Τον τελευταίο καιρό η γάτα μας ράτσας Maine Coon σφύριζε συνεχώς στη νταντά και δεν την άφηνε να πλησιάσει το μωρό. Στην αρχή πιστεύαμε ότι η Ντέγκι απλώς δεν είχε συνηθίσει έναν άγνωστο άνθρωπο και την κλείναμε σε ένα άλλο δωμάτιο, μέχρι που μια μέρα καταλάβαμε τον πραγματικό λόγο για αυτή τη συμπεριφορά 😱
Μετά τη γέννηση της κόρης μας, η ζωή μας άλλαξε εντελώς. Τις πρώτες εβδομάδες η γυναίκα μου σχεδόν δεν απομακρυνόταν από το μωρό, αλλά δεν μπορούσε να μείνει για πολύ στο σπίτι. Στη δουλειά την περίμενε ένα σημαντικό έργο και μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα έπρεπε να επιστρέψει στο γραφείο.
Κι εγώ εργαζόμουν όλη μέρα, οπότε χρειαζόμασταν επειγόντως μια νταντά.
Μετά από αρκετές συνεντεύξεις επιλέξαμε μια γυναίκα που την έλεγαν Λέλι. Ήταν περίπου 40 ετών, εργαζόταν πολλά χρόνια με παιδιά, μιλούσε ήρεμα και έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου στον οποίο μπορούσαμε πραγματικά να εμπιστευτούμε το παιδί μας.
Τις πρώτες μέρες η γυναίκα μου είπε μάλιστα αρκετές φορές:
— Νομίζω ότι σταθήκαμε πολύ τυχεροί.
Η Λέλι ερχόταν πάντα στην ώρα της, ρωτούσε πώς είχε κοιμηθεί το μωρό το βράδυ, τακτοποιούσε προσεκτικά τα παιδικά ρούχα και το βράδυ μας έλεγε αναλυτικά πόσες φορές είχε φάει η μικρή και πότε είχε αποκοιμηθεί.
Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα. Η Ντέγκι δεν την άντεχε καθόλου.
Από την πρώτη κιόλας μέρα, όταν η Λέλι πλησίασε την κούνια, η Maine Coon στάθηκε ανάμεσα σε εκείνη και το μωρό. Δεν επιτέθηκε στη γυναίκα, αλλά την κοιτούσε προσεκτικά και σφύριζε χαμηλόφωνα.
Δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ τη Ντέγκι έτσι.
Η Maine Coon μας ζούσε μαζί μας εδώ και αρκετά χρόνια. Ήταν μια μεγαλόσωμη γάτα, αλλά εντελώς ήρεμη. Ήταν φιλική με τους επισκέπτες, άφηνε τα παιδιά των φίλων μας να τη χαϊδεύουν και ποτέ δεν έδειχνε επιθετικότητα χωρίς λόγο.
Γι’ αυτό η αντίδρασή της απέναντι στη Λέλι μας φαινόταν ιδιαίτερα παράξενη.
— Μάλλον ζηλεύει το μωρό, — αποφάσισε η γυναίκα μου.
Κι εμείς προσπαθούσαμε να βρούμε μια λογική εξήγηση. Στο σπίτι είχαν εμφανιστεί ξαφνικά ένα μωρό, νέες μυρωδιές, κλάματα τη νύχτα και τώρα μια άγνωστη γυναίκα.
Όμως πέρασαν αρκετές μέρες και η κατάσταση γινόταν όλο και χειρότερη.
Μόλις η Λέλι πλησίαζε την κούνια, η Ντέγκι βρισκόταν αμέσως δίπλα της. Μερικές φορές η Maine Coon άρχιζε να σφυρίζει και να γρυλίζει δυνατά, ενώ μια φορά πετάχτηκε τόσο απότομα προς τα μπροστά, ώστε η νταντά έκανε τρομαγμένη ένα βήμα πίσω.
— Φοβάμαι να μείνω μόνη μαζί της, — είπε η Λέλι.
Και μπορούσαμε να την καταλάβουμε. Αποφασίσαμε ότι όσο η Λέλι βρισκόταν μόνη στο σπίτι με το παιδί, η Ντέγκι θα έμενε σε ένα άλλο δωμάτιο.
Κάθε πρωί, πριν φύγουμε, έκλεινα τη Maine Coon εκεί. Και κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο.
Μόλις ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, η Ντέγκι γινόταν νευρική. Έξυνε την πόρτα, νιαούριζε και μερικές φορές μας φώναζε τόσο δυνατά και επίμονα, ώστε την ακούγαμε ακόμη και από έξω.
Και μόλις περίπου μία εβδομάδα αργότερα καταλάβαμε επιτέλους γιατί η Ντέγκι συμπεριφερόταν τόσο παράξενα 😳😰
Όμως περίπου μία εβδομάδα αργότερα, η γυναίκα μου παρατήρησε κάτι παράξενο. Η κόρη μας άρχισε να είναι ανήσυχη. Παλαιότερα έμενε ήρεμη με τη νταντά, αλλά τώρα μερικές φορές άρχιζε να κλαίει μόλις η Λέλι την έπαιρνε αγκαλιά. Και τη νύχτα το μωρό άρχισε να ξυπνάει πιο συχνά.
Αποδίδαμε τα πάντα στην ηλικία της, μέχρι που ένα πρωί συνέβη κάτι που με έκανε να αρχίσω να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μόλις ετοιμαζόμουν να κλείσω τη Ντέγκι στο δωμάτιο, όταν η Λέλι πλησίασε την κούνια.
Η Μέιν Κουν άλλαξε αμέσως συμπεριφορά. Στάθηκε μπροστά στην κούνια, κόλλησε τα αυτιά της πίσω και άρχισε να φυσάει δυνατά. Αλλά δεν κοιτούσε καν το παιδί.
Η Ντέγκι κοιτούσε μόνο τη Λέλι. Σαν να προειδοποιούσε ακριβώς εκείνη.
Εκείνη τη μέρα είπα στη γυναίκα μου:
— Δεν μου αρέσει αυτό. Η Ντέγκι δεν συμπεριφέρεται ποτέ έτσι χωρίς λόγο.
Το βράδυ αγοράσαμε μια μικρή κάμερα και την εγκαταστήσαμε έτσι ώστε να φαίνεται η κούνια του μωρού και το μεγαλύτερο μέρος του δωματίου.
Δεν είπαμε τίποτα στη Λέλι. Την επόμενη μέρα φύγαμε για τη δουλειά όπως συνήθως και κλείσαμε ξανά τη Ντέγκι στο διπλανό δωμάτιο.
Ύστερα από λίγες ώρες, η γυναίκα μου μου έστειλε μήνυμα: «Δες την κάμερα».
Άνοιξα την εφαρμογή. Στην αρχή δεν συνέβαινε τίποτα ασυνήθιστο. Η Λέλι τάιζε το μωρό, του άλλαζε ρούχα και περπατούσε μέσα στο δωμάτιο.
Όμως μετά το παιδί άρχισε να κλαίει. Το χαμόγελο εξαφανίστηκε αμέσως από το πρόσωπό της.
Πλησίασε εκνευρισμένη την κούνια και σήκωσε απότομα το μωρό. Όταν η κόρη μας δεν σταμάτησε να κλαίει, η γυναίκα άρχισε να την ταρακουνάει βίαια και να της λέει κάτι θυμωμένα. Έπειτα την έβαλε πίσω στην κούνια πολύ πιο απότομα απ’ όσο έπρεπε.
Αλλά το χειρότερο συνέβη λίγα λεπτά αργότερα.
Η Ντέγκι κατάφερε με κάποιον τρόπο να ανοίξει την πόρτα που δεν είχε κλείσει καλά και έτρεξε μέσα στο δωμάτιο.
Μόλις η Μέιν Κουν είδε τη Λέλι δίπλα στο παιδί που έκλαιγε, στάθηκε αμέσως ανάμεσα σε εκείνη και την κούνια και άρχισε να φυσάει δυνατά.
Και τότε είδαμε κάτι που δεν περιμέναμε καθόλου.
Η Λέλι εξαγριώθηκε, άρπαξε ένα αντικείμενο που βρισκόταν δίπλα της και χτύπησε τη Ντέγκι, προσπαθώντας να την κάνει να απομακρυνθεί.
Η Μέιν Κουν έκανε πίσω. Αλλά δεν έφυγε.
Η Ντέγκι στάθηκε ξανά μπροστά στην κούνια.
Και συνέχισε να φυσάει και να γρυλίζει.
Εκείνη τη στιγμή εμείς ήδη επιστρέφαμε στο σπίτι.
Η Λέλι προσπαθούσε να εξηγήσει ότι η Μέιν Κουν έγινε ξαφνικά επιθετική και ότι αναγκάστηκε να αμυνθεί.
Αλλά δεν γνώριζε ακόμη κάτι.
Είχαμε δει τα πάντα.
Η Λέλι δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ στο σπίτι μας και κρατήσαμε την καταγραφή από την κάμερα και την παραδώσαμε στις αρμόδιες αρχές.