😢🤰🏚️ Στην 32η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου ευχόμουν μόνο ένα πράγμα — να μπορέσω επιτέλους να κοιμηθώ λίγο. Όμως η τοξίκωση δεν με εγκατέλειπε. Κάθε μέρα ξεκινούσε με ναυτία, ζάλη και εξάντληση. Σχεδόν δεν μπορούσα να φάω, δεν μπορούσα να καθίσω, να ξαπλώσω ή να κοιμηθώ τη νύχτα. Πίστευα ότι ο άντρας μου θα με καταλάβαινε, γιατί πραγματικά υπέφερα. Όμως όλα έγιναν τελείως διαφορετικά…
Η εγκυμοσύνη μου ήταν πολύ δύσκολη.
Οι γιατροί έλεγαν ότι σε σπάνιες περιπτώσεις η έντονη τοξίκωση μπορεί να συνεχιστεί και στα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης.
Κάθε νύχτα γινόταν για μένα πραγματικό μαρτύριο.
Σηκωνόμουν συνεχώς από το κρεβάτι, καθόμουν πολλή ώρα στο μπάνιο, άνοιγα τα παράθυρα και προσπαθούσα να βρω μια στάση που θα με έκανε να νιώσω έστω λίγο καλύτερα.
Όμως καμία ανακούφιση δεν ερχόταν.
Εξαιτίας αυτού ούτε ο άντρας μου μπορούσε να κοιμηθεί.
Στην αρχή απλώς εκνευριζόταν.
Ύστερα άρχισε να με κατηγορεί συνεχώς.
Έλεγε ότι έπρεπε να δουλεύει, ότι εξαιτίας μου δεν κοιμόταν αρκετά και ότι τον εμπόδιζα να ξεκουραστεί.
Προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι δεν το έκανα επίτηδες.
Του ζητούσα μόνο να κάνει λίγη ακόμη υπομονή.
Δεν απέμενε πολύ μέχρι να γεννηθεί το παιδί μας.
Όμως ένα βράδυ δεν άντεξε άλλο.
Είπε ότι δεν μπορούσε πλέον να ζει έτσι.
Πήρε την κουβέρτα και το μαξιλάρι μου και είπε ήρεμα:
— Αφού έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να κοιμηθείς, πήγαινε να κοιμηθείς στο υπόγειο.
Νόμιζα ότι το είπε πάνω στα νεύρα του.
Όμως το επόμενο βράδυ άκουσα ακριβώς τα ίδια λόγια.
Και μετά ξανά.
Και ξανά.
Κάθε βράδυ με έστελνε κυριολεκτικά στο υπόγειο.
Στην αρχή έκλαιγα.
Ύστερα σταμάτησα να διαμαρτύρομαι.
Έπαιρνα σιωπηλά την κουβέρτα μου και κατέβαινα στο παλιό, κρύο υπόγειο.
Εκεί υπήρχαν βάζα με κονσέρβες, παλιά κουτιά, παλιά ρούχα και χαλασμένα έπιπλα.
Πάνω σε ένα κουτί άφηνα ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι και ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς, γιατί σχεδόν δεν μπορούσα να φάω.
Έτσι πέρασε σχεδόν ένας ολόκληρος μήνας.
Κάθε βράδυ κοιμόμουν μέσα στην υγρασία και τη σκόνη, ελπίζοντας μόνο ότι το μωρό μου δεν θα πάθει τίποτα.
Εξακολουθούσα να πιστεύω ότι κάποια μέρα ο άντρας μου θα καταλάβαινε πόσο σκληρά μου φερόταν.
Όμως με περίμενε μια νύχτα που θα άλλαζε τα πάντα.
Έναν μήνα αργότερα συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Αργά το βράδυ χτύπησε ξαφνικά η πόρτα.
Ήταν η μητέρα μου.
Περνούσε από την πόλη μας για δουλειές και αποφάσισε να διανυκτερεύσει στο σπίτι μας, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι της το επόμενο πρωί.
Ο άντρας μου την υποδέχτηκε σαν να μην συνέβαινε τίποτα ασυνήθιστο.
Της πρόσφερε τσάι και είπε ότι είχα ήδη πάει για ύπνο.
Όμως η μητέρα μου ήθελε να μου ευχηθεί καληνύχτα.
Ανέβηκε στο υπνοδωμάτιο.
Δεν ήμουν εκεί.
Κοίταξε και στα άλλα δωμάτια.
Κι αυτά ήταν άδεια.
Τότε ρώτησε:
— Πού είναι η κόρη μου;
Ο άντρας μου δίστασε.
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα απάντησε απρόθυμα:
— Είναι… στο υπόγειο.
Η μητέρα μου νόμισε πως είχε ακούσει λάθος.
Άνοιξε μόνη της την πόρτα του υπογείου και κατέβηκε.
Όταν με είδε να κοιμάμαι ανάμεσα σε βάζα, κουτιά και παλιά ρούχα, πάγωσε.
Ύστερα πλησίασε, με σκέπασε με μια κουβέρτα και είπε σιγανά:
— Μάζεψε τα πράγματά σου. Δεν θα μείνεις άλλο εδώ.
Την ίδια κιόλας νύχτα με πήρε μαζί της στο σπίτι της.
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωσα πραγματικά ασφαλής.
Λίγες εβδομάδες αργότερα γεννήθηκε το υγιές μωρό μου.
Ο άντρας μου ήρθε αρκετές φορές, μου ζήτησε συγγνώμη και είπε ότι ήταν εξαντλημένος και δεν είχε καταλάβει πόσο πολύ με είχε πληγώσει.
Όμως υπάρχουν πράξεις που δεν μπορούν να ξεχαστούν.
Στις πιο δύσκολες στιγμές φαίνεται ποιος βρίσκεται πραγματικά δίπλα σου και ποιος σκέφτεται μόνο τη δική του άνεση.
Από τότε το παιδί μου μεγαλώνει δίπλα σε ανθρώπους που γνωρίζουν ότι η φροντίδα δεν είναι όμορφα λόγια, αλλά πράξεις.