😮 Την πρώτη του μέρα στη δουλειά αποφάσισε να δείξει σε όλους πόσο «μάγκας» ήταν. Όμως λίγα λεπτά αργότερα μετάνιωσε για τα λόγια του.

😮 Την πρώτη του μέρα στη δουλειά αποφάσισε να δείξει σε όλους πόσο «μάγκας» ήταν. Όμως λίγα λεπτά αργότερα μετάνιωσε για τα λόγια του.

Ο νέος υπάλληλος, ο Αρτιόμ, έφτασε νωρίς το πρωί στο γραφείο.

Ήταν γεμάτος αυτοπεποίθηση, έκανε δυνατά αστεία με τους συναδέλφους και προσπαθούσε συνεχώς να δείξει ότι ήταν σημαντικό πρόσωπο εκεί.

Ήθελε να κάνει εντύπωση.

Ειδικά στη διοίκηση.

Μέσα στην πρωινή φασαρία, η καθαρίστρια Μαρίνα περπατούσε στον διάδρομο. Σφουγγάριζε αργά το πάτωμα έξω από τα γραφεία.

Ο Αρτιόμ μόλις είχε βγει από την αίθουσα συσκέψεων μαζί με μερικούς συναδέλφους.

Μόλις είδε τη Μαρίνα, σταμάτησε απότομα.

— Μπορείτε να μην εμποδίζετε εδώ; — είπε δυνατά.

Η Μαρίνα σήκωσε το κεφάλι.

— Συγγνώμη, θα τελειώσω τώρα και θα φύγω.

Όμως ο Αρτιόμ δεν ήθελε να σταματήσει.

Μιλούσε επίτηδες ακόμα πιο δυνατά, ώστε να τον ακούσουν όλοι:

— Καταλαβαίνετε ότι εδώ εργάζονται άνθρωποι; Κυκλοφορείτε με τη σφουγγαρίστρα σας ακριβώς κάτω από τα πόδια μας!

Ο διάδρομος σώπασε.

Μερικοί υπάλληλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

Η Μαρίνα χαμήλωσε το βλέμμα.

— Προσπαθώ να μην ενοχλώ κανέναν…

— Τότε προσπαθήστε περισσότερο, — χλεύασε ο Αρτιόμ. — Ή τουλάχιστον κοιτάξτε πού πηγαίνετε.

Ένας από τους συναδέλφους προσπάθησε να τον σταματήσει:

— Αρτιόμ, μήπως φτάνει;

Εκείνος όμως απλώς χαμογέλασε ειρωνικά.

Φαινόταν ότι του άρεσε η προσοχή.

— Τι; Απλώς λέω τα πράγματα όπως είναι.

Η Μαρίνα πήρε σιωπηλά τον κουβά και έκανε στην άκρη.

Ο Αρτιόμ γύρισε προς τους συναδέλφους του και χαμογέλασε αυτάρεσκα.

— Έτσι πρέπει να μιλάς για να σε σέβονται.

Δεν πρόσεξε καν ότι εκείνη τη στιγμή, στην άκρη του διαδρόμου, είχε εμφανιστεί ένας άντρας με αυστηρό κοστούμι.

Παρακολούθησε σιωπηλά τη σκηνή για μερικά δευτερόλεπτα.

Ύστερα ρώτησε:

— Συγγνώμη… εσείς ποιος είστε;

Ο Αρτιόμ γύρισε.

Και για πρώτη φορά εκείνο το πρωί, το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

Ο Αρτιόμ γύρισε αργά προς τον άντρα.

— Εγώ; Είμαι καινούριος υπάλληλος. Σήμερα είναι η πρώτη μου μέρα.

Ο άντρας έγνεψε.

— Κατάλαβα.

Ο Αρτιόμ προσπάθησε να χαμογελάσει:

— Κι εσείς;

Ο άντρας απάντησε ήρεμα:

— Είμαι ο ιδιοκτήτης αυτού του γραφείου.

Στον διάδρομο επικράτησε ξανά σιωπή.

Ο Αρτιόμ χλώμιασε.

— Εγώ… απλώς ήθελα να δείξω ότι μπορώ να κρατάω την τάξη.

Ο ιδιοκτήτης κοίταξε τη Μαρίνα και μετά εκείνον.

— Να κρατάτε την τάξη;

Έδειξε την καθαρίστρια.

— Μόλις ταπεινώσατε έναν άνθρωπο που κάνει τη δουλειά του.

Ο Αρτιόμ χαμήλωσε το βλέμμα.

— Δεν ήθελα…

— Θέλατε, — τον διέκοψε ο άντρας. — Το κάνατε επίτηδες. Μπροστά σε όλους. Την πρώτη σας μέρα στη δουλειά.

Ο Αρτιόμ παρέμεινε σιωπηλός.

Ο ιδιοκτήτης συνέχισε:

— Αν για να νιώσετε σημαντικός πρέπει να ταπεινώνετε άλλους ανθρώπους, τότε δεν έχετε καταλάβει ακόμη τι σημαίνει φυσιολογική συνεργασία σε μια ομάδα.

Αρκετοί υπάλληλοι κοιτούσαν σιωπηλοί τον Αρτιόμ.

Εκείνος προσπάθησε να πει κάτι:

— Μήπως μπορείτε απλώς να μου κάνετε μια παρατήρηση;

Ο ιδιοκτήτης κούνησε το κεφάλι.

— Όχι. Απολύεστε.

Ο Αρτιόμ πάγωσε.

— Μα μόλις σήμερα ήρθα…

— Ακριβώς γι’ αυτό, — απάντησε ήρεμα ο ιδιοκτήτης. — Δεν θέλω μια τέτοια συμπεριφορά να γίνει ο κανόνας στο γραφείο μου.

Γύρισε προς τη Μαρίνα:

— Μαρίνα, ζητώ συγγνώμη για τη συμπεριφορά του.

Εκείνη απάντησε σιγανά:

— Δεν πειράζει.

Ο Αρτιόμ στεκόταν στη μέση του διαδρόμου, κατακόκκινος από ντροπή.

Το ίδιο πρωί ήθελε όλοι οι συνάδελφοί του να τον θεωρούν τον πιο τολμηρό και σίγουρο άνθρωπο.

Τώρα όλοι τον κοιτούσαν εντελώς διαφορετικά.

Πριν φύγει, ο ιδιοκτήτης του είπε:

— Να θυμάστε ένα πράγμα. Έναν άνθρωπο δεν τον κάνει μεγάλο η θέση του, τα ακριβά ρούχα ή η δυνατή φωνή του. Αυτό που τον δείχνει είναι ο τρόπος με τον οποίο μιλά σε εκείνους που δεν μπορούν να του απαντήσουν.

Ο Αρτιόμ βγήκε σιωπηλός από το γραφείο.

Και θα θυμόταν για πολύ καιρό την πρώτη του μέρα στη δουλειά.