🚴♀️😨 Μια 70χρονη γυναίκα πήρε μέρος σε έναν απαιτητικό ποδηλατικό μαραθώνιο και στάθηκε στη γραμμή εκκίνησης δίπλα σε επαγγελματίες αθλητές. Μερικοί συμμετέχοντες άρχισαν να γελούν με την ηλικιωμένη γυναίκα, όμως όταν ακούστηκε το σήμα της εκκίνησης, έκανε κάτι που άφησε όλους γύρω της άφωνους από το σοκ.
Μέρος 1
Εκείνο το πρωί η παραλία ήταν ιδιαίτερα πολυσύχναστη. Εκατοντάδες θεατές είχαν συγκεντρωθεί κατά μήκος της διαδρομής για να παρακολουθήσουν τον ετήσιο ποδηλατικό μαραθώνιο.
Οι συμμετέχοντες έπρεπε να διανύσουν αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα στον δρόμο, να αντιμετωπίσουν απότομες ανηφόρες και δύσκολα τμήματα της διαδρομής και στη συνέχεια να φτάσουν στη γραμμή του τερματισμού.
Στην εκκίνηση βρίσκονταν κυρίως νέοι και καλά προπονημένοι αθλητές.
Γι’ αυτό ακριβώς η εμφάνιση της ηλικιωμένης γυναίκας προκάλεσε έκπληξη σε όλους.
Το όνομά της ήταν Ελεονόρα. Ήταν εβδομήντα ετών.
Πλησίασε αργά στη γραμμή εκκίνησης με ένα παλιό, αλλά καλά προετοιμασμένο ποδήλατο. Φορούσε ένα απλό αθλητικό παντελόνι, ένα άνετο μπουφάν και ένα ποδηλατικό κράνος.
Στο στήθος της κρεμόταν ο αριθμός συμμετοχής.
Αρχικά, όλοι νόμιζαν ότι η γυναίκα είχε έρθει απλώς για να παρακολουθήσει τον αγώνα.
— Κυρία μου, οι θεατές βρίσκονται πίσω από τα κιγκλιδώματα, — της είπε ένας από τους διοργανωτές.
— Το ξέρω, — απάντησε ήρεμα η Ελεονόρα. — Είμαι συμμετέχουσα.
Ο άνδρας την κοίταξε έκπληκτος.
— Σκοπεύετε να διανύσετε ολόκληρη τη διαδρομή;
— Ναι.
Ο διοργανωτής θέλησε να πει κάτι ακόμη, όμως η γυναίκα του έδειξε τα έγγραφά της. Είχε τόσο την απαραίτητη ιατρική έγκριση όσο και κανονική εγγραφή.
Δεν του έμενε τίποτα άλλο παρά να την αφήσει να περάσει.
Όταν η Ελεονόρα πήρε τη θέση της, οι αθλητές που βρίσκονταν δίπλα της άρχισαν να κοιτάζονται μεταξύ τους.
Ιδιαίτερα έκπληκτος ήταν ένας νεαρός ποδηλάτης που ονομαζόταν Μαρκ.
Κοίταξε το ποδήλατο της γυναίκας, έπειτα τη μεγάλη διαδρομή μπροστά τους και χαμογέλασε ειρωνικά.
— Γιαγιά, είστε σίγουρη ότι δεν μπερδέψατε τον αγώνα; Μην εμποδίζετε τους επαγγελματίες.
Μερικοί συμμετέχοντες γέλασαν.
Η Ελεονόρα δεν απάντησε. Απλώς χαμήλωσε το κεφάλι και έσφιξε ακόμη περισσότερο το τιμόνι.
Όμως, όταν ακούστηκε το σήμα της εκκίνησης, η ηλικιωμένη γυναίκα έκανε κάτι που άφησε όλους γύρω της άφωνους από το σοκ 😳😱
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα ακούστηκε το σήμα εκκίνησης. Οι αθλητές ξεχύθηκαν μπροστά.
Η Ελεονόρα έμεινε σχεδόν μόνη.
Δεν μπορούσε να κινηθεί γρήγορα. Κάθε χιλιόμετρο ήταν δύσκολο για εκείνη, έτσι απλώς έκανε αργά πετάλι.
Μετά από λίγα λεπτά, οι τελευταίοι αθλητές είχαν απομακρυνθεί πολύ μπροστά της.
Οι θεατές σταδιακά έπαψαν να της δίνουν σημασία. Όμως η Ελεονόρα συνέχισε να ποδηλατεί.
Όταν έφτασε στην πρώτη απότομη ανηφόρα, σταμάτησε.
Για έναν επαγγελματία αθλητή, το συγκεκριμένο τμήμα δεν ήταν δύσκολο, όμως για εκείνη έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να το ανέβει.
Ένας από τους διοργανωτές πλησίασε με το ποδήλατό του.
— Ελεονόρα, μπορείτε να ολοκληρώσετε τον μαραθώνιο. Κανείς δεν θα σας κρίνει.
Η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της.
— Υποσχέθηκα ότι θα φτάσω μέχρι το τέλος.
— Σε ποιον το υποσχεθήκατε;
Η Ελεονόρα κοίταξε κάπου μακριά.
— Στην κόρη μου.
Δεν εξήγησε τίποτα περισσότερο.
Η Ελεονόρα ανέβηκε ξανά στο ποδήλατο και με τεράστια προσπάθεια άρχισε να ανεβαίνει την πλαγιά.
Οι θεατές που βρίσκονταν κοντά άρχισαν ξαφνικά να χειροκροτούν.
Εκείνη συνέχισε να κάνει πετάλι.
Πέρασε σχεδόν μία ώρα.
Οι πρώτοι αθλητές είχαν ήδη φτάσει στον τερματισμό. Ο Μαρκ είχε κατακτήσει μία από τις θέσεις του βάθρου και ξεκουραζόταν μαζί με τους υπόλοιπους κοντά στη ζώνη του τερματισμού.
Και τότε κάποιος από τους θεατές παρατήρησε από μακριά μια μικρή φιγούρα.
Η Ελεονόρα βρισκόταν ακόμη στη διαδρομή.
Κινούνταν πολύ αργά.
Αρκετές φορές η γυναίκα σταματούσε για να πάρει ανάσα, αλλά κάθε φορά ξαναανέβαινε στο ποδήλατο και συνέχιζε.
Ο Μαρκ σταμάτησε να χαμογελά.
— Ακόμη ποδηλατεί;… — ρώτησε χαμηλόφωνα.
Ο διοργανωτής έγνεψε καταφατικά.
Τότε ένας από τους εργαζομένους της διοργάνωσης του είπε όσα είχε μάθει κατά την εγγραφή.
Πριν από πολλά χρόνια, η Ελεονόρα είχε μία και μοναδική κόρη — τη Σοφία.
Λάτρευε την ποδηλασία και ερχόταν κάθε χρόνο σε αυτόν τον μαραθώνιο.
Αρκετές φορές η Σοφία είχε προσπαθήσει να διανύσει ολόκληρη τη διαδρομή, όμως κάθε φορά κάτι συνέβαινε: ένα σκασμένο λάστιχο, μια πτώση ή κακές καιρικές συνθήκες.
Την προηγούμενη χρονιά είχε προετοιμαστεί επιτέλους τέλεια.
Λίγες ημέρες πριν από τον αγώνα, η Σοφία πήγε στη μητέρα της και της είπε:
— Αυτή τη φορά θα φτάσω σίγουρα μέχρι τον τερματισμό. Κι εσύ θα με περιμένεις εκεί.
Η Ελεονόρα της το υποσχέθηκε.
Όμως η Σοφία δεν πρόλαβε να φτάσει στον αγώνα.
Στον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα.
Μετά τον θάνατο της κόρης της, η Ελεονόρα βρήκε ανάμεσα στα πράγματά της τον αριθμό συμμετοχής και μια φωτογραφία ενός ποδηλάτου στη διαδρομή.
Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας ήταν γραμμένη μία φράση:
«Αυτή τη φορά — μέχρι το τέλος.»
Για σχεδόν έναν χρόνο η γυναίκα δεν είπε τίποτα σε κανέναν.
Απλώς άρχισε να βγαίνει από το σπίτι κάθε μέρα και να προπονείται.
Στην αρχή μπορούσε να διανύσει μόνο λίγα χιλιόμετρα.
Μετά δέκα.
Μετά δεκαπέντε.
Και το πρωί του μαραθωνίου, η Ελεονόρα έβαλε τη φωτογραφία της κόρης της στην τσέπη της και πήγε στην εκκίνηση.
Όταν ο Μαρκ άκουσε την ιστορία, έμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα.
Ύστερα κοίταξε τους υπόλοιπους αθλητές.
— Εμείς γελούσαμε μαζί της.
Έβγαλε το μετάλλιο από τον λαιμό του και επέστρεψε στη διαδρομή.
Πίσω του ακολούθησαν και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες.
Όταν η Ελεονόρα έφτασε στο τελευταίο τμήμα, είδε ξαφνικά μπροστά της δεκάδες ανθρώπους.
Εκεί βρίσκονταν αθλητές, διοργανωτές και θεατές.
Κανείς πλέον δεν γελούσε.
Στα τελευταία χιλιόμετρα, ο Μαρκ ποδηλατούσε δίπλα της.
— Ας συνεχίσουμε μαζί, — της πρότεινε.
Όμως η Ελεονόρα κούνησε το κεφάλι της.
— Τα τελευταία χιλιόμετρα πρέπει να τα διανύσω μόνη μου.
Πλησίασε αργά τη γραμμή του τερματισμού.
Σταμάτησε.
Έβγαλε από την τσέπη της την παλιά φωτογραφία της κόρης της και την έσφιξε πάνω στο στήθος της.
Ύστερα έκανε την τελευταία της προσπάθεια και πέρασε τη γραμμή του τερματισμού.
Οι άνθρωποι γύρω της άρχισαν να χειροκροτούν.
Η Ελεονόρα κοίταξε τη φωτογραφία και είπε χαμηλόφωνα:
— Τα καταφέραμε, Σοφία.