Έξι χρονών — μια ηλικία που το παιδί πρέπει να νιώθει ζεστασιά, φροντίδα και την αγάπη των γονιών του. Όμως για τη μικρή Λίζα όλα ήταν αλλιώς. Είχε ήδη συνηθίσει ότι η μαμά και ο μπαμπάς συχνά «είχαν δουλειές» και την άφηναν μόνη. Κάθε φορά της υπόσχονταν ότι θα γυρίσουν σύντομα, αλλά αυτό το «σύντομα» γινόταν μακριές μέρες.
Έτσι έγινε και τότε. Ο φθινοπωρινός άνεμος ούρλιαζε έξω, στο σπίτι έκανε κρύο. Οι γονείς άφησαν μισό καρβέλι ψωμί και ένα μπουκάλι νερό πάνω στο τραπέζι. «Θα αντέξεις, θα γυρίσουμε σύντομα. Μην βγεις από το σπίτι, αλλιώς θα είναι κακό για σένα», είπε η μητέρα βιαστικά, φορώντας το παλτό της.
Τις πρώτες ώρες η Λίζα περίμενε. Μετρούσε τα λεπτά, ψιθύριζε στις κούκλες της ότι η μαμά θα ερχόταν σύντομα. Ύστερα οι μέρες άρχισαν να μπερδεύονται σε μια γκρίζα αναμονή. Τυλιγόταν με μια λεπτή κουβέρτα, καθόταν κάτω από το τραπέζι κρυμμένη από το σκοτάδι. Όταν τελείωσε το ψωμί, έξυνε το πιάτο με ένα κουτάλι, ελπίζοντας να βρει έστω ένα ψίχουλο.
Αλλά το χειρότερο ήταν οι νύχτες. Η Λίζα έκλεινε τα αυτιά της με τις παλάμες και έτρεμε με κάθε θόρυβο: ο άνεμος χτυπούσε τα παραθυρόφυλλα, ποντίκια έτρεχαν κάτω από το πάτωμα, και μερικές φορές της φαινόταν πως κάποιος περπατούσε στον διάδρομο. Ψιθύριζε στο σκοτάδι:
— «Η μαμά θα έρθει… η μαμά είναι εδώ…»
Μα απάντηση δεν υπήρχε.
Την έκτη μέρα η πόρτα επιτέλους άνοιξε. Οι γονείς μπήκαν γελώντας, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Και τότε είδαν κάτι τρομερό 😱😱
Αντί για χαρούμενη παιδική κραυγή, άκουσαν σιωπή.
Στη γωνία της κουζίνας, στο κρύο πάτωμα, καθόταν η Λίζα. Μπροστά της υπήρχε ένα άδειο πιάτο, που είχε γλείψει εδώ και ώρα μέχρι να γυαλίσει. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, το βλέμμα της κενό. Δεν έτρεξε προς αυτούς, δεν χαμογέλασε.
Σιγανά επαναλάμβανε συνεχώς τα ίδια λόγια:
— «Δεν πεινάω… δεν θέλω πια να φάω…»
Οι γονείς πάγωσαν. Το παιδί τους, που μόλις χθες ήταν χαρούμενο, τους κοιτούσε τώρα με μάτια που δεν είχαν τίποτα παιδικό — μόνο ένα απύθμενο κενό.