Η σκυλίτσα μας κοιτούσε επίμονα τον τοίχο στο υπνοδωμάτιο και γάβγιζε συνεχώς, χωρίς να μας αφήνει να κοιμηθούμε. Τελικά αναγκαστήκαμε να καλέσουμε έναν εργάτη και να γκρεμίσουμε τον τοίχο 😱😱
Όταν μετακομίσαμε με τον σύζυγό μου και την κόρη μας στο νέο σπίτι, φαινόταν πως το όνειρό μας είχε γίνει πραγματικότητα. Το σπίτι ήταν παλιό, αλλά πολύ προσεγμένο: ευρύχωρα δωμάτια, ένας όμορφος μικρός κήπος και μεγάλα παράθυρα με θέα στο δάσος. Το αγαπήσαμε από την πρώτη ματιά. Νιώθαμε πως εδώ θα ξεκινούσε ένα νέο και ευτυχισμένο κεφάλαιο στη ζωή μας.
Η σκυλίτσα μας, ένα ντόμπερμαν με το όνομα Ράντα, στην αρχή φαινόταν επίσης χαρούμενη. Έτρεχε μέσα στο σπίτι και εξερευνούσε κάθε γωνιά. Όμως πολύ σύντομα παρατηρήσαμε κάτι παράξενο: κάθε μέρα καθόταν στο ίδιο σημείο του υπνοδωματίου και κοιτούσε επίμονα τον τοίχο. Μερικές φορές καθόταν ήσυχα, αλλά όλο και πιο συχνά γάβγιζε, γρύλιζε και έξυνε την ταπετσαρία με τα πόδια της.
Σε όλα τα άλλα δωμάτια συμπεριφερόταν απολύτως φυσιολογικά. Στην αρχή νομίζαμε ότι ήταν απλώς αντίδραση στη μετακόμιση ή κάποια ιδιοτροπία της. Όμως ο καιρός περνούσε και η συμπεριφορά της γινόταν όλο και πιο επίμονη. Τις νύχτες μας ξυπνούσε με τα γαβγίσματά της — πάντα κοιτάζοντας εκείνον τον τοίχο.
Στην αρχή προσπαθούσαμε να την ηρεμήσουμε. Μετά αρχίσαμε να τη μαλώνουμε. Αλλά τίποτα δεν βοηθούσε. Μέχρι που μια μέρα, εξαντλημένοι από τις άγρυπνες νύχτες και την αυξανόμενη ανησυχία, αποφασίσαμε να μάθουμε γιατί αυτός ο τοίχος ενοχλούσε τόσο πολύ τη σκυλίτσα μας.
Καλέσαμε έναν γνωστό εργάτη για να ανοίξει προσεκτικά ένα μέρος του τοίχου. Και όταν είδαμε τι υπήρχε μέσα, παγώσαμε από τον τρόμο 😨😱 
Πίσω από το στρώμα γυψοσανίδας υπήρχε ένα στενό τεχνικό άνοιγμα. Σκοτάδι, σκόνη, ιστός αράχνης… και ένα μεταλλικό κουτί. Ήταν χτισμένο βαθιά μέσα στον τοίχο από τούβλα. Ο σκύλος μας κοιτούσε επίμονα τον τοίχο στο υπνοδωμάτιο και γάβγιζε συνεχώς, χωρίς να μας αφήνει να κοιμηθούμε. Αναγκαστήκαμε να καλέσουμε εργάτη και να γκρεμίσουμε τον τοίχο. Όταν ανοίξαμε το κουτί, η καρδιά μας σταμάτησε. Μέσα υπήρχαν κόκαλα, παλιά παιδικά παπούτσια, ένα λούτρινο παιχνίδι και μια πολύ παλιά κονσέρβα. Τα χέρια μας έτρεμαν. Καλέσαμε αμέσως την αστυνομία. Ξεκίνησε έρευνα. Αποδείχθηκε ότι το 1987 ένα κορίτσι είχε εξαφανιστεί από αυτό το σπίτι. Τότε πίστεψαν πως είχε φύγει από την οικογένειά της, επειδή δεν βρέθηκε ποτέ. Η υπόθεση έκλεισε, η μητέρα πέθανε λίγο αργότερα από τη θλίψη και ο πατέρας μετακόμισε. Η υπόθεση άνοιξε ξανά και ξεκίνησε πραγματικό ανθρωποκυνηγητό για τον άνθρωπο που ίσως ζει ακόμη και κρύβεται. Η Ράντα δεν γάβγισε ποτέ ξανά. Από εκείνη τη μέρα δεν πλησίασε ποτέ πια αυτόν τον τοίχο.