💔 Δεν είχα παντρευτεί ποτέ, αν και πάντα είχα αρκετούς θαυμαστές. Αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στην επιχείρησή μου και δεν κατάλαβα καν πότε έγινα τριάντα οκτώ ετών. Όμως μια μέρα γράφτηκα σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών και για δύο εβδομάδες συνομιλούσα με έναν άντρα που δεν έδειχνε τη φωτογραφία του. Όταν με κάλεσε σε ένα εστιατόριο, δεν μπορούσα καν να φανταστώ ποιον θα έβλεπα να κάθεται στο τραπέζι… 😨
Μέρος 1
Ποτέ δεν θεωρούσα τον εαυτό μου δυστυχισμένο επειδή δεν είχα παντρευτεί.
Πάντα είχα θαυμαστές, αλλά οι σχέσεις δεν ήταν ποτέ η κύρια προτεραιότητά μου. Έχτιζα την επιχείρησή μου, δούλευα πολύ και σταδιακά συνήθισα να αφιερώνω σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο μου στη δουλειά.
Και τότε, μια μέρα, κοίταξα την ημερομηνία γέννησής μου και συνειδητοποίησα ότι ήμουν ήδη τριάντα οκτώ.
Εκείνο το βράδυ σκέφτηκα για πρώτη φορά: μήπως ανέβαλα για πάρα πολύ καιρό την προσωπική μου ζωή;
Γι’ αυτό γράφτηκα σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών.
Λίγες μέρες αργότερα, ένας άντρας άρχισε να μου στέλνει μηνύματα.
Δεν είχε φωτογραφία.
Στην αρχή ήθελα να σταματήσω την επικοινωνία, αλλά αποδείχθηκε τόσο ενδιαφέρων συνομιλητής, που άλλαξα γνώμη.
Ανταλλάσσαμε μηνύματα κάθε πρωί και κάθε βράδυ.
Σχεδόν δεν μου έλεγε τίποτα για τον εαυτό του, αλλά πάντα ενδιαφερόταν για τη δουλειά μου, με ρωτούσε πώς πέρασε η μέρα μου και κατάφερνε να με κάνει να γελάω ακόμη και μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά.
Πέρασαν δύο εβδομάδες.
Μια μέρα μου έγραψε:
— Ας συναντηθούμε. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάψουμε να είμαστε απλώς συνομιλητές.
Συμφώνησα.
Το επόμενο βράδυ μπήκα στο εστιατόριο και άρχισα να ψάχνω τον άντρα με τον οποίο αλληλογραφούσα τόσο καιρό.
Και ξαφνικά τον είδα.
Για μερικά δευτερόλεπτα απλώς στεκόμουν και τον κοιτούσα.
Ύστερα φώναξα, γύρισα και έτρεξα έξω από το εστιατόριο.
Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου.
Γιατί στο τραπέζι καθόταν ένας άνθρωπος που δεν περίμενα με τίποτα να δω σε ιστοσελίδα γνωριμιών…
Μέρος 2
Γύρισα στο σπίτι και για πολλή ώρα δεν μπορούσα να συνέλθω.
Ξαναδιάβαζα στο μυαλό μου τη συνομιλία μας ξανά και ξανά.
Όλες αυτές τις δύο εβδομάδες τού μιλούσα για τη δουλειά μου, για τα σχέδιά μου και για το πόσο καιρό ονειρευόμουν να μπορώ, έστω και μερικές φορές, να μη σκέφτομαι την επιχείρησή μου.
Κι εκείνος όλο αυτό το διάστημα ήξερε ποια ήμουν.
Κι εγώ τον ήξερα.
Ήταν ο σύζυγος της αδελφής μου.
Απλώς δεν μπορούσα να πιστέψω ότι πίσω από εκείνη τη φωτογραφία χωρίς πρόσωπο κρυβόταν ακριβώς εκείνος.
Την επόμενη μέρα τηλεφώνησα στην αδελφή μου και της ζήτησα να συναντηθούμε.
Όταν καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι σε μια καφετέρια, της είπα αμέσως:
— Πρέπει να σου πω κάτι. Μόνο, σε παρακαλώ, άκουσέ με πρώτα μέχρι το τέλος.
Της έδειξα τη συνομιλία μας.
Η αδελφή μου διάβαζε σιωπηλή τα μηνύματα ένα προς ένα.
Στην αρχή δεν καταλάβαινε για ποιον μιλούσαμε.
Όταν όμως είδε το όνομα και μερικές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να γνωρίζουν μόνο εκείνη και ο σύζυγός της, το πρόσωπό της άλλαξε.
— Αυτό είναι αδύνατον… — είπε χαμηλόφωνα.
Της τα είπα όλα: πώς με βρήκε σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών, πώς μου έγραφε για δύο εβδομάδες και πώς με κάλεσε σε ένα εστιατόριο.
— Γι’ αυτό έφυγα τρέχοντας μόλις τον είδα, — είπα. — Δεν ήξερα τι να κάνω και πώς ήταν δυνατόν να βρεθώ σε μια τέτοια κατάσταση.
Η αδελφή μου έμεινε σιωπηλή για πολλή ώρα.
Ύστερα έβγαλε το τηλέφωνό της και τηλεφώνησε στον άντρα της.
Δεν άκουγα τι έλεγε εκείνος στην άλλη άκρη της γραμμής.
Όμως, από την έκφραση του προσώπου της κατάλαβα ότι αυτή τη συζήτηση θα τη θυμόταν για πολύ καιρό.
Κι εγώ, για πρώτη φορά, μετάνιωσα που αποφάσισα να εγγραφώ σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών.