😱💔 Κάθε βράδυ, ακριβώς στις 20:00, η γυναίκα μου έφερνε ένα μεγάλο φλιτζάνι τσάι με μια παράξενη γεύση. Επέμενε να το πιω μέχρι την τελευταία σταγόνα, αλλά ποτέ δεν μου εξηγούσε τι ακριβώς πρόσθετε στο ρόφημα. Δεν έδινα σημασία σε αυτό, μέχρι που μια μέρα ήρθε η κόρη μας να μας επισκεφθεί και άνοιξε την ντουλάπα της γυναίκας μου όσο εκείνη έλειπε από το σπίτι… 😨‼️
Μέρος 1
Όλα άρχισαν πριν από περίπου τρεις μήνες.
Η γυναίκα μου, η Βικτόρια, απέκτησε ξαφνικά μια παράξενη συνήθεια. Κάθε βράδυ, ακριβώς στις 20:00, μου έφερνε ένα μεγάλο φλιτζάνι τσάι και το άφηνε στο τραπεζάκι του σαλονιού.
Το ρόφημα είχε μια ασυνήθιστη, ελαφρώς πικρή γεύση.
— Πιες το όλο πριν κρυώσει, έλεγε.
— Τι προσθέτεις μέσα; τη ρώτησα μια μέρα.
— Τίποτα ιδιαίτερο. Ωφέλιμα βότανα.
Για κάποιον λόγο, όμως, φρόντιζε πάντα να πίνω το τσάι μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Σταδιακά άρχισα να παρατηρώ ότι μετά από αυτό το ρόφημα με έπαιρνε έντονα ο ύπνος. Μερικές φορές μετά βίας κατάφερνα να φτάσω μέχρι την κρεβατοκάμαρα, ενώ το επόμενο πρωί ξυπνούσα με το κεφάλι μου βαρύ.
Όταν προσπαθούσα να αρνηθώ το τσάι, η Βικτόρια εκνευριζόταν.
— Πάλι τα ίδια αρχίζεις; Εγώ απλώς σε φροντίζω!
Μια μέρα την είδα να κρύβει ένα μικρό φιαλίδιο στο ντουλάπι της κουζίνας. Όταν τη ρώτησα τι ήταν, η γυναίκα μου έκλεισε απότομα την πόρτα του ντουλαπιού.
— Μην αγγίζεις τα πράγματά μου!
Η αντίδρασή της μου φάνηκε ύποπτη.
Λίγες μέρες αργότερα, ήρθε να μας επισκεφθεί η βιολογική μου κόρη, η Άννα. Παρατήρησε αμέσως ότι έδειχνα κουρασμένος και με ρώτησε αν όλα ήταν καλά.
Της μίλησα για το παράξενο τσάι.
— Μπαμπά, είσαι σίγουρος ότι η μαμά δεν προσθέτει τίποτα μέσα;
Ανασήκωσα τους ώμους.
Εκείνο το βράδυ η Βικτόρια είπε ξαφνικά ότι έπρεπε να βγει για λίγο από το σπίτι. Η Άννα περίμενε μέχρι να κλείσει η εξώπορτα πίσω από τη μητέρα της και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα.
— Θέλω να ελέγξω κάτι, είπε χαμηλόφωνα.
Άνοιξε την ντουλάπα της Βικτόρια και άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στα κουτιά.
Ξαφνικά άκουσα την κόρη μου να βγάζει μια τρομαγμένη κραυγή.
— Μπαμπά… Έλα εδώ. Πρέπει να το δεις αυτό.
Στα χέρια της κρατούσε ένα μικρό κουτί. Μέσα υπήρχαν φιαλίδια, ιατρικά έγγραφα και αρκετές φωτογραφίες.
Η Άννα με κοίταξε με κατάχλομο πρόσωπο.
— Μπαμπά, η μαμά όλο αυτό το διάστημα δεν σου έφτιαχνε απλώς τσάι…
Μέρος 2
Πλησίασα την κόρη μου και κοίταξα μέσα στο κουτί.
Ανάμεσα στα φιαλίδια υπήρχαν συσκευασίες φαρμάκων, εκτυπωμένες ιατρικές γνωματεύσεις και ένα σημειωματάριο. Σε κάθε σελίδα ήταν γραμμένες ημερομηνίες, ώρες και κάποιες δοσολογίες.
Η Άννα πήρε ένα από τα φιαλίδια και διάβασε την ονομασία.
«Μπαμπά, αυτό είναι φαρμακευτικό σκεύασμα με ηρεμιστική δράση. Πρέπει να το δείξεις αμέσως σε γιατρό».
Ένιωσα να παγώνω ολόκληρος.
Η κόρη μου συνέχισε να ξεφυλλίζει το σημειωματάριο. Εκεί υπήρχαν καταγραφές για το πόσο τσάι είχα πιει, πόση ώρα χρειάστηκε για να αποκοιμηθώ και πώς ένιωθα το επόμενο πρωί.
Όμως η τελευταία σελίδα μάς τρόμαξε ακόμη περισσότερο.
Εκεί αναγραφόταν μια ημερομηνία της επόμενης εβδομάδας και μια σύντομη σημείωση: «Μετά τη συμβουλευτική συνάντηση, να ετοιμαστούν τα έγγραφα».
«Ποια έγγραφα;» ψιθύρισα.
Η Άννα έβγαλε από το κουτί έναν ακόμη φάκελο. Μέσα υπήρχαν αντίγραφα αιτήσεων και μια γνωμάτευση ιδιωτικής κλινικής. Από τα έγγραφα προέκυπτε ότι η Βικτόρια σκόπευε να προσφύγει στο δικαστήριο, προκειμένου να αποκτήσει το δικαίωμα να λαμβάνει νομικές αποφάσεις για λογαριασμό μου.
Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου.
Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η εξώπορτα.
Η Βικτόρια είχε επιστρέψει στο σπίτι.
Μόλις είδε το ανοιχτό κουτί, σταμάτησε στην πόρτα του υπνοδωματίου.
«Τι κάνετε εδώ;»
«Εξήγησέ μου τι είναι αυτά τα φάρμακα και γιατί τα βάζεις στο τσάι μου!» απαίτησα.
Χλώμιασε και άφησε την τσάντα της στο πάτωμα.
Η Βικτόρια έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα και στη συνέχεια κάθισε στην άκρη του κρεβατιού.
«Δεν ήθελα να το μάθεις με αυτόν τον τρόπο…»
Αποδείχθηκε ότι πριν από μερικούς μήνες είχε παρατηρήσει πως άρχισα να ξεχνώ σημαντικά πράγματα, να μπερδεύω τις ημερομηνίες και μερικές φορές να μην θυμάμαι πού είχα αφήσει τα έγγραφά μου. Φοβήθηκε ότι ίσως είχα αρχίσει να εμφανίζω κάποια σοβαρή ασθένεια, αλλά εγώ αρνιόμουν να πάω στον γιατρό.
Αντί να συζητήσει μαζί μου και να με πείσει να κάνω εξετάσεις, η Βικτόρια αποφάσισε να ενεργήσει κρυφά. Άρχισε από μόνη της να προσθέτει στο τσάι μου φάρμακα που, σύμφωνα με την ίδια, θα με ηρεμούσαν και θα με βοηθούσαν να κοιμάμαι.
Όμως δεν ενημέρωσε ούτε εμένα ούτε τον θεράποντα γιατρό μου.
«Και γιατί σκόπευες να προσφύγεις στο δικαστήριο;» ρώτησε η Άννα.
Η Βικτόρια ξέσπασε σε κλάματα.
Παραδέχτηκε ότι φοβόταν μήπως κάποια μέρα χάσω την ικανότητα να παίρνω αποφάσεις μόνος μου. Ήθελε να αποκτήσει εκ των προτέρων νομικές εξουσίες, ώστε να ελέγχει τις υποθέσεις και την περιουσία μου.
«Νόμιζα ότι προστάτευα την οικογένειά μας», ψιθύρισε.
«Αλλά δεν μου έδωσες ούτε την ευκαιρία να ασχοληθώ μόνος μου με την υγεία μου», απάντησα.
Την επόμενη μέρα η Άννα με πήγε σε έναν ανεξάρτητο γιατρό. Του έδειξα τα φιαλίδια και του μίλησα για το τσάι. Μετά την εξέταση διαπιστώθηκε ότι τα φάρμακα που έπαιρνα χωρίς ιατρική συνταγή μπορούσαν να προκαλέσουν υπνηλία, ζάλη και επιδείνωση της γενικής μου κατάστασης. Ο γιατρός μού απαγόρευσε να συνεχίσω να πίνω αυτό το ρόφημα και μου συνέστησε πρόσθετες εξετάσεις.
Αργότερα, η Βικτόρια αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις στην αστυνομία και να λογοδοτήσει επειδή μου χορηγούσε φάρμακα χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Για ένα διάστημα μετακόμισα στο σπίτι της κόρης μου.
Μερικές εβδομάδες αργότερα, η Βικτόρια με τηλεφώνησε και μου ζήτησε να συναντηθούμε.
«Πραγματικά φοβόμουν μήπως σε χάσω», είπε.
«Αλλά αντί να με βοηθήσεις, μου στέρησες το δικαίωμα να γνωρίζω την αλήθεια για την ίδια μου την υγεία».
Δεν ήξερα αν θα μπορούσα ποτέ ξανά να την εμπιστευτώ.
Από τότε, κάθε μέρα στις 20:00, αποφασίζω μόνος μου τι θα πιω και πότε θα πάω για ύπνο.
Και εκείνο το μεγάλο φλιτζάνι, από το οποίο η Βικτόρια μου έφερνε το τσάι, δεν το ξαναχρησιμοποίησα ποτέ.