🚆💔 Η κόρη είχε κουραστεί να φροντίζει τον πατέρα της, ο οποίος έπασχε από άνοια. Μια μέρα του είπε ότι θα πήγαιναν μαζί ένα μικρό ταξίδι. Όμως, κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η γυναίκα κατέβηκε σε έναν τυχαίο σταθμό, παίρνοντας μαζί της όλα τα έγγραφα του πατέρα της, και άφησε τον ηλικιωμένο άντρα μόνο του μέσα στο τρένο. Ήταν σίγουρη ότι δεν θα θυμόταν τίποτα, δεν θα μπορούσε να εξηγήσει ποιος ήταν και απλώς θα χανόταν ανάμεσα σε αγνώστους. Όμως δεν είχε ιδέα τι συνέπειες θα είχε η απόφασή της…

Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο ηλικιωμένος άντρας μετακόμισε στο σπίτι της κόρης του. Ήταν ήδη πάνω από ογδόντα ετών και τα τελευταία χρόνια έπασχε από άνοια. Μερικές φορές ξεχνούσε ποια μέρα ήταν, έκανε την ίδια ερώτηση ξανά και ξανά ή δεν αναγνώριζε γνώριμα μέρη.
Η κόρη τον φρόντιζε, τον συνόδευε στους γιατρούς, του μαγείρευε και τον βοηθούσε στις καθημερινές του ανάγκες. Στην αρχή προσπαθούσε να δείχνει υπομονή, αλλά σταδιακά η φροντίδα του άρχισε να της φαίνεται ένα δυσβάσταχτο βάρος. Εκνευριζόταν με τις ατέλειωτες ερωτήσεις του πατέρα της, θύμωνε όταν εκείνος δεν μπορούσε να ντυθεί μόνος του και όλο και συχνότερα έλεγε ότι δεν άντεχε άλλο.
Μια μέρα η γυναίκα αποφάσισε να απαλλαγεί από αυτή την ευθύνη.
Είπε στον πατέρα της ότι ήθελε να του κάνει ένα δώρο και να τον πάει ένα μικρό ταξίδι. Ο άντρας χάρηκε, έβγαλε την παλιά ταξιδιωτική του τσάντα και τη ρώτησε αρκετές φορές πού ακριβώς θα πήγαιναν.
— Θα δεις, μπαμπά. Θα σου αρέσει, απαντούσε η κόρη.
Πριν από το ταξίδι, ετοίμασε τα πράγματά του, αλλά κράτησε όλα τα έγγραφα του πατέρα της. Γνώριζε πολύ καλά ότι χωρίς διαβατήριο και άλλα έγγραφα ταυτοποίησης θα ήταν πολύ πιο δύσκολο για εκείνον να επιστρέψει μόνος στο σπίτι ή να ζητήσει βοήθεια.
Μέσα στο τρένο, ο πατέρας καθόταν δίπλα στο παράθυρο και παρατηρούσε με ενδιαφέρον τα χωριά, τα χωράφια και τους σταθμούς που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του. Πότε πότε χαμογελούσε στην κόρη του και της διηγούνταν ιστορίες από τα νιάτα του. Εκείνη είχε ακούσει μερικές από αυτές δεκάδες φορές και σχεδόν δεν τον πρόσεχε πια.
Ύστερα από μερικές ώρες, το τρένο σταμάτησε σε έναν μικρό ενδιάμεσο σταθμό.
— Μπαμπά, θα κατέβω για λίγο να αγοράσω νερό για εμάς. Κάθισε εδώ, θα επιστρέψω αμέσως, είπε η γυναίκα.
Πήρε την τσάντα με τα έγγραφα, κατέβηκε στην αποβάθρα και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Το τρένο ξεκίνησε και η κόρη δεν γύρισε ούτε μία φορά να κοιτάξει πίσω.
Ήταν βέβαιη ότι ο πατέρας της δεν θα θυμόταν τίποτα, ότι το άγχος θα τον αποσυντόνιζε, δεν θα μπορούσε να συγκεντρωθεί και δεν θα κατάφερνε να εξηγήσει στους γύρω του ποιος ήταν και από πού ερχόταν.
Όμως δεν είχε υπολογίσει κάτι…

Μέρος 2
Όταν το τρένο σταμάτησε στον επόμενο σταθμό, ο ηλικιωμένος άνδρας συνειδητοποίησε επιτέλους ότι η κόρη του δεν βρισκόταν δίπλα του.
Στην αρχή περίμενε ήρεμα. Νόμιζε ότι ίσως είχε πάει σε άλλο βαγόνι ή ότι είχε απομακρυνθεί για λίγο. Όμως περνούσαν τα λεπτά και εκείνη δεν επέστρεφε.
Τότε απευθύνθηκε στην ελεγκτή του τρένου:
— Δεσποινίς, μήπως είδατε την κόρη μου; Ταξιδεύαμε μαζί. Κατέβηκε για να πάρει νερό και χάθηκε.
Η ελεγκτής κάθισε δίπλα του και προσπάθησε να τον καθησυχάσει. Ο άνδρας δεν μπορούσε να θυμηθεί τον ακριβή σταθμό, δεν θυμόταν τον αριθμό τηλεφώνου της κόρης του και δεν ήξερε προς τα πού κατευθύνονταν. Ωστόσο, θυμόταν καθαρά το όνομα, το επώνυμό του και τη διεύθυνση του σπιτιού του.
Οι υπάλληλοι του σταθμού ειδοποίησαν την αστυνομία και το ΕΚΑΒ. Ο ηλικιωμένος άνδρας οδηγήθηκε σε μια αίθουσα αναμονής, του έδωσαν νερό και άρχισαν να διερευνούν τις συνθήκες του περιστατικού.
Όταν οι αστυνομικοί έλεγξαν την ταυτότητά του, αποκαλύφθηκε μια απρόσμενη λεπτομέρεια: λίγους μήνες νωρίτερα, ο άνδρας είχε εκδώσει μια ειδική ιατρική κάρτα, την οποία φύλαγε στην τσέπη του μπουφάν του. Σε αυτήν αναγράφονταν τα προσωπικά του στοιχεία, η διεύθυνση κατοικίας του, πληροφορίες για την ασθένειά του και τα στοιχεία επικοινωνίας του οικογενειακού γιατρού του.
Αλλά το σημαντικότερο αποκαλύφθηκε αργότερα.
Ο γιατρός, που παρακολουθούσε τον άνδρα εδώ και πολύ καιρό, είχε παρατηρήσει νωρίτερα ότι όταν επιδεινωνόταν η κατάστασή του, μερικές φορές ξεχνούσε τα αγαπημένα του πρόσωπα, αλλά διατηρούσε ορισμένες αναμνήσεις από γεγονότα της ζωής του. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, στην ιατρική κάρτα υπήρχε η σύσταση να μην μένει ποτέ μόνος και να ειδοποιείται οπωσδήποτε η αστυνομία σε περίπτωση εξαφάνισής του.
Οι αστυνομικοί επικοινώνησαν με το ιατρικό ίδρυμα και εξακρίβωσαν τη διεύθυνση κατοικίας του. Στη συνέχεια άρχισαν να αναζητούν την κόρη του.
Η γυναίκα εντοπίστηκε μέσω των καταγραφών από τις κάμερες ασφαλείας του σταθμού. Στο βίντεο φαινόταν καθαρά ότι κατέβαινε από το βαγόνι κρατώντας μια τσάντα, ενώ το τρένο αναχωρούσε χωρίς εκείνη.
Όταν η κόρη κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις, αρχικά προσπάθησε να ισχυριστεί ότι ο πατέρας της είχε χαθεί μόνος του και ότι δεν γνώριζε πού βρισκόταν. Όμως οι καταγραφές από τις κάμερες και οι μαρτυρίες των εργαζομένων του τρένου διέψευσαν πλήρως τα λόγια της.
Λίγο αργότερα, την ενημέρωσαν ότι ο πατέρας της είχε βρεθεί και βρισκόταν σε ασφαλές μέρος.
Έφτασε στον σταθμό, περιμένοντας να τον πάρει στο σπίτι και να εξηγήσει όσα συνέβησαν ως μια συνηθισμένη παρεξήγηση. Όμως, μόλις ο άνδρας είδε την κόρη του, απομακρύνθηκε απροσδόκητα από εκείνη.
— Μα μου υποσχέθηκες ότι θα ταξιδεύαμε μαζί… Γιατί με άφησες μόνο μου; — τη ρώτησε.
Η γυναίκα δεν μπόρεσε να απαντήσει.
Μετά τη διερεύνηση των περιστάσεων του περιστατικού, οι αρμόδιες αρχές ξεκίνησαν τη σχετική διαδικασία. Οι πράξεις της κόρης αξιολογήθηκαν νομικά, ενώ το ζήτημα της περαιτέρω φροντίδας του ηλικιωμένου άνδρα παραπέμφθηκε στις κοινωνικές και υγειονομικές υπηρεσίες.
Το πιο τρομακτικό για εκείνη δεν ήταν καν το γεγονός ότι το σχέδιό της αποκαλύφθηκε. Για πρώτη φορά είδε πόσο ανυπεράσπιστος είχε γίνει ο άνθρωπος που κάποτε είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του για να τη φροντίζει.
Και ο πατέρας επαναλάμβανε για πολύ καιρό την ίδια φράση:

— Νόμιζα ότι πηγαίναμε ταξίδι… Μα πόσο πολύ το περίμενα!