💔 Αφού έφυγε από τη ζωή ο 16χρονος γιος μου, αποφάσισα να τακτοποιήσω τα πράγματά του. Όταν όμως κοίταξα κάτω από το κρεβάτι του, βρήκα ένα μικρό κουτί και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου…
Είχαν περάσει μερικές εβδομάδες από τον θάνατο του γιου μου.
Σχεδόν δεν έμπαινα στο δωμάτιό του.
Ένιωθα σαν, αν άνοιγα την πόρτα, να τον έβλεπα ξανά να κάθεται στο γραφείο του, να κοιτάζει κάτι στο κινητό του και να φωνάζει εκνευρισμένος:
— Μπαμπά, μην μπεις!
Όμως μια μέρα κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αφήσω άλλο τα πράγματα όπως ήταν.
Άρχισα να βάζω σε κουτιά τα ρούχα του, τα σχολικά του βιβλία, τις φωτογραφίες του και διάφορα μικροπράγματα.
Κάτω από το κρεβάτι υπήρχε ένα παλιό σακίδιο.
Το έβγαλα και ξαφνικά παρατήρησα κάτι ακόμη.
Στην πιο μακρινή γωνία υπήρχε ένα μικρό κουτί.
Ένα απλό, σκούρο κουτί, περίπου στο μέγεθος της παλάμης μου.
Το πήρα και το κοίταξα για ώρα, χωρίς να τολμώ να το ανοίξω.
Πάνω στο καπάκι ήταν κολλημένο ένα μικρό χαρτάκι.
Με τον γραφικό χαρακτήρα του γιου μου ήταν γραμμένες μόνο δύο λέξεις:
«Για τον μπαμπά».
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Κάθισα στο πάτωμα και άνοιξα το κουτί.
Και όταν είδα τι υπήρχε μέσα, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου…
Μέρος 2
Μέσα στο κουτάκι βρισκόταν το παλιό μου ρολόι χειρός.
Αυτό ακριβώς που μου είχε χαρίσει ο γιος μου στα σαράντα μου γενέθλια.
Το αναγνώρισα αμέσως.
Κάποτε το είχα χάσει και για χρόνια πίστευα ότι απλώς είχε χαθεί κάπου.
Όμως κάτω από το ρολόι υπήρχε ένα διπλωμένο σημείωμα.
Το ξεδίπλωσα και είδα τον γραφικό χαρακτήρα του γιου μου.
Είχε γράψει:
— Μπαμπά, αν βρήκες αυτό το σημείωμα, σημαίνει ότι δεν είμαι πια δίπλα σου. Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να σου πω κάτι, αλλά για κάποιο λόγο κάθε φορά ντρεπόμουν.
Δεν μπορούσα να συνεχίσω να διαβάζω.
Τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό μου και τα χέρια μου έτρεμαν.
Όμως συνέχισα.
— Συχνά νομίζεις ότι δεν παρατηρώ πόσο κουράζεσαι. Τα βλέπω όλα. Ξέρω ότι δουλεύεις μέχρι αργά το βράδυ για να μη μας λείψει τίποτα. Ξέρω ότι μερικές φορές γυρίζεις σπίτι και κάνεις πως όλα είναι καλά, ενώ στην πραγματικότητα είσαι πολύ κουρασμένος.
Από κάτω είχε γράψει:
— Συγγνώμη που σου έλεγα τόσο σπάνια ευχαριστώ. Είσαι ο καλύτερος μπαμπάς που θα μπορούσα να ζητήσω.
Έσφιξα το σημείωμα στο στήθος μου.
Και στο κάτω μέρος έγραφε:
— Θέλω να ξαναφορέσεις αυτό το ρολόι. Πρέπει να είναι μαζί σου. Και όταν τα πράγματα γίνουν δύσκολα, απλώς να θυμάσαι ότι ήμουν πάντα περήφανος για σένα.
Κοίταξα το ρολόι και για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες άφησα τον εαυτό μου να κλάψει όπως δεν είχα κλάψει ούτε στην κηδεία.
Εκείνο το βράδυ το φόρεσα ξανά.
Και από τότε σχεδόν ποτέ δεν το βγάζω.
Γιατί πλέον για μένα δεν είναι απλώς ένα παλιό ρολόι.
Είναι το τελευταίο «ευχαριστώ» του γιου μου που πρόλαβε να μου αφήσει.