😨 Μετά το ατύχημα, ο άντρας μου χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αναρρώσει. Οι γιατροί έλεγαν ότι δεν θα μπορούσε να περπατήσει και κανείς δεν ήξερε πόσο θα διαρκούσε η αποκατάσταση. Ήμουν η μόνη που εργαζόταν, πλήρωνα τα πάντα και μετά βίας προλάβαινα να καλύψω την ακριβή θεραπεία του. Όμως μια μέρα γύρισα νωρίτερα στο σπίτι επειδή στη δουλειά είχε διακοπεί το ρεύμα και είδα κάτι που δεν περίμενα με τίποτα… 😨
Μέρος 1
Μετά το ατύχημα, έφεραν τον άντρα μου στο σπίτι από το νοσοκομείο με αναπηρικό αμαξίδιο.
Οι γιατροί μας προειδοποίησαν ειλικρινά:
— Προς το παρόν, η πρόγνωση δεν είναι καλή. Δεν θα μπορεί να περπατήσει. Δεν γνωρίζουμε πότε θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Προσπαθούσα να μην δείχνω τον φόβο μου.
Είχαμε δάνεια, λογαριασμούς και έξοδα για τη θεραπεία.
Έτσι, μόνο εγώ μπορούσα να δουλεύω.
Κάθε πρωί πήγαινα στη δουλειά και, μετά τη βάρδια μου, περνούσα από το φαρμακείο, αγόραζα φάρμακα, πλήρωνα τις θεραπείες και επέστρεφα στο σπίτι.
Ο άντρας μου χρειαζόταν συνεχή φροντίδα.
Η αποκατάσταση κόστιζε ακριβά.
Μερικές φορές γυρνούσα από τη δουλειά τόσο κουρασμένη, που απλώς έπεφτα στο κρεβάτι.
Όμως ο άντρας μου μου έλεγε συνεχώς:
— Συγγνώμη που αυτή την περίοδο όλα έχουν πέσει πάνω σου.
— Το σημαντικό είναι να γίνεις καλά, — του απαντούσα.
Πέρασαν αρκετοί μήνες.
Ο άντρας μου συνέχιζε να χρησιμοποιεί το αναπηρικό αμαξίδιο.
Οι γιατροί έλεγαν ότι η αποκατάσταση προχωρούσε αργά.
Τον πίστευα και συνέχιζα να δουλεύω.
Μια μέρα, στη δουλειά, κόπηκε ξαφνικά το ρεύμα.
Ο διευθυντής μάς επέτρεψε να φύγουμε νωρίτερα.
Αποφάσισα να κάνω έκπληξη στον άντρα μου και να επιστρέψω στο σπίτι χωρίς να τον ενημερώσω.
Όταν άνοιξα την πόρτα, το σπίτι ήταν ήσυχο.
Μπήκα στο δωμάτιο.
Και ξαφνικά άκουσα βήματα.
Πάγωσα.
Από την κουζίνα βγήκε ο άντρας μου.
Περπατούσε ήρεμα στα πόδια του.
Χωρίς πατερίτσες.
Χωρίς βοήθεια.
Πήγε μέχρι το ντουλάπι, το άνοιξε και έβγαλε έναν φάκελο.
Για μερικά δευτερόλεπτα απλώς τον κοιτούσα.
Δεν με είχε προσέξει.
Τον ρώτησα χαμηλόφωνα:
— Εδώ και πόσο καιρό μπορείς να περπατάς;
Ο άντρας μου γύρισε απότομα.
Ο φάκελος έπεσε από τα χέρια του.
Χλώμιασε.
Και ξαφνικά κατάλαβα ότι το θέμα δεν ήταν μόνο πως μου έκρυβε την ανάρρωσή του.
Γιατί μέσα στον φάκελο υπήρχαν έγγραφα για τα οποία δεν γνώριζα τίποτα…
Μέρος 2
Σήκωσα τον φάκελο από το πάτωμα.
— Τι είναι αυτό;
Ο άντρας μου δεν μιλούσε.
Τον άνοιξα.
Μέσα υπήρχαν τραπεζικά αντίγραφα, έγγραφα από την ασφαλιστική εταιρεία και ένα συμβόλαιο για την πώληση του διαμερίσματός μας.
Κοίταξα τον άντρα μου.
— Σκόπευες να πουλήσεις το διαμέρισμα;
Αναστέναξε βαριά.
— Ναι.
— Και γιατί δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτό;
Κάθισε σε μια καρέκλα.
— Μετά το ατύχημα, μου είπαν ότι η ασφαλιστική εταιρεία θα μπορούσε να μου καταβάλει μεγάλη αποζημίωση, αν επιβεβαιωνόταν ότι δεν μπορούσα να περπατήσω μόνος μου.
Δεν το κατάλαβα αμέσως.
— Γι’ αυτό προσποιούσουν;
Έγνεψε καταφατικά.
— Μπορώ να περπατήσω ξανά εδώ και σχεδόν τέσσερις μήνες.
Ένιωσα σαν να αναποδογύρισαν όλα μέσα μου.
Για τέσσερις μήνες δούλευα σχεδόν χωρίς ξεκούραση.
Πλήρωνα για τη θεραπεία του.
Αγόραζα φάρμακα.
Πλήρωνα την αποκατάστασή του.
Κι εκείνος όλο αυτό το διάστημα περπατούσε ήσυχα μέσα στο σπίτι όταν εγώ έλειπα.
— Και τι σκόπευες να κάνεις με τα χρήματα;
Δεν απάντησε.
Έβγαλα άλλο ένα έγγραφο από τον φάκελο.
Ήταν ένα συμβόλαιο ενοικίασης διαμερίσματος σε άλλη πόλη.
Η ημερομηνία έναρξης της μίσθωσης ήταν σε δύο εβδομάδες.
Κοίταξα τον άντρα μου.
— Σκόπευες να φύγεις;
Κατέβασε τα μάτια.
— Ήθελα να πάρω την ασφαλιστική αποζημίωση, να πουλήσω το διαμέρισμα και να αρχίσω μια καινούργια ζωή.
— Κι εγώ;
Έμεινε σιωπηλός.
— Και τι σκόπευες να μου αφήσεις, αφού εγώ σε συντηρούσα για μήνες;
Ο άντρας μου δεν είπε τίποτα.
Έβαλα ξανά τα έγγραφα στον φάκελο.
— Αύριο θα καταθέσω αίτηση διαζυγίου.
Πετάχτηκε όρθιος:
— Περίμενε! Θα σου τα εξηγήσω όλα!
Τον κοίταξα.
— Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να εξηγήσεις.
Για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες τον είδα να στέκεται στα δικά του πόδια.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ένα απλό πράγμα:
Πράγματι μπορούσε να περπατήσει ξανά.
Απλώς όλο αυτό το διάστημα δεν χρησιμοποιούσε τα πόδια του για να επιστρέψει μαζί μου στην κανονική ζωή, αλλά για να προετοιμάσει τη φυγή του.