Ένα επτάχρονο κορίτσι γύριζε σπίτι μετά το μάθημα. Στα χέρια της κρατούσε τη σχολική τσάντα με τετράδια που προεξείχαν στραβά, και στον ώμο της ένα κασκόλ που συνέχεια γλιστρούσε. Η αυλή ήταν ήσυχη και άδεια. Μόνο κοντά στην είσοδο στεκόταν κάποιος.
Ένα επτάχρονο κορίτσι κατάλαβε ότι ένας άγνωστος άντρας με μαύρα ρούχα την παρακολουθούσε: αλλά αντί να πάει σπίτι, έκανε κάτι απροσδόκητο.
Ήταν ένας ψηλός άντρας με μακρύ μαύρο παλτό. Το πρόσωπό του ήταν εν μέρει κρυμμένο από κασκόλ και σηκωμένο γιακά, αλλά ακόμη κι αυτό έφτανε για να δείχνει τρομακτικός. Έμοιαζε σαν να περίμενε κάποιον. Που και που κοίταζε γύρω του και μετά ξανά στο σπίτι.
Το κορίτσι ανησύχησε. Στο μυαλό της ήρθαν τα λόγια του πατέρα της.
Ο άντρας την πρόσεξε. Το βλέμμα του έγινε βαρύ, καχύποπτο. Έκανε μερικά βήματα μπροστά, σαν να ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχαν μάρτυρες. Ο δρόμος ήταν άδειος: ούτε περαστικοί, ούτε αυτοκίνητα. Το κορίτσι ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά και τα χέρια της να ιδρώνουν. Ο άντρας επιτάχυνε το βήμα.
Γύρισε — ήταν ήδη πολύ κοντά. Το κορίτσι έψαχνε με τα μάτια τη σκάλα. Και ξαφνικά έκανε κάτι που ακόμη και ο άντρας με τα μαύρα σοκαρίστηκε. 😨😨 Χάρη σε αυτό έμεινε ζωντανή και αβλαβής.
Της ήρθε η σκέψη: «Φως! Θόρυβος!»
Άναψε απότομα όλα τα φώτα της σκάλας, φωτίζοντας την σκοτεινή πολυκατοικία, και άρχισε να χτυπάει με δύναμη την πιο κοντινή πόρτα.
— «Βοήθεια! Βοήθεια!» — η φωνή της έσπαγε από τον πανικό.
Η ηχώ απλώθηκε στην είσοδο. Ο άντρας με τα μαύρα πάγωσε για μια στιγμή, σαν να μην περίμενε ότι ένα παιδί θα αντιδρούσε τόσο αποφασιστικά.
Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε διάπλατα και στο κατώφλι εμφανίστηκε ένας γεροδεμένος άντρας με ρούχα σπιτιού. Πίσω του φάνηκε η φιγούρα μιας γυναίκας.
Ένα επτάχρονο κορίτσι κατάλαβε ότι ένας άγνωστος άντρας με μαύρα ρούχα την παρακολουθούσε: αλλά αντί να πάει σπίτι, έκανε κάτι απροσδόκητο.
— «Τι συμβαίνει εδώ;» — ρώτησε αυστηρά, κοιτάζοντας το κορίτσι και έπειτα τον ξένο.
Ο άντρας με τα μαύρα τινάχτηκε, τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα από την έκπληξη. Γύρισε και σχεδόν τρέχοντας έφυγε, χάθηκε στο σκοτάδι της αυλής.
Το κορίτσι ακόμα έτρεμε, σφίγγοντας την τσάντα της, αλλά μέσα της ένιωθε περηφάνια. Θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα της και έκανε ακριβώς αυτό που έπρεπε. Και αυτό της έσωσε τη ζωή.