Πετούσα προς τους γονείς μου και περίμενα αυτό το ταξίδι σχεδόν έναν χρόνο – δεν είχαμε συναντηθεί όλο αυτό το διάστημα. Φανταζόμουν ότι επιτέλους θα είχα λίγες ήρεμες ώρες στο αεροπλάνο: να κλείσω τα μάτια, να χαλαρώσω και να κοιμηθώ λίγο. Η πτήση θα διαρκούσε περίπου πέντε ώρες και ήθελα απλώς να ξεκουραστώ.
😤🛫
Όμως όλα πήγαν εντελώς διαφορετικά από ό,τι περίμενα.
Λίγο μετά την απογείωση ένιωσα μια έντονη, δυσάρεστη μυρωδιά. Στην αρχή νόμιζα ότι προερχόταν από φαγητό ή από την καμπίνα, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα έγινε ξεκάθαρο ότι η πηγή ήταν δίπλα μου. Κοίταξα κάτω και είδα πάνω στο μπράτσο του καθίσματός μου ένα ξένο γυμνό πόδι – βρώμικο και με πολύ άσχημη μυρωδιά.
Γύρισα και είδα έναν νεαρό άντρα πίσω μου. Συμπεριφερόταν σαν να μην τον αφορούσε τίποτα: απόλυτα χαλαρός και αδιάφορος.
Οι υπόλοιποι επιβάτες το πρόσεξαν επίσης: κάποιοι στραβομουτσούνιαζαν, άλλοι κοιτούσαν μεταξύ τους και η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο έντονη.
Του μίλησα ήρεμα:
— Παρακαλώ, κατεβάστε το πόδι.
Δεν με κοίταξε σχεδόν καθόλου.
— Όχι, έτσι είναι άνετα.
Το επανέλαβα:
— Αυτό είναι το μπράτσο του καθίσματός μου.
Χαμογέλασε ειρωνικά:
— Τότε άλλαξε θέση. Δεν το βγάζω.
Του έσπρωξα το πόδι απαλά, αλλά το ξαναέβαλε αμέσως, σαν να έπαιζε παιχνίδι.
Η κατάσταση χειροτέρεψε, η μυρωδιά έγινε πιο έντονη και αρκετοί επιβάτες διαμαρτυρήθηκαν ανοιχτά.
— Το πόδι σας μυρίζει απαίσια, — είπα πιο αυστηρά. — Παρακαλώ αφαιρέστε το, ενοχλείτε όλους.
Απάντησε αδιάφορα:
— Κλείσε τη μύτη σου. Και το στόμα επίσης.
Εκείνη τη στιγμή έγινε σαφές ότι τα λόγια δεν αρκούσαν πλέον. Αποφάσισα να δράσω διαφορετικά – ήρεμα αλλά αποφασιστικά.
Γύρισα αλλού, έκανα πως ηρέμησα και πάτησα το κουμπί κλήσης της αεροσυνοδού.
Όταν ήρθε, ζήτησα ζεστό τσάι. Ένα απλό τσάι. Το έφερε μετά από λίγα λεπτά. Πήρα το ποτήρι, ήπια μερικές γουλιές και καθόμουν ήρεμα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Και τότε κάποια στιγμή έγυρα ελαφρά το χέρι μου. Το τσάι χύθηκε. Όχι καυτό νερό, αλλά αρκετά ζεστό ώστε να το νιώσει αμέσως κάποιος.
Ο άντρας πετάχτηκε πάνω, τράβηξε απότομα το πόδι του και άρχισε να φωνάζει σε όλη την καμπίνα.
— Τι κάνεις εκεί;!
Η αεροσυνοδός ήρθε σχεδόν αμέσως. Ζήτησα ήρεμα συγγνώμη και είπα ότι ήταν ατύχημα. Παράλληλα ανέφερα ότι το πόδι του βρισκόταν στο υποβραχιόνιό μου και ότι του είχα ζητήσει πολλές φορές να το κατεβάσει.
Οι επιβάτες γύρω μας άρχισαν να με υποστηρίζουν. Κάποιοι είπαν ότι η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη, άλλοι επιβεβαίωσαν ότι ο άντρας από την αρχή συμπεριφερόταν προκλητικά.
Ο νεαρός είχε βάλει το βρώμικο και εξαιρετικά δύσοσμο πόδι του πάνω στο κάθισμά μου: του είχα ζητήσει πολλές φορές να το κατεβάσει, αλλά στο τέλος κατάλαβα ότι δεν καταλαβαίνει με τον καλό τρόπο και του έδωσα ένα σκληρό μάθημα.
Η αεροσυνοδός δεν χαμογελούσε πια. Εξήγησε πολύ ήρεμα αλλά αυστηρά ότι αυτή η συμπεριφορά είναι απαράδεκτη και ότι, αν συνεχιστούν οι παραβιάσεις, ο κυβερνήτης έχει το δικαίωμα να λάβει μέτρα, μέχρι και παράδοση στην αστυνομία μετά την προσγείωση.
Ο άντρας αμέσως σώπασε.
Μέσα στην καμπίνα κάποιοι γέλασαν σιγανά, μετά κι άλλοι. Σε λίγα δευτερόλεπτα οι μισοί επιβάτες τον κοιτούσαν εμφανώς ενοχλημένοι, ενώ μερικοί δεν έκρυβαν καν το χαμόγελό τους.
Δεν είπε άλλη λέξη. Για το υπόλοιπο της διαδρομής καθόταν ήσυχα, κρατούσε τα πόδια του κοντά του και προσπαθούσε να μην τραβάει την προσοχή.
Και εγώ επιτέλους μπόρεσα να ακουμπήσω πίσω στο κάθισμα και να κλείσω τα μάτια μου.
Μερικές φορές οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο όταν έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες.