Μια γυναίκα πήγε στον τάφο του γιου της και παρατήρησε μια βαθιά τρύπα ακριβώς δίπλα στο μνημείο. Όταν κοίταξε μέσα, πάγωσε από τον τρόμο, χωρίς να φαντάζεται τι πραγματικά κρυβόταν κάτω από το έδαφος. 😱😱
Είχε περάσει περισσότερο από ένας χρόνος από τότε που έχασε τον γιο της. Παρ’ όλα αυτά, κάθε εβδομάδα επισκεπτόταν το κοιμητήριο. Έφερνε πάντα φρέσκα λουλούδια, στεκόταν για πολλή ώρα μπροστά στο μνημείο, θυμόταν τις όμορφες στιγμές της ζωής του και του μιλούσε σιωπηλά.
Εκείνη την ημέρα ο καιρός ήταν ζεστός και καλοκαιρινός. Η γυναίκα περπατούσε αργά στο στενό μονοπάτι ανάμεσα στους τάφους κρατώντας μια ανθοδέσμη με λευκά κρίνα.
Μόλις όμως πλησίασε τον τάφο του γιου της, παρατήρησε αμέσως κάτι παράξενο.
Ακριβώς δίπλα στη βάση του μνημείου υπήρχε μια σκοτεινή τρύπα στο έδαφος. Ήταν αρκετά βαθιά και γύρω της υπήρχε φρεσκοσκαμμένο χώμα. Έμοιαζε σαν κάποιος να είχε σκάψει εκεί πολύ πρόσφατα.
Η γυναίκα σταμάτησε απότομα. Τα λουλούδια παραλίγο να της πέσουν από τα χέρια. Η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που ένιωσε ολόκληρο το σώμα της να τρέμει.
«Μήπως κάποιος προσπάθησε να ανοίξει τον τάφο;» ψιθύρισε σχεδόν αθόρυβα.
Πλησίασε προσεκτικά, γονάτισε και κοίταξε μέσα στην τρύπα. Από μέσα ανέβαινε δροσερός αέρας, ενώ δεν μπορούσε να διακρίνει το βάθος της. Από τον φόβο της, της φάνηκε πως κάτι κινήθηκε κάτω από τη γη.
Οι πιο τρομακτικές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό της. Ήταν έτοιμη να τηλεφωνήσει στη διοίκηση του κοιμητηρίου, όταν πρόσεξε μια παράξενη λεπτομέρεια. 😱😱
Η γυναίκα εξέτασε προσεκτικά το έδαφος γύρω από την τρύπα και είδε μικρά επιμήκη ίχνη, που δεν έμοιαζαν καθόλου με ανθρώπινα.
Λίγο πιο πέρα εργαζόταν ο ηλικιωμένος φύλακας του νεκροταφείου. Μόλις άκουσε την ιστορία της, πλησίασε ήρεμα, έσκυψε και εξέτασε προσεκτικά την τρύπα.
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα χαμογέλασε.
— Μην ανησυχείτε. Δεν ήταν άνθρωποι. Εδώ εμφανίζονται συχνά τυφλοπόντικες. Σκάβουν μακριές υπόγειες στοές και μερικές φορές οι σήραγγές τους βγαίνουν ακριβώς δίπλα στα μνημεία.
Η γυναίκα κοίταξε ξανά πιο προσεκτικά. Τώρα πράγματι είδε μια στενή, ελικοειδή στοά που συνέχιζε προς τα πλάγια και δίπλα της μικρούς σωρούς από φρέσκο χώμα.
Η ένταση άρχισε σιγά σιγά να φεύγει. Αναστέναξε με ανακούφιση, καταλαβαίνοντας ότι οι μεγαλύτεροι φόβοι της είχαν αποδειχθεί αβάσιμοι.
Ίσιωσε προσεκτικά το χώμα γύρω από την τρύπα, άφησε τα λουλούδια δίπλα στο μνημείο και χάιδεψε απαλά με το χέρι της την κρύα πέτρα.
— Σίγουρα θα μου έλεγες να μην φαντάζομαι πράγματα… — ψιθύρισε με ένα θλιμμένο χαμόγελο.
Αφού έμεινε για λίγα ακόμη λεπτά μέσα στη σιωπή, η γυναίκα κατευθύνθηκε αργά προς την έξοδο του νεκροταφείου, ενώ ο μικρός τυφλοπόντικας συνέχιζε αθόρυβα να ανοίγει τις υπόγειες στοές του, χωρίς να υποψιάζεται την αναστάτωση που είχε προκαλέσει.