😨👑 Ο νεαρός σεΐχης έφερνε στο παλάτι τις κοπέλες που του άρεσαν, αλλά πριν κάνει πρόταση γάμου σε κάποια, φρόντιζε πάντα να τη γνωρίσει στη μητέρα του, η οποία ήταν τυφλή. Εκείνη είχε έναν ασυνήθιστο όρο: έπρεπε να κρατήσει στα χέρια της τα χέρια κάθε κοπέλας. Αν μετά από αυτό έλεγε ότι η επιλεγμένη δεν του ταίριαζε, ο σεΐχης δεν την ξανασυναντούσε ποτέ. Όμως μια μέρα, μόλις άγγιξε τα χέρια μιας ακόμη επισκέπτριας, τράβηξε απότομα τα δικά της και φώναξε: «Αυτό είναι αδύνατον!»

ΘΕΤΙΚΟΣ

😨👑 Ο νεαρός σεΐχης έφερνε στο παλάτι τις κοπέλες που του άρεσαν, αλλά πριν κάνει πρόταση γάμου σε κάποια, φρόντιζε πάντα να τη γνωρίσει στη μητέρα του, η οποία ήταν τυφλή. Εκείνη είχε έναν ασυνήθιστο όρο: έπρεπε να κρατήσει στα χέρια της τα χέρια κάθε κοπέλας. Αν μετά από αυτό έλεγε ότι η επιλεγμένη δεν του ταίριαζε, ο σεΐχης δεν την ξανασυναντούσε ποτέ. Όμως μια μέρα, μόλις άγγιξε τα χέρια μιας ακόμη επισκέπτριας, τράβηξε απότομα τα δικά της και φώναξε: «Αυτό είναι αδύνατον!» 😨

Нет описания.

Μέρος 1

Ο νεαρός σεΐχης ονομαζόταν Ρασίντ. Ήταν ο μοναχογιός μιας ισχυρής οικογένειας, ιδιοκτήτης ενός πολυτελούς παλατιού και θεωρούνταν ένας από τους πιο περιζήτητους εργένηδες της χώρας.

Παρά τον πλούτο και την κοινωνική του θέση, ο Ρασίντ αγαπούσε πολύ τη μητέρα του. Η γυναίκα είχε χάσει την όρασή της πολλά χρόνια πριν, αλλά είχε διατηρήσει την εξαιρετική διορατικότητα και τον ισχυρό χαρακτήρα της.

Ο σεΐχης δεν έπαιρνε ποτέ σημαντικές αποφάσεις χωρίς να συμβουλευτεί τη μητέρα του. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για την επιλογή της μελλοντικής του συζύγου.

Κάθε φορά που ο Ρασίντ ενδιαφερόταν για κάποια κοπέλα, την προσκαλούσε στο παλάτι για να γνωρίσει τη μητέρα του. Και κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο.

Η γυναίκα ζητούσε από την καλεσμένη να καθίσει δίπλα της, άπλωνε τα χέρια της και κρατούσε για λίγο τις παλάμες της κοπέλας μέσα στις δικές της. Δεν ρωτούσε τίποτα για την εμφάνιση, τα ρούχα ή την καταγωγή της. Λίγα λεπτά της αρκούσαν.

Ύστερα η μητέρα ανακοίνωνε την απόφασή της.

— Όχι, γιε μου. Αυτή η κοπέλα δεν σου ταιριάζει.

Ο Ρασίντ δεν έφερνε ποτέ αντίρρηση. Ευχαριστούσε ευγενικά την επισκέπτρια για την παρουσία της και δεν συνέχιζε πλέον τη γνωριμία.

Έτσι πέρασαν μήνες. Μερικές κοπέλες ήταν κόρες ισχυρών οικογενειών, ενώ άλλες ξεχώριζαν για την ομορφιά και τη μόρφωσή τους. Ωστόσο, καμία δεν είχε κερδίσει την έγκριση της μητέρας.

Μια μέρα ο Ρασίντ προσκάλεσε στο παλάτι πολλές κοπέλες μαζί. Ήλπιζε ότι αυτή τη φορά η μητέρα του θα έμενε επιτέλους ικανοποιημένη από την επιλογή του.

Οι καλεσμένες συγκεντρώθηκαν στη μεγάλη αίθουσα. Φορούσαν πολυτελή φορέματα, ήταν στολισμένες με πολύτιμα κοσμήματα και περίμεναν με αγωνία να συναντήσουν την οικοδέσποινα του παλατιού.

Η μητέρα του σεΐχη καθόταν σε μια πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο. Ο Ρασίντ οδηγούσε τις κοπέλες μία προς μία κοντά της και εκείνη, όπως πάντα, έπιανε τα χέρια της καθεμιάς.

Οι καλεσμένες απομακρύνονταν η μία μετά την άλλη. Μετά από λίγα λεπτά σιωπής, η γυναίκα κουνούσε ξανά και ξανά το κεφάλι της αρνητικά.

Η τελευταία όμως ήταν μια νεαρή κοπέλα που ονομαζόταν Λέιλα.

Ήταν ντυμένη πιο απλά από τις υπόλοιπες, σχεδόν δεν φορούσε κοσμήματα και φαινόταν ιδιαίτερα αγχωμένη. Ο Ρασίντ την οδήγησε κοντά στη μητέρα του.

— Μητέρα, αυτή είναι η Λέιλα. Θα ήθελα να τη γνωρίσεις.

Η γυναίκα άπλωσε τα χέρια της. Η κοπέλα ακούμπησε προσεκτικά τις παλάμες της μέσα στις δικές της.

Στην αρχή η μητέρα παρέμεινε σιωπηλή. Έπειτα τα δάχτυλά της άρχισαν να εξερευνούν αργά τα χέρια της επισκέπτριας. Πέρασε την παλάμη της πάνω από τον καρπό της, άγγιξε ένα μικρό σημείο στο δέρμα της και ξαφνικά χλόμιασε.

Τα δάχτυλά της άρχισαν να τρέμουν.

— Όχι… Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει… — ψιθύρισε.

Ο Ρασίντ έσκυψε προς τη μητέρα του.

— Τι συνέβη;

Η γυναίκα έσφιξε ακόμη περισσότερο τα χέρια της κοπέλας, σαν να φοβόταν ότι θα εξαφανιζόταν.

Και τότε ξαφνικά φώναξε:

— Αυτό είναι αδύνατον!

Όλοι οι παρευρισκόμενοι έμειναν ακίνητοι.

Η Λέιλα κοίταξε τρομαγμένη τον σεΐχη, ενώ εκείνος έβλεπε για πρώτη φορά τη μητέρα του τόσο συγκλονισμένη.

Нет описания.

Μέρος 2

«Μητέρα, σε παρακαλώ, εξήγησέ μου τι συμβαίνει!» απαίτησε ο Ρασίντ.

Όμως η γυναίκα ήταν σαν να μην άκουγε τον γιο της. Εξακολουθούσε να κρατά τη Λέιλα από τον καρπό και άγγιζε προσεκτικά με τα δάχτυλά της το λεπτό βραχιόλι που κρυβόταν κάτω από το μανίκι του φορέματός της.

«Κορίτσι μου, πες μου… Από πού έχεις αυτό το βραχιόλι;»

Η Λέιλα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ανήκε στη μητέρα μου. Μου το χάρισε πριν πεθάνει. Μου είπε ότι δεν έπρεπε ποτέ να το βγάλω, γιατί ήταν το μοναδικό πράγμα που τη συνέδεε με το παρελθόν της».

Η μητέρα του σεΐχη άφησε έναν σιγανό αναστεναγμό.

«Φώναξε κάποιον από το υπηρετικό προσωπικό. Θέλω να μου φέρουν την παλιά μου κοσμηματοθήκη. Βρίσκεται στο κάτω συρτάρι της ντουλάπας μου».

Ο Ρασίντ έδωσε αμέσως εντολή να πραγματοποιηθεί η επιθυμία της.

Λίγα λεπτά αργότερα, τοποθέτησαν μπροστά στη γυναίκα μια μικρή ξύλινη κοσμηματοθήκη. Άνοιξε το καπάκι και ζήτησε από τον γιο της να βγάλει από μέσα ένα μικρό βελούδινο κουτάκι.

Μέσα βρισκόταν ένα ακριβώς ίδιο βραχιόλι. Μόνο που στην εσωτερική του πλευρά ήταν χαραγμένα δύο γράμματα και μια ημερομηνία.

«Κοίταξέ το προσεκτικά, γιε μου», είπε η μητέρα. «Αυτό το βραχιόλι ήταν μέρος ενός ζευγαριού. Το δεύτερο το φόρεσα στο χέρι της νεογέννητης κόρης μου πριν από πολλά χρόνια».

Ο Ρασίντ την κοίταξε έκπληκτος.

«Είχες κόρη;»

Η γυναίκα έγνεψε αργά.

Διηγήθηκε ότι πολλά χρόνια νωρίτερα, πριν ακόμη γεννηθεί ο Ρασίντ, είχε φέρει στον κόσμο ένα κοριτσάκι. Εκείνη την περίοδο η οικογένεια περνούσε δύσκολες καταστάσεις, ενώ η ίδια η γυναίκα είχε αρρωστήσει βαριά. Της είχαν ανακοινώσει ότι το παιδί πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του. Δεν κατάφερε ποτέ να δει την κόρη της ούτε να την αποχαιρετήσει.

Όμως, πριν απομακρύνουν το κοριτσάκι, η μητέρα πρόλαβε να του φορέσει στον καρπό ένα μικρό ασημένιο βραχιόλι. Πάνω του ήταν χαραγμένα τα ίδια γράμματα που υπήρχαν και στο δεύτερο βραχιόλι, το οποίο φυλασσόταν όλα αυτά τα χρόνια στο κουτάκι.

«Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν», ψιθύρισε η γυναίκα. «Αλλά εγώ η ίδια κούμπωσα αυτό το βραχιόλι στο χέρι του μωρού μου. Θυμάμαι κάθε του λεπτομέρεια».

Η Λέιλα στεκόταν ακίνητη. Ύστερα έβγαλε από την τσάντα της μια παλιά φωτογραφία.

«Η μητέρα μου δεν μου είπε ποτέ ποιοι ήταν οι πραγματικοί μου γονείς. Με μεγάλωσε, με αγάπησε και με φρόντισε. Όμως, πριν πεθάνει, μου είπε ότι με είχε βρει όταν ήμουν ακόμη πολύ μικρή, σε ένα νοσοκομείο. Ήθελε κάποτε να μάθω την αλήθεια».

Στη φωτογραφία φαινόταν μια νεαρή γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της ένα βρέφος. Στον καρπό του μωρού διακρινόταν καθαρά ένα ασημένιο βραχιόλι.

Η μητέρα του σεΐχη έσφιξε τη φωτογραφία στο στήθος της και ξέσπασε σε κλάματα.

Αργότερα, ο Ρασίντ ανέθεσε να γίνει έρευνα και να βρεθούν τα έγγραφα από το αρχείο του νοσοκομείου. Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν αυτό που η γυναίκα είχε ήδη υποψιαστεί: η Λέιλα ήταν πράγματι η κόρη της, την οποία πριν από πολλά χρόνια είχαν θεωρήσει λανθασμένα νεκρή και είχαν παραδώσει σε μια άλλη οικογένεια.

Εκείνη την ημέρα ο Ρασίντ δεν έκανε πρόταση γάμου στη Λέιλα. Έμαθε ότι η κοπέλα που του είχε κινήσει το ενδιαφέρον ήταν στην πραγματικότητα η βιολογική του αδελφή.

Όμως η μητέρα του ήταν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια πραγματικά ευτυχισμένη. Είχε ξαναβρεί την κόρη της, την οποία δεν είχε πάψει να σκέφτεται όλα αυτά τα χρόνια.

Το βράδυ, η Λέιλα κάθισε δίπλα της και πήρε απαλά τα χέρια της.

«Δεν σας θυμάμαι, μαμά», είπε σιγανά η κοπέλα. «Αλλά για κάποιον λόγο νιώθω πως σε όλη μου τη ζωή αναζητούσα ακριβώς αυτά τα χέρια».

Η γυναίκα έφερε τις παλάμες της κόρης της στο πρόσωπό της.

Нет описания.

Και τότε ο Ρασίντ κατάλαβε γιατί η μητέρα του ζητούσε πάντα από τις κοπέλες να της κρατούν τα χέρια. Δεν έψαχνε μια πλούσια νύφη ούτε προσπαθούσε να μαντέψει τον χαρακτήρα κάποιου μέσα από την αφή. Απλώς ήλπιζε ότι κάποια μέρα η μοίρα θα της επέστρεφε αυτό που της είχε στερήσει κάποτε.

Εκείνη την ημέρα δεν διάλεξε νύφη για τον γιο της. Βρήκε ξανά τη χαμένη της κόρη.

Rate article