😳👶💔 Όταν τα δίδυμά μας ήταν μόλις έξι μηνών, έμαθα ότι ήμουν ξανά έγκυος… Ένιωθα πως δεν μου είχε απομείνει καμία δύναμη. Όμως αυτό που έκανε ο σύζυγός μου κατέστρεψε οριστικά όλα όσα πίστευα γι’ αυτόν…
Μέρος 1
Όταν τα δίδυμά μας έγιναν έξι μηνών, είδα δύο γραμμές στο τεστ εγκυμοσύνης.
Στην αρχή απλώς καθόμουν και το κοιτούσα σιωπηλή.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω.
Μόλις είχαμε συνηθίσει τις άυπνες νύχτες, τα ατελείωτα ταΐσματα και τη συνεχή εξάντληση.
Και τώρα ερχόταν άλλη μία εγκυμοσύνη.
Η μητέρα μου ζούσε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και δεν μπορούσε να έρθει.
Η πεθερά μου ζούσε στην ίδια πόλη, αλλά όλο αυτό το διάστημα σχεδόν ποτέ δεν προσφέρθηκε να μας βοηθήσει.
Έλεγε:
— Εσείς αποφασίσατε να γίνετε γονείς.
Ο σύζυγός μου έφευγε νωρίς το πρωί για τη δουλειά και επέστρεφε αργά το βράδυ.
Περνούσα όλη την ημέρα μόνη με τα δύο μωρά.
Μερικές φορές δεν προλάβαινα ούτε να φάω.
Ενώ νανούριζα το ένα μωρό, ξυπνούσε το άλλο.
Ενώ άλλαζα πάνα στο ένα, το άλλο άρχιζε να κλαίει.
Και οι ενοχλήσεις της εγκυμοσύνης γίνονταν όλο και πιο έντονες.
Ένα βράδυ κάθισα στην κουζίνα και ξέσπασα σε κλάματα.
Ο σύζυγός μου με είδε, με αγκάλιασε για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό και είπε:
— Αρκετά. Θα πάρω άδεια από τη δουλειά. Θα μείνω στο σπίτι για να ξεκουραστείς λίγο.
Δεν μπορούσα να πιστέψω την τύχη μου.
Νόμιζα ότι επιτέλους θα τα καταφέρναμε μαζί.
Τις δύο πρώτες ημέρες με βοήθησε πραγματικά.
Τάιζε τα παιδιά.
Άλλαζε πάνες.
Τα νανούριζε.
Αλλά το τρίτο πρωί, στο πρωινό, είπε ξαφνικά:
— Δεν αντέχω άλλο.
Τον κοίταξα έκπληκτη.
— Τι εννοείς;
Αναστέναξε βαθιά.
— Είμαι πολύ κουρασμένος. Πρέπει να ξεκουραστώ.
Νόμιζα ότι απλώς ήθελε να κοιμηθεί.
Αλλά συνέχισε ήρεμα:
— Πηγαίνω με τους φίλους μου στη θάλασσα για μία εβδομάδα. Τα έχω ήδη πληρώσει όλα.
Τον κοίταζα χωρίς να μπορώ να μιλήσω.
— Μιλάς σοβαρά; Με αφήνεις μόνη με δύο μωρά έξι μηνών ενώ είμαι έγκυος;
Σήκωσε αδιάφορα τους ώμους.
— Κι εγώ χρειάζομαι ξεκούραση. Όταν επιστρέψω, όλα θα είναι καλύτερα.
Μία ώρα αργότερα ετοίμασε τη βαλίτσα του.
Φίλησε τα παιδιά.
Μπήκε στο αυτοκίνητο.
Και έφυγε για διακοπές, αφήνοντάς με μόνη.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν θα το ξεχνούσα ποτέ…
Η εβδομάδα χωρίς εκείνον μου φάνηκε ατελείωτη.
Σχεδόν δεν κοιμόμουν.
Δυσκολευόμουν πολύ να τα βγάλω πέρα με τα παιδιά.
Αλλά τότε κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό.
Ήδη ζούσα σαν να μην ήταν ο άντρας μου δίπλα μου.
Όταν επέστρεψε μαυρισμένος από τον ήλιο, με αναμνηστικά και καλή διάθεση, περίμενε ότι όλα θα ήταν όπως πριν.
Όμως δεν είχα πλέον καμία πρόθεση να κάνω πως δεν είχε συμβεί τίποτα.
Λίγες μέρες αργότερα του είπα ήρεμα:
— Το Σάββατο θα μείνεις στο σπίτι με τα παιδιά.
Με κοίταξε έκπληκτος.
— Κι εσύ πού θα πας;
— Να ξεκουραστώ.
Γέλασε.
— Αστειεύεσαι;
— Όχι. Εσύ δεν είπες ότι όλοι χρειάζονται ξεκούραση;
Το πρωί ετοίμασα από πριν φαγητό για τα παιδιά, άφησα όλα όσα θα χρειάζονταν και έφυγα για ένα μικρό ξενοδοχείο σπα στην εξοχή για το Σαββατοκύριακο.
Δεν έκλεισα το κινητό μου, αλλά απαντούσα μόνο στις πραγματικά σημαντικές ερωτήσεις.
Μόλις λίγες ώρες αργότερα, ο άντρας μου άρχισε να μου γράφει:
— Κλαίνε συνέχεια.
— Δεν προλαβαίνω τίποτα.
— Πώς τα καταφέρνεις κάθε μέρα;
Απάντησα ήρεμα:
— Με τον ίδιο τρόπο που τα κατάφερνα κάθε μέρα όσο εσύ ξεκουραζόσουν στη θάλασσα.
Όταν επέστρεψα, ο άντρας μου έδειχνε εντελώς εξαντλημένος.
Με βοήθησε σιωπηλά να μεταφέρω τα πράγματά μου.
Ύστερα κάθισε δίπλα μου και είπε:
— Τώρα κατάλαβα τι περνούσες. Συγγνώμη. Φέρθηκα πολύ εγωιστικά.
Από τότε άλλαξαν πολλά.
Δεν ξαναείπε ποτέ ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι ξεκούραση.
Αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τις υποχρεώσεις.
Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωσα ότι μεγαλώναμε τα παιδιά μαζί και όχι μόνη μου.