Η τυφλή κοπέλα δεν είχε δει ποτέ τον κόσμο, αλλά ένιωθε τη σκληρότητά του με κάθε ανάσα. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια όπου η εμφάνιση είχε αξία πάνω απ’ όλα. Οι δύο αδελφές της προκαλούσαν θαυμασμό — τα μάτια τους τα έλεγαν «δώρο», το χαμόγελό τους «η περηφάνια της οικογένειας». Εκείνη όμως τη θεωρούσαν λάθος. Βάρος. Μια υπενθύμιση ότι στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο όμορφα πράγματα.
Όταν ήταν πέντε ετών, πέθανε η μητέρα της — ο μόνος άνθρωπος που της κρατούσε το χέρι και της έλεγε ότι το σκοτάδι δεν κάνει έναν άνθρωπο χειρότερο. Μετά από αυτό ο πατέρας άλλαξε. Έγινε ψυχρός και ευερέθιστος, ιδιαίτερα απέναντί της.
Δεν την αποκαλούσε ποτέ με το όνομά της. Για εκείνον ήταν απλώς «αυτή». Δεν ήθελε να τη βλέπει στο κοινό τραπέζι και κάθε φορά που έρχονταν επισκέπτες, την έκρυβε στο δωμάτιό της. Ήταν πεπεισμένος: η τύφλωση είναι κατάρα.
Όταν η τυφλή κοπέλα έκλεισε τα είκοσι ένα, ο πατέρας πήρε μια απόφαση που της διέλυσε τη ζωή.
Το πρωί μπήκε στο μικρό της δωμάτιο. Εκείνη καθόταν στο κρεβάτι και περνούσε αργά τα δάχτυλά της πάνω από τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου γραμμένου σε Μπράιγ.
— Αύριο παντρεύεσαι, είπε ξερά.
Πάγωσε. Οι λέξεις έμειναν στον αέρα χωρίς νόημα. Παντρεύομαι; Ποιον;
— Έναν φτωχό νεαρό από τον δρόμο, συνέχισε ο πατέρας. — Εσύ είσαι τυφλή, εκείνος είναι φτωχός. Ταιριαστό ζευγάρι.
Ένιωσε σαν να χανόταν η γη κάτω από τα πόδια της. Ήθελε να πει κάτι, αλλά δεν μπόρεσε. Ο πατέρας της δεν τη ρωτούσε ποτέ. Δεν είχε επιλογή.
Την επόμενη μέρα όλα έγιναν γρήγορα. Μια μικρή τελετή στην αυλή, λίγοι αδιάφοροι μάρτυρες, πνιχτά γελάκια. Δεν έβλεπε το πρόσωπο του γαμπρού, και κανείς δεν μπήκε στον κόπο να της το περιγράψει. Ο πατέρας απλώς την έσπρωξε μπροστά και της διέταξε να πιάσει το χέρι του φτωχού νεαρού.
Οι άνθρωποι ψιθύριζαν, καλύπτοντας τα στόματά τους: «Η τυφλή και ο φτωχός… τι ζευγάρι». Κάποιοι ειρωνεύονταν, κάποιοι την κοιτούσαν με λύπηση.
Μετά την τελετή, ο πατέρας της έβαλε στα χέρια ένα μικρό σακί με ρούχα, την έσπρωξε ξανά προς τον άντρα και είπε για τελευταία φορά:
Ο πατέρας πάντρεψε την κόρη του χωρίς τη συγκατάθεσή της με έναν φτωχό νεαρό, επειδή γεννήθηκε τυφλή — όμως αυτό που συνέβη μετά άφησε όλη την οικογένεια σε απόλυτο τρόμο.
— Τώρα είναι γυναίκα σου και πρόβλημά σου. Ζήστε όπως θέλετε.
Και έφυγε χωρίς ούτε καν να γυρίσει. 😢😱
Από εκείνη την ημέρα, η τυφλή κοπέλα ζούσε σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο δίπλα στο τζαμί. Δεν υπήρχε πολυτέλεια, αλλά υπήρχε ησυχία.
Ο «φτωχός» νεαρός δεν ύψωνε ποτέ τη φωνή του, πάντα τη ρωτούσε αν είναι άνετα, και κάθε βράδυ της περιέγραφε λεπτομερώς πώς ήταν η μέρα: τι χρώμα είχε ο ουρανός, πώς μύριζαν τα δέντρα, ποιοι άνθρωποι περνούσαν.
Πέρασαν μερικοί μήνες.
Μια μέρα ο πατέρας άκουσε τυχαία μια συζήτηση στην αγορά. Οι άνθρωποι μιλούσαν για έναν παράξενο άντρα που μοιράζει τακτικά μεγάλα ποσά στους φτωχούς, αλλά ζει σαν απλός ζητιάνος. Έλεγαν ότι αρνήθηκε μια κληρονομιά για να παντρευτεί όχι από συμφέρον, αλλά από συνείδηση.
Ο πατέρας χλόμιασε όταν κατάλαβε για ποιον μιλούσαν.
Ο πατέρας πάντρεψε την κόρη του χωρίς τη συγκατάθεσή της με έναν φτωχό νεαρό, επειδή γεννήθηκε τυφλή — όμως αυτό που συνέβη μετά άφησε όλη την οικογένεια σε απόλυτο τρόμο.
Το ίδιο βράδυ πήγε στο σπίτι τους. Τον υποδέχτηκε όχι ένας ζητιάνος, αλλά ένας σίγουρος άντρας με ακριβά, αλλά λιτά ρούχα. Δίπλα του στεκόταν η τυφλή κοπέλα — ήρεμη, σίγουρη, με ίσια στάση.
Τον κρατούσε αγκαζέ, και για πρώτη φορά στη ζωή της στο πρόσωπό της δεν υπήρχε φόβος.
— Δεν είμαι φτωχός, είπε ήρεμα ο άντρας. — Απλώς ήθελα δίπλα μου έναν άνθρωπο που βλέπει με την καρδιά. Και τον βρήκα.
Ο πατέρας προσπάθησε να μιλήσει, αλλά η τυφλή κοπέλα τον πρόλαβε.
— Με αποκάλεσες κατάρα, είπε ήσυχα. — Μα ακριβώς η τύφλωση μού έμαθε να ξεχωρίζω την αληθινή αξία των ανθρώπων.
Ο πατέρας στεκόταν εκεί, ανίκανος να ξεστομίσει λέξη.