🎻🖼️😨 «Πήγα να κάνω μάθημα βιολιού σε έναν νέο μαθητή μέσα σε μια πολυτελή έπαυλη. Όμως μόλις σήκωσα το βλέμμα μου στον τοίχο, πάγωσα από τον τρόμο… Εκεί κρεμόταν το πορτρέτο μου, αν και ποτέ δεν είχα δει τον εαυτό μου έτσι.» 👇
Ήμουν μόλις 25 ετών. Μετά την αποφοίτησή μου από το ωδείο εργαζόμουν ως ιδιαίτερη δασκάλα βιολιού. Μια μέρα με κάλεσε ο διαχειριστής μιας πολύ πλούσιας οικογένειας και μου πρότεινε να διδάξω τον επτάχρονο ή οκτάχρονο γιο τους.
Όταν έφτασα, με υποδέχθηκαν μια τεράστια έπαυλη, ακριβά έπιπλα, πίνακες διάσημων ζωγράφων και απόλυτη σιωπή.
Ενώ η υπηρέτρια με οδηγούσε στην αίθουσα μουσικής, στάθηκα τυχαία σε έναν μακρύ διάδρομο.
Στους τοίχους κρέμονταν δεκάδες παλιά πορτρέτα.
Πέρασα το βλέμμα μου πάνω τους… και ξαφνικά πάγωσα.
Σε έναν από τους πίνακες απεικονιζόταν μια νεαρή γυναίκα.
Χλώμιασα.
Ήμουν εγώ.
Το ίδιο πρόσωπο.
Τα ίδια μάτια.
Όμως τα μακριά σκούρα μαλλιά της ήταν χτενισμένα με παλιό τρόπο, φορούσε ένα πολυτελές φόρεμα του 19ου αιώνα και κρατούσε ένα παλιό βιολί.
Δεν είχα φορέσει ποτέ τέτοια ρούχα.
Δεν είχα κάνει ποτέ τέτοιο χτένισμα.
Και φυσικά δεν είχα ποτέ ποζάρει για έναν τέτοιο πίνακα.
Πλησίασα και είδα μια μικρή χρυσή πινακίδα.
Πάνω της ήταν γραμμένη η ημερομηνία.
1894.
Εκείνη τη στιγμή άκουσα πίσω μου μια παιδική φωνή:
— Επιτέλους επιστρέψατε…
Γύρισα απότομα.
Το αγόρι με κοιτούσε ήρεμα.
— Η γιαγιά μου έλεγε πως μια μέρα η γυναίκα από αυτό το πορτρέτο θα επέστρεφε στο σπίτι μας… και θα έπαιζε ξανά βιολί.
Ένα ρίγος διαπέρασε όλο μου το σώμα.
Παρόλα αυτά, έκανα το μάθημα, αν και τα δάχτυλά μου μετά βίας με υπάκουαν.
Όταν τελείωσε το μάθημα, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού πρόσεξε ότι κοιτούσα συνεχώς το παλιό πορτρέτο.
Αναστέναξε βαθιά και είπε:
— Είστε ήδη η τρίτη νέα γυναίκα μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια που μοιάζει τόσο πολύ με τη γυναίκα αυτού του πίνακα. Αλλά μόνο εσείς είδατε σε εκείνη τον ίδιο σας τον εαυτό.
Κατέβασε τον πίνακα από τον τοίχο και τον γύρισε προσεκτικά.
Στην πίσω πλευρά υπήρχε ένας κιτρινισμένος φάκελος.
— Δεν τον ανοίξαμε ποτέ, παραδέχτηκε. Η προγιαγιά μου άφησε εντολή να ανοιχτεί μόνο όταν έρθει το πρόσωπο για το οποίο προορίζεται.
Τα χέρια μου έτρεμαν.
Άνοιξα αργά το γράμμα.
Μέσα υπήρχε μια παλιά φωτογραφία της γυναίκας του πορτρέτου και ένα σύντομο σημείωμα:
«Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, τότε η μοίρα έφερε ξανά σε αυτό το σπίτι μια γυναίκα που μου μοιάζει. Μην ψάχνεις μυστήριο. Δεν είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Εσύ είσαι απόγονος της μικρότερης αδελφής μου, που εγκατέλειψε για πάντα την οικογένεια. Η οικογένειά μας προσπαθούσε επί πολλά χρόνια να βρει τους απογόνους της. Αν αυτό το γράμμα έφτασε σε εσένα, τότε η οικογένεια έγινε ξανά ολόκληρη.»
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα και έπειτα είπε χαμηλόφωνα:
— Δηλαδή… είμαστε μακρινοί συγγενείς.
Αργότερα, τα αρχειακά έγγραφα και η γενεαλογική έρευνα επιβεβαίωσαν όσα έγραφε το γράμμα.
Αποδείχθηκε ότι η απίστευτη ομοιότητα δεν ήταν θαύμα, αλλά εξηγούνταν από μια οικογενειακή ιστορία που θεωρούνταν χαμένη για σχεδόν ενάμιση αιώνα.
Εκείνη την ημέρα είχα έρθει στο πλούσιο σπίτι απλώς για να διδάξω μάθημα βιολιού.
Έφυγα όμως έχοντας αναπάντεχα βρει ένα κομμάτι της δικής μου οικογένειας.