Τρεις ταραξίες πίστεψαν ότι είχαν βρει εύκολη λεία όταν είδαν ένα μοναχικό σπίτι στην άκρη του δάσους. Ήταν σίγουροι ότι μια ηλικιωμένη γυναίκα που ζούσε μακριά από τους ανθρώπους δεν θα μπορούσε να τους αντισταθεί. Όμως δεν μπορούσαν να φανταστούν τι τους περίμενε εκεί… 😨
Αργά το βράδυ, τρεις άνδρες περπατούσαν σε έναν δασικό δρόμο, μακριά από το χωριό. Έκαναν φασαρία, γελούσαν και έψαχναν ένα μέρος όπου θα μπορούσαν να πάρουν κάτι πολύτιμο. Είχαν συνηθίσει να τρομοκρατούν αδύναμους ανθρώπους και πίστευαν ότι ο φόβος λειτουργούσε πάντα υπέρ τους.
Μετά από λίγο, ανάμεσα στα δέντρα εμφανίστηκε ένα μικρό παλιό σπίτι. Δίπλα του υπήρχε ένα ξύλινο παγκάκι και πάνω του καθόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα με μπαστούνι.
Κοίταζε ήρεμα προς το δάσος και στην αρχή δεν κατάλαβε καν ότι είχαν φτάσει ανεπιθύμητοι επισκέπτες.
— Τυχεροί είμαστε, — χαμογέλασε ένας από τους άνδρες. — Το σπίτι είναι μακριά από όλους. Σίγουρα θα έχει κάτι.
Πλησίασαν περισσότερο.
— Έι, γιαγιά, — είπε αγενώς ο δεύτερος. — Δώσε μας τα χρήματα και ό,τι πολύτιμο έχεις μέσα στο σπίτι.
Η γυναίκα σήκωσε αργά το βλέμμα της.
— Δεν έχω τίποτα πολύτιμο. Ζω μόνη μου και δεν χρειάζομαι τίποτα.
Ο τρίτος άνδρας κοίταξε το παλιό σπίτι και χαμογέλασε ειρωνικά.
— Δεν σε πιστεύουμε. Οι ηλικιωμένοι πάντα κρύβουν κάτι. Μήπως έχεις χρυσό κάπου; Ή χρήματα;
Έκανε ένα βήμα προς την πόρτα.
Όμως ξαφνικά η ηλικιωμένη γυναίκα σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά στην είσοδο.
— Δεν θα μπείτε στο σπίτι μου.
Οι άνδρες γέλασαν.
— Και τι θα κάνεις; — είπε ένας από αυτούς κοροϊδευτικά. — Θα φωνάξεις κάποιον;
Η γυναίκα έσφιξε το μπαστούνι της και απάντησε ήρεμα:
— Σας προειδοποίησα. Καλύτερα να φύγετε τώρα.
Οι ταραξίες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και άρχισαν να γελούν ακόμη πιο δυνατά.
Τους φαινόταν αστείο ότι μια ηλικιωμένη γυναίκα προσπαθούσε να τους σταματήσει.
Ήταν έτοιμοι να μπουν μέσα, όταν ξαφνικά από το βάθος του δάσους ακούστηκε ένας παράξενος ήχος.
Στην αρχή ήταν μόνο ένα απαλό θρόισμα.
Μετά ακούστηκε ένας δυνατός ήχος από σπασμένα κλαδιά.
Οι άνδρες σώπασαν.
Μέσα από το σκοτάδι ανάμεσα στα δέντρα κάποιος πλησίαζε…
Αργά, μέσα από το δάσος, εμφανίστηκε ένας μεγάλος γκρίζος λύκος.
Οι τρεις άνδρες πάγωσαν.
Περίμεναν να δουν οτιδήποτε άλλο, αλλά σίγουρα όχι ένα άγριο ζώο που πλησίαζε ήρεμα κατευθείαν προς το μέρος τους.
Ο λύκος σταμάτησε δίπλα στην ηλικιωμένη γυναίκα.
Όμως αντί να δείξει επιθετικότητα, την πλησίασε ήσυχα, ακούμπησε τη μουσούδα του στο χέρι της και κάθισε δίπλα της.
Η γυναίκα χαμογέλασε και τον χάιδεψε τρυφερά.
— Γεια σου… Ήξερα ότι βρισκόσουν κάπου κοντά.
Οι άνδρες παρακολουθούσαν τη σκηνή με απορία.
— Τι είναι αυτό τώρα;.. — ψιθύρισε ένας από αυτούς.
Η ηλικιωμένη γυναίκα τους κοίταξε ήρεμα.
— Πριν από μερικά χρόνια τον βρήκα στο δάσος όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός. Ήταν μόνος και δεν μπορούσε να επιβιώσει μόνος του. Του άφηνα φαγητό, φρόντιζα τις πληγές του και τον πρόσεχα μέχρι να γίνει πιο δυνατός.
Κοίταξε τον λύκο.
— Μετά επέστρεψε στο δάσος. Νόμιζα ότι δεν θα τον ξανάβλεπα ποτέ. Όμως συνέχισε να έρχεται σε μένα. Στην αρχή μόνο για το φαγητό… και μετά έμεινε κοντά μου.
Η γυναίκα σταμάτησε για λίγο.
— Τώρα θεωρεί αυτό το σπίτι περιοχή του. Και εμένα κάποιον που πρέπει να προστατεύσει.
Οι άνδρες κοιτάχτηκαν νευρικά.
Ακόμη δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ένας συνηθισμένος λύκος του δάσους μπορούσε να συμπεριφέρεται έτσι κοντά σε έναν άνθρωπο.
Ένας από τους άνδρες αποφάσισε ότι μπορούσε να προσπεράσει το ζώο και να μπει γρήγορα στο σπίτι.
Όμως μόλις έκανε μερικά βήματα, ο λύκος σηκώθηκε αμέσως.
Το βλέμμα του άλλαξε.
Ακούστηκε ένα χαμηλό προειδοποιητικό γρύλισμα.
Ο άνδρας σταμάτησε.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε: μπροστά του δεν βρισκόταν απλώς ένα άγριο ζώο. Ήταν ένας προστάτης που θυμόταν για χρόνια την καλοσύνη αυτής της γυναίκας.
— Φεύγουμε από εδώ… — είπε ένας από αυτούς χαμηλόφωνα.
Ένα δευτερόλεπτο αργότερα και οι τρεις γύρισαν και έτρεξαν πίσω στο δάσος.
Ξέχασαν τις απειλές τους, τα χρήματα και το χρυσάφι που ήθελαν να πάρουν. Το μόνο που ήθελαν τώρα ήταν να απομακρυνθούν όσο περισσότερο μπορούσαν από εκείνο το μέρος.
Όταν βγήκαν στον δρόμο κοντά στο χωριό, τους είδαν κάτοικοι και κάλεσαν την αστυνομία. Οι άνδρες εντοπίστηκαν σύντομα και συνελήφθησαν.
Αργότερα οι κάτοικοι ρώτησαν την ηλικιωμένη γυναίκα γιατί δεν φοβήθηκε αυτούς τους άνδρες.
Εκείνη κοίταξε προς το δάσος και χαμογέλασε.
— Κάποτε βοήθησα κάποιον που χρειαζόταν βοήθεια. Και τώρα εκείνος βοηθά εμένα.
Εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στα δέντρα εμφανίστηκε μια γκρίζα φιγούρα.
Ο λύκος στάθηκε για λίγο, κοίταξε προς το σπίτι και ξαναχάθηκε ανάμεσα στα δέντρα.
Και η ηλικιωμένη γυναίκα ήξερε: όσο εκείνος βρισκόταν κοντά της, το μικρό της σπίτι μέσα στο δάσος δεν θα ήταν ποτέ μόνο.