🚗💔 Ο πεθερός μου μάς έκανε δώρο ένα αυτοκίνητο για τον γάμο μας και στην αρχή έμοιαζε με τον πιο υποστηρικτικό άνθρωπο. Όμως σύντομα αυτό το δώρο μετατράπηκε σε μόνιμη υπενθύμιση. Κάθε φορά που αρνούμασταν να τον πάμε κάπου, μας έλεγε: «Εγώ σας χάρισα το αυτοκίνητο!» Το ανεχτήκαμε για πολύ καιρό, μέχρι που μια μέρα ξεπέρασε κάθε όριο.
Μέρος 1
Μετά τον γάμο μας, ο πεθερός μου μάς χάρισε ένα αυτοκίνητο.
— Είναι για τη νέα σας οικογένεια, — είπε.
Εγώ και ο άντρας μου τον ευχαριστήσαμε πολύ.
Όμως λίγους μήνες αργότερα όλα άλλαξαν.
Ο πεθερός μου άρχισε συνεχώς να μας ζητά να τον πηγαίνουμε κάπου.
Πρώτα στο χωριό.
Μετά στη γειτονική πόλη.
Ύστερα στους φίλους του.
Μας τηλεφωνούσε κάθε δεύτερη μέρα:
— Αύριο πρέπει να πάω στην πόλη. Θα με πάτε;
Όταν συμφωνούσαμε, όλα ήταν ήρεμα.
Μια μέρα όμως αρνηθήκαμε.
— Μπαμπά, δεν μπορούμε. Έχουμε τις δικές μας υποχρεώσεις.
Αμέσως μας το θύμισε:
— Και ποιος σας χάρισε το αυτοκίνητο;
Δεν απαντήσαμε.
Μετά από αυτό, τέτοιες συζητήσεις έγιναν συχνές.
— Πρέπει να πάω στο χωριό.
— Έχω συνάντηση με φίλους.
— Πηγαίνετέ με στην πόλη.
Και όταν λέγαμε «όχι», θύμωνε:
— Εγώ σας χάρισα αυτοκίνητο και δεν θέλετε ούτε αυτό να κάνετε για μένα;
Κι όμως, εμείς πληρώναμε τα καύσιμα.
Εμείς πληρώναμε και τις επισκευές.
Ασφάλεια, συντήρηση και όλα τα υπόλοιπα έξοδα δεν τον ενδιέφεραν ποτέ.
Για εκείνον, όμως, το αυτοκίνητο παρέμενε λόγος για να απαιτεί συνεχώς να τον μεταφέρουμε.
Μια μέρα τηλεφώνησε ξανά.
— Αύριο θα με πάτε στη γειτονική πόλη.
Ο άντρας μου απάντησε:
— Όχι, μπαμπά. Αυτή τη φορά δεν θα σε πάμε.
Ο πεθερός μου θύμωσε αμέσως.
— Τι θα πει δεν θα με πάτε;
— Έχουμε τα δικά μας σχέδια.
— Δηλαδή ξεχάσατε κιόλας το δώρο;
Παρέμβηκα:
— Σας είμαστε ευγνώμονες για το αυτοκίνητο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να σας πηγαίνουμε όπου θέλετε κάθε φορά που το ζητάτε.
Ο πεθερός μου δεν απάντησε.
Απλώς είπε:
— Εντάξει. Κατάλαβα.
Την επόμενη μέρα ήρθε στο σπίτι μας.
Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν πολύ θυμωμένος.
Ο άντρας μου του είπε ξανά:
— Μπαμπά, δεν θα σε πάμε πουθενά.
Ο πεθερός μου κοίταξε το αυτοκίνητο.
Μετά κοίταξε εμάς.
Και είπε:
— Δηλαδή τελικά δεν το χρειάζεστε;
Δεν καταλάβαμε τι εννοούσε.
Λίγα λεπτά αργότερα συνέβη κάτι που δεν περιμέναμε με τίποτα.
Από τον θυμό του, ο πεθερός μου έσπρωξε το αυτοκίνητο που μας είχε χαρίσει μέσα σε μια λίμνη.
Μείναμε εντελώς σοκαρισμένοι.
Γύρισε και έφυγε.
Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος που κάποτε μας χάρισε αυτό το αυτοκίνητο τώρα το κατέστρεψε μόνο και μόνο επειδή αρνηθήκαμε να κάνουμε ό,τι μας ζητούσε.
Όμως ο πεθερός μου δεν ήξερε ακόμη πόσο πολύ θα μετάνιωνε για την πράξη του.
Μέρος 2
Μετά από όσα συνέβησαν, ο πεθερός μου δεν επικοινώνησε μαζί μας για αρκετές ημέρες.
Ασχοληθήκαμε με τις συνέπειες όσων είχαν συμβεί και προσπαθήσαμε να λύσουμε το ζήτημα με το αυτοκίνητο.
Ύστερα ήρθε ο ίδιος.
Αυτή τη φορά χωρίς παράπονα.
Έδειχνε εντελώς διαφορετικός.
— Θέλω να μιλήσουμε, είπε.
Ο άντρας μου τον κοίταξε σιωπηλός.
— Έκανα κάτι φρικτό.
Ο πεθερός μου παραδέχτηκε ότι στην αρχή ήταν πεπεισμένος πως, αφού μας είχε χαρίσει το αυτοκίνητο, είχε το δικαίωμα να το χρησιμοποιεί όποτε ήθελε.
Είχε συνηθίσει στο γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν του αρνούμασταν κάτι.
Και όταν κάποια μέρα άκουσε ένα ξεκάθαρο «όχι», αποφάσισε ότι ήμασταν αχάριστα παιδιά.
Όμως, αφού είδε τις συνέπειες της πράξης του, κατάλαβε ότι είχε χάσει πολύ περισσότερα από ένα αυτοκίνητο.
— Εγώ τα κατέστρεψα όλα, είπε.
Ο άντρας μου απάντησε:
— Μπαμπά, το θέμα εδώ και πολύ καιρό δεν ήταν το αυτοκίνητο.
Ο πεθερός μου χαμήλωσε το κεφάλι.
— Το ξέρω.
Για πρώτη φορά παραδέχτηκε ότι μας υπενθύμιζε συνεχώς το δώρο και ουσιαστικά το χρησιμοποιούσε ως τρόπο για να μας ελέγχει.
Όμως το πιο δυσάρεστο τον περίμενε μπροστά.
Δεν σκοπεύαμε πλέον να του επιτρέψουμε να αποφασίζει για τη ζωή μας.
Ο άντρας μου είπε:
— Αν θέλεις να έχουμε ξανά φυσιολογικές σχέσεις, μην μας ξαναθυμίσεις ποτέ τα δώρα και μην απαιτήσεις από εμάς χάρες ως αντάλλαγμα γι’ αυτά.
Ο πεθερός μου έγνεψε καταφατικά.
— Κατάλαβα.
Λίγες μέρες αργότερα ήρθε ξανά.
Αλλά αυτή τη φορά δεν ήρθε για να μας ζητήσει να τον μεταφέρουμε κάπου.
Έφερε χρήματα και είπε:
— Θέλω τουλάχιστον να αποζημιώσω εν μέρει για αυτό που έκανα.
Δεν το περιμέναμε.
Ο άντρας μου αρνήθηκε αμέσως.
— Δεν χρειάζεται. Για εμάς είναι πιο σημαντικό να έχεις πραγματικά καταλάβει τι συνέβη.
Ο πεθερός μου απάντησε:
— Τώρα κατάλαβα.
Μετά από αυτό, οι σχέσεις μας άρχισαν σταδιακά να αποκαθίστανται.
Όμως ένας κανόνας έμεινε για πάντα:
Ένα δώρο είναι δώρο και όχι δικαίωμα να ελέγχεις τη ζωή κάποιου άλλου.
Ο πεθερός μου έχασε το αυτοκίνητο που ο ίδιος μας είχε χαρίσει.
Αλλά περισσότερο από το αυτοκίνητο, μετάνιωσε για κάτι άλλο.
Μετάνιωσε που, εξαιτίας του πείσματός του, παραλίγο να χάσει τον γιο του και την οικογένειά του.