💔😱 Τέσσερις επιχειρηματίες κάθονταν στο γραφείο και προσπαθούσαν εδώ και αρκετές ώρες να λύσουν ένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Τα έγγραφα ήταν απλωμένα πάνω στο τραπέζι, οι υπολογισμοί δεν έβγαιναν και κάθε νέα πρόταση οδηγούσε σε ακόμη μεγαλύτερες απώλειες.
Τελικά, ο διευθυντής φώναξε τη γραμματέα του και της ζήτησε να φέρει καφέ για όλους τους παρευρισκόμενους.
Η νεαρή γυναίκα μπήκε κρατώντας έναν δίσκο και άφησε τα φλιτζάνια πάνω στο τραπέζι. Όταν όμως άκουσε τη συζήτησή τους, άρχισε ασυναίσθητα να προσέχει τι έλεγαν. Παρατήρησε τους αριθμούς σε ένα από τα έγγραφα και κατάλαβε πού βρισκόταν το πρόβλημα.
«Συγγνώμη», είπε διστακτικά. «Νομίζω ότι ξέρω πώς μπορούμε να το διορθώσουμε».
Οι τέσσερις άντρες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και έπειτα ξέσπασαν σε γέλια.
«Εσύ;» ειρωνεύτηκε ένας από τους επιχειρηματίες. «Μα δεν είσαι καν οικονομική αναλύτρια!»
Ο διευθυντής χαμογέλασε επίσης και της πρότεινε να εξηγήσει τη σκέψη της, χωρίς να παίρνει πραγματικά στα σοβαρά τα λόγια της.
Όμως η γραμματέας πλησίασε στο τραπέζι, έδειξε μερικές γραμμές στα έγγραφα και άρχισε να εξηγεί ήρεμα τους υπολογισμούς της.
Ένα λεπτό αργότερα, τα χαμόγελα εξαφανίστηκαν από τα πρόσωπα των αντρών. Ο ένας τράβηξε τα έγγραφα προς το μέρος του. Ο άλλος έβγαλε μια αριθμομηχανή. Ο διευθυντής κοίταξε προσεκτικά τη νεαρή γυναίκα και ύστερα ξανακοίταξε τα έγγραφα.
«Μισό λεπτό…» είπε τελικά. «Αν έχεις δίκιο, όλο αυτό το διάστημα ψάχναμε το πρόβλημα σε εντελώς λάθος σημείο».
Και τότε της έκανε μια ερώτηση, μετά την οποία επικράτησε απόλυτη σιωπή στο γραφείο…
Μέρος 2
«Πώς σε λένε;» ρώτησε ο διευθυντής, κοιτάζοντας προσεκτικά τη γραμματέα.
«Άννα.»
«Άννα, πώς τα γνωρίζεις όλα αυτά; Μόλις εντόπισες ένα λάθος που τέσσερις ειδικοί δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν μέσα σε αρκετές ώρες.»
Η κοπέλα χαμήλωσε το βλέμμα της.
«Σπούδαζα χρηματοοικονομικά στο πανεπιστήμιο. Μου απέμενε μόνο ένα έτος για να αποφοιτήσω, αλλά ο πατέρας μου αρρώστησε βαριά. Χρειαζόταν συνεχή θεραπεία και δεν μπορούσα ταυτόχρονα να σπουδάζω και να κερδίζω αρκετά χρήματα για να πληρώνω τα φάρμακά του και τα έξοδα του σπιτιού. Γι’ αυτό αναγκάστηκα να εγκαταλείψω το πανεπιστήμιο και να αναζητήσω εργασία.»
Οι άνδρες αντάλλαξαν βλέμματα. Μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα γελούσαν μαζί της, αλλά τώρα άκουγαν προσεκτικά κάθε της λέξη.
Η Άννα συνέχισε να εξηγεί τους υπολογισμούς της. Έδειξε πού είχε γίνει το λάθος στα έγγραφα, ποια ποσά είχαν υπολογιστεί δύο φορές και γιατί, εξαιτίας αυτού, η εταιρεία κινδύνευε να χάσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό.
Ένας από τους επιχειρηματίες επανέλεγξε τους αριθμούς και στη συνέχεια το έκανε κι ένας δεύτερος. Τα αποτελέσματα συμφωνούσαν με τους υπολογισμούς της Άννας.
«Απίστευτο», είπε χαμηλόφωνα ο διευθυντής. «Δεν εντόπισες απλώς το λάθος. Κατάλαβες και πώς να το διορθώσεις με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.»
Έκλεισε τον φάκελο και κοίταξε τη νεαρή γυναίκα κατευθείαν στα μάτια.
«Άννα, από σήμερα θέλω να συμμετέχεις στις εργασίες του οικονομικού τμήματος. Η εταιρεία θα καλύψει τα δίδακτρά σου, ώστε να μπορέσεις να ολοκληρώσεις τις σπουδές σου. Και μόλις πάρεις το πτυχίο σου, σκοπεύω να σε διορίσω αναπληρώτριά μου, αν συνεχίσεις να πετυχαίνεις τέτοια αποτελέσματα.»
Η Άννα δεν κατάλαβε αμέσως ότι μιλούσε σοβαρά.
«Μα γιατί θέλετε να το κάνετε αυτό για μένα;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.
«Επειδή σήμερα απέδειξες κάτι που πολλοί δεν καταλαβαίνουν ακόμη και μετά από δεκαετίες εργασίας», απάντησε ο διευθυντής. «Το ταλέντο δεν καθορίζεται από τη θέση που κατέχει κάποιος. Και δεν σκοπεύω να χάσω έναν άνθρωπο που μπορεί να βρίσκει λύσεις εκεί όπου οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο προβλήματα.»
Τα μάτια της Άννας γέμισαν δάκρυα. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωσε ότι οι προσπάθειές της μπορούσαν να αλλάξουν όχι μόνο τη ζωή της εταιρείας, αλλά και τη ζωή της οικογένειάς της.
Εκείνο το βράδυ επέστρεψε στο σπίτι και διηγήθηκε στον πατέρα της τι είχε συμβεί. Εκείνος έμεινε σιωπηλός για αρκετή ώρα και έπειτα της έπιασε το χέρι.
«Συγχώρεσέ με, κορούλα μου, που εξαιτίας της ασθένειάς μου αναγκάστηκες να εγκαταλείψεις το όνειρό σου», είπε σιγανά.
«Μπαμπά, μη λες τέτοια. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Και τώρα έχω την ευκαιρία να ολοκληρώσω αυτό που άρχισα.»
Η Άννα επέστρεψε πράγματι στο πανεπιστήμιο, ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές της και με τον καιρό ανέλαβε τη θέση της αναπληρώτριας διευθύντριας.
Και οι τέσσερις επιχειρηματίες που στην αρχή γελούσαν με την απλή γραμματέα δεν έκριναν ποτέ ξανά τις ικανότητες ενός ανθρώπου με βάση την επαγγελματική του θέση.
Γιατί μερικές φορές, κάποιος μπαίνει στο γραφείο κρατώντας έναν καφέ, χωρίς κανείς να τον παίρνει στα σοβαρά — και τελικά αποδεικνύεται ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σώσει την εταιρεία από σοβαρές οικονομικές απώλειες.