💔 Ο άντρας μου έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι για πέντε μήνες. Όμως, μόλις πέρασε το κατώφλι του σπιτιού και με είδε, είπε περιφρονητικά:
— Πώς έχεις γίνει έτσι, σαν γουρούνα!
Δεν με ρώτησε καν γιατί είχα αλλάξει τόσο πολύ. Δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει αν ήμουν καλά. Απλώς με κοίταξε με δυσαρέσκεια, σαν να είχα γίνει ξένη γι’ αυτόν.
Τα λόγια του μου ράγισαν την καρδιά. Περίμενα τόσο καιρό να επιστρέψει και φανταζόμουν πώς θα με αγκάλιαζε και πόσο θα χαιρόταν που θα ξαναβρισκόμασταν… Αντί γι’ αυτό, με ταπείνωσε.
Κι όμως, ήθελα να του ανακοινώσω ένα νέο που θα άλλαζε τη ζωή μας για πάντα. Όλους αυτούς τους μήνες δεν του είχα πει τίποτα, γιατί ήθελα να του κάνω έκπληξη.
Τώρα κοιτούσα τον άνθρωπο που αγαπούσα και δεν ήξερα αν άξιζε καν να μάθει αυτό που ήμουν έτοιμη να του πω…
Μέρος 2
Χωρίς να πω λέξη, γύρισα και πήγα στην κρεβατοκάμαρα. Ο άντρας μου έμεινε στον διάδρομο, κουνώντας δυσαρεστημένος το κεφάλι του.
«Πού πας; Εγώ σου μιλάω!» μου φώναξε πίσω μου.
Σταμάτησα στην πόρτα και τον κοίταξα.
«Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί έχω αλλάξει τόσο πολύ;»
«Τι να αναρωτηθώ; Έπρεπε να προσέχεις τον εαυτό σου!» απάντησε εκνευρισμένος.
Ένιωσα έναν κόμπο να ανεβαίνει στον λαιμό μου. Για πέντε μήνες φανταζόμουν τη συνάντησή μας. Κάθε μέρα σκεφτόμουν πώς θα του ανακοίνωνα τα νέα, πώς αρχικά θα ξαφνιαζόταν και μετά θα με αγκάλιαζε, γινόμενος ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.
Ήθελα να περιμένω να επιστρέψει, για να δω την έκφραση του προσώπου του. Γι’ αυτό δεν επέτρεπα σε κανέναν να μου ξεφύγει κατά λάθος και να του το αποκαλύψει.
Όμως τώρα όλα είχαν εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά.
«Ξέρεις, ήθελα να σου κάνω μια έκπληξη», είπα χαμηλόφωνα.
Ο άντρας μου χαμογέλασε ειρωνικά.
«Τι έκπληξη πάλι;»
Έβαλα το χέρι μου στην κοιλιά μου.
«Είμαι στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης μου».
Έμεινε σιωπηλός. Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε και το βλέμμα του μετακινήθηκε αργά προς την κοιλιά μου.
«Τι;.. Είσαι έγκυος;»
«Ναι. Είμαι ήδη έξι μηνών. Το έμαθα όσο ήσουν σε επαγγελματικό ταξίδι. Ήθελα να σου το πω από κοντά, γι’ αυτό περίμενα να επιστρέψεις».
Ο άντρας μου με κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα χωρίς να πει λέξη. Ελπίζα να δω χαρά και έκπληξη στο πρόσωπό του, έστω μια προσπάθεια να με αγκαλιάσει.
Αντί γι’ αυτό, όμως, με ρώτησε:
«Και όλο αυτό το διάστημα δεν είπες τίποτα;»
Δεν πίστευα στα αυτιά μου.
«Ήθελα να σου κάνω μια ευχάριστη έκπληξη. Δεν χαίρεσαι;»
Χαμήλωσε το βλέμμα, πέρασε το χέρι του από το πρόσωπό του και τελικά είπε:
«Απλώς δεν το περίμενα…»
Περίμενα να συνεχίσει, αλλά εκείνος παρέμεινε σιωπηλός.
Τότε κατάλαβα πως μέσα στους πέντε μήνες του χωρισμού μας δεν είχε αλλάξει μόνο η εμφάνισή μου. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πόσο ξένος μπορεί να σου γίνει ένας άνθρωπος που αγαπάς.
«Νόμιζα ότι θα χαιρόσουν», ψιθύρισα.
Επιτέλους, ο άντρας μου πλησίασε, ακούμπησε προσεκτικά το χέρι του στην κοιλιά μου και ρώτησε χαμηλόφωνα:
«Μπορώ;..»
Έγνεψα καταφατικά. Για πρώτη φορά όλο εκείνο το βράδυ, το πρόσωπό του γλύκανε.
Εκείνη τη στιγμή, το μωρό κουνήθηκε κάτω από την παλάμη του. Ο άντρας μου έμεινε ακίνητος και ύστερα τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Το παιδί μας…» ψιθύρισε.
Άρχισα να κλαίω κι εγώ. Αυτή τη φορά, όμως, δεν ήταν μόνο δάκρυα χαράς. Δεν θα ξεχάσω εύκολα τα πρώτα του λόγια μετά την επιστροφή του. Και ένα μόνο άγγιγμα στην κοιλιά μου δεν αρκούσε για να σβήσει τον πόνο που μου είχε προκαλέσει λίγα λεπτά νωρίτερα.
Μπροστά μας βρισκόταν μια σοβαρή συζήτηση. Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται μόνο έναν πατέρα που χαίρεται για τον ερχομό του, αλλά και έναν σύζυγο που ξέρει να σέβεται και να προστατεύει τη γυναίκα του.