🤰💔 Ο δισεκατομμυριούχος και ο γιατρός έδιωξαν την έγκυο υπηρέτρια από το δωμάτιο της ηλικιωμένης άρρωστης μητέρας του. Όμως 5 λεπτά αργότερα ο γιατρός φώναξε ξαφνικά: «Φέρτε την πίσω!»

Τους τελευταίους μήνες, η μητέρα του δισεκατομμυριούχου σχεδόν δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι της.

Είχε χάσει πολύ βάρος, ένιωθε συνεχώς αδυναμία και σχεδόν δεν έτρωγε.

Ο γιος της την πήγαινε στις καλύτερες κλινικές, καλούσε γνωστούς ειδικούς και της έκανε δεκάδες εξετάσεις.

Όμως οι γιατροί απλώς κουνούσαν το κεφάλι τους προβληματισμένοι.

— Δεν μπορούμε να βρούμε την αιτία αυτής της κατάστασης.

— Ο οργανισμός της είναι πολύ εξασθενημένος.

— Σε αυτή την ηλικία, η ανάρρωση μπορεί να είναι σχεδόν αδύνατη.

Τελικά, ένας από τους γιατρούς είπε ειλικρινά:

— Καλύτερα να την πάρετε στο σπίτι. Ας περάσει τις τελευταίες της μέρες κοντά στην οικογένειά της.

Ο δισεκατομμυριούχος δεν ήθελε να το αποδεχτεί.

Εκείνη την ημέρα κάλεσε ξανά έναν γιατρό στο σπίτι.

Ο γιατρός εξέτασε προσεκτικά την ηλικιωμένη γυναίκα, μελέτησε τα αποτελέσματα των προηγούμενων εξετάσεων και κούνησε το κεφάλι του.

— Δεν βρίσκω τίποτα που να εξηγεί αυτή την κατάσταση.

Ο δισεκατομμυριούχος αναστέναξε βαριά.

— Δηλαδή ούτε εσείς μπορείτε να κάνετε κάτι;

— Δυστυχώς, όχι.

Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα του δωματίου.

Μπήκε μια έγκυος υπηρέτρια, η οποία εργαζόταν στο σπίτι εδώ και αρκετούς μήνες.

Έφερε νερό, αλλά όταν άκουσε τη συζήτηση, σταμάτησε.

— Συγγνώμη, γιατρέ… Μπορώ να σας κάνω μερικές ερωτήσεις;

Ο δισεκατομμυριούχος γύρισε απότομα προς το μέρος της.

— Κανείς δεν σε ρώτησε!

Η κοπέλα σώπασε.

— Βγες από το δωμάτιο.

— Μα ήθελα μόνο να ρωτήσω…

— Είπα να βγεις!

Η υπηρέτρια κατέβασε το βλέμμα και βγήκε αθόρυβα.

Ο γιατρός την ακολούθησε με το βλέμμα του.

Ύστερα κοίταξε ξανά την ηλικιωμένη γυναίκα.

Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα.

Και ξαφνικά ο γιατρός σηκώθηκε απότομα.

— Φέρτε την πίσω.

Ο δισεκατομμυριούχος τον κοίταξε έκπληκτος.

— Γιατί;

— Αμέσως.

— Μα μόλις είπατε ότι…

— Είπα να φέρετε πίσω την κοπέλα. Ίσως αποφάσισα πολύ νωρίς ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ψάξουμε.

Λίγα λεπτά αργότερα, η υπηρέτρια μπήκε ξανά στο δωμάτιο.

Φαινόταν πως φοβόταν να κοιτάξει τον δισεκατομμυριούχο.

Όμως ο γιατρός απευθύνθηκε απροσδόκητα σε εκείνη:

— Τι θέλατε να με ρωτήσετε;

Η κοπέλα κοίταξε την ηλικιωμένη γυναίκα και ύστερα τον γιατρό.

— Ήθελα να ρωτήσω κάτι…

Μέρος 2

Η υπηρέτρια έμεινε για λίγο σιωπηλή και μετά είπε:

— Έχει χάσει εδώ και καιρό την όρεξή της; Έχει γίνει πολύ αδύναμη, έχει χάσει βάρος και σχεδόν δεν βγαίνει από το δωμάτιό της;

Ο γιατρός έγνεψε καταφατικά.

— Ναι. Αλλά δεν βρήκαμε κάποια σοβαρή αιτία.

— Ελέγξατε τα επίπεδα κάποιας σπάνιας βιταμίνης;

Στο δωμάτιο επικράτησε σιωπή.

Ο δισεκατομμυριούχος κοίταξε τη νεαρή γυναίκα δύσπιστα.

— Μιλάς σοβαρά;

Όμως ο γιατρός την κοιτούσε ήδη εντελώς διαφορετικά.

— Γιατί το ρωτάτε αυτό;

— Επειδή τα συμπτώματα μοιάζουν πολύ. Αν δεν κάνω λάθος, μπορεί να έχει σοβαρή έλλειψη μιας βιταμίνης που σπάνια ελέγχεται σε μια συνηθισμένη εξέταση.

Ο γιατρός έμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα.

Ύστερα άνοιξε γρήγορα τον ιατρικό φάκελο.

— Το διαβάσατε κάπου αυτό;

— Ναι.

— Πού;

— Σπούδαζα σε ιατρική σχολή.

Ο δισεκατομμυριούχος την κοίταξε έκπληκτος.

— Εσύ;

Η κοπέλα έγνεψε καταφατικά.

— Σπούδασα για τρία χρόνια. Ήθελα πολύ να γίνω γιατρός. Αλλά μετά η οικογένειά μου έμεινε χωρίς χρήματα και δεν μπορούσα να συνεχίσω τις σπουδές μου. Αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη σχολή και να βρω δουλειά.

Ο γιατρός στο μεταξύ είχε ήδη τηλεφωνήσει στο εργαστήριο.

— Πρέπει να ελέγξουμε επειγόντως αυτή την τιμή.

Ύστερα από λίγο ήρθαν τα αποτελέσματα.

Ο γιατρός διάβασε το πόρισμα αρκετές φορές.

Έπειτα κοίταξε τον δισεκατομμυριούχο.

— Είχε δίκιο.

Στην ηλικιωμένη γυναίκα διαπιστώθηκε πράγματι σοβαρή έλλειψη μιας σπάνιας βιταμίνης.

Μετά την έναρξη της θεραπείας, η κατάστασή της άρχισε σταδιακά να βελτιώνεται.

Μερικές εβδομάδες αργότερα μπορούσε ήδη να σηκώνεται μόνη της από το κρεβάτι.

Και λίγο αργότερα, για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες, ζήτησε να της ετοιμάσουν ένα κανονικό πρωινό.

Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορούσε να ξεχάσει τα λόγια της υπηρέτριας.

Μια μέρα την κάλεσε στο γραφείο του.

— Γιατί δεν μου είπες νωρίτερα ότι σπούδαζες σε ιατρική σχολή;

Η κοπέλα ανασήκωσε τους ώμους.

— Δεν πίστευα ότι θα ενδιέφερε κανέναν.

Εκείνος την κοίταξε.

— Έπρεπε να γίνεις γιατρός.

— Ίσως. Αλλά τώρα είναι πια αργά.

— Όχι, απάντησε ήρεμα. — Δεν είναι αργά.

Λίγες ημέρες αργότερα πλήρωσε τις σπουδές της και τη βοήθησε να επιστρέψει στην ιατρική σχολή.

Η έγκυος υπηρέτρια έγινε ξανά φοιτήτρια.

Αλλά τώρα δεν χρειαζόταν πλέον να σκέφτεται πώς θα πληρώσει τις σπουδές της ή πώς θα εξασφαλίσει τροφή για εκείνη και το παιδί της.

Και η ηλικιωμένη γυναίκα, την οποία οι γιατροί ουσιαστικά είχαν ήδη στείλει στο σπίτι για να πεθάνει, μια μέρα ζήτησε η ίδια να φέρουν κοντά της τη νεαρή γυναίκα.

Της έπιασε το χέρι και της είπε:

— Μου χάρισες χρόνο που ήδη θεωρούσα χαμένο.

Η κοπέλα χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.

— Κι εσείς μου χαρίσατε την ευκαιρία να ολοκληρώσω αυτό που ονειρευόμουν σε όλη μου τη ζωή.

Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, σε αυτό το σπίτι κανείς δεν μιλούσε για τον θάνατο.

Εκεί μιλούσαν για το μέλλον.