Πριν φτάσει η νέα σωφρονιστική υπάλληλος στη φυλακή, ανάμεσα στους κρατούμενους κυκλοφορούσαν ήδη φήμες για την άφιξη ενός νέου υπευθύνου σε μία από τις πιο δύσκολες πτέρυγες. 😳🔥
Κάποιοι ήταν βέβαιοι ότι θα ερχόταν ένας πρώην στρατιωτικός με σκληρή στάση, άλλοι περίμεναν έναν πολύ μεγαλόσωμο άντρα που θα επέβαλε γρήγορα την τάξη.
Το πρωί, όταν άνοιξε η βαριά μεταλλική πόρτα και μπήκε στον διάδρομο μια μικροκαμωμένη γυναίκα με σκούρα στολή, όλη η πτέρυγα πάγωσε.
Το ύψος της ήταν περίπου 135 εκατοστά, λόγω μιας σπάνιας γενετικής ιδιαιτερότητας.
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε σιωπή και μετά ακούστηκαν τα πρώτα γέλια.
— Δηλαδή τώρα έχουμε νηπιαγωγό;
— Προσοχή μην την πατήσετε κατά λάθος…
Η γυναίκα δεν αντέδρασε. Κατέγραψε ήρεμα στοιχεία και είπε σταθερά:
— Ξύπνημα. Σε πέντε λεπτά έλεγχος καμερών.
Από εκείνη τη στιγμή τα πειράγματα δεν σταμάτησαν.
Εκείνη όμως συνέχιζε κανονικά τη δουλειά της χωρίς καμία αντίδραση.
Με τον καιρό πολλοί πίστεψαν ότι δεν αποτελεί απειλή.
Ένας μεγαλόσωμος κρατούμενος με τατουάζ την κορόιδευε συνεχώς.
Μέχρι που μια μέρα πλησίασε την αυλή και στάθηκε μπροστά της.
— Νομίζεις ότι μπορείς να τα βγάλεις πέρα; — είπε ειρωνικά.
Η γυναίκα τον κοίταξε ήρεμα:
— Επιστροφή στη θέση σου.
— Κι αν όχι;
Τα γέλια ακούστηκαν παντού.
— Δεν μπορείς ούτε χειροπέδες να μου φορέσεις.
Ήταν απόλυτα σίγουρος.
Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε… 😳
Πήρε αργά τον ασύρματο από τη ζώνη της και τον έδωσε σε έναν άλλον φρουρό.
Ύστερα έκανε ένα μικρό βήμα πίσω.
Ο κρατούμενος γέλασε ξανά.
— Λοιπόν; Φοβήθηκες;
Άνοιξε μάλιστα τα χέρια του.
— Έλα, δείξε τι μπορείς.
Και την επόμενη στιγμή συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Η γυναίκα γύρισε απότομα τον κορμό της και εκτέλεσε ένα γρήγορο ψηλό λάκτισμα.
Η μπότα της χτύπησε με βαρύ ήχο κατευθείαν στο πρόσωπο του κρατουμένου.
Ο τεράστιος άντρας έχασε την ισορροπία του και έπεσε βαριά στο τσιμεντένιο έδαφος.
Στην αυλή επικράτησε απόλυτη σιωπή, ακούγονταν μόνο οι κάμερες.
Ο κρατούμενος έμεινε στο έδαφος κρατώντας τη σπασμένη μύτη του, μην καταλαβαίνοντας τι συνέβη.
Η γυναίκα τακτοποίησε ήρεμα τη στολή της, τον κοίταξε από πάνω και είπε:
— Λοιπόν… με το χέρι πράγματι δεν σε έφτασα.
Έκανε μια μικρή παύση.
— Αλλά με το πόδι ναι. Να θυμάσαι στο μέλλον με ποιον έχεις να κάνεις.
Κανείς δεν γέλασε ξανά.
Λίγα λεπτά αργότερα όλη η πτέρυγα συζητούσε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αποδείχθηκε ότι πριν τη φυλακή αυτή η μικροκαμωμένη γυναίκα έκανε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια πολεμικές τέχνες, ήταν πολλαπλή πρωταθλήτρια Ταεκβοντό και είχε εργαστεί ως εκπαιδεύτρια σε ειδική αστυνομική μονάδα.
Μετά από αυτό το περιστατικό εξαφανίστηκαν όλα τα παρατσούκλια. Κανείς δεν την αποκαλούσε πλέον «νάνο», «μικρή θεία» ή «ηρωίδα ταινίας».
Όταν περνούσε δίπλα από τα κελιά, οι κρατούμενοι απομακρύνονταν σιωπηλά και επέστρεφαν στις θέσεις τους χωρίς λέξη.