Η καθαρίστρια άκουγε κάθε βράδυ κραυγές από το δωμάτιο Νο. 7, όταν ένας άγνωστος άντρας επισκεπτόταν μια ηλικιωμένη ασθενή: μια μέρα δεν άντεξε άλλο και κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι για να μάθει τι συνέβαινε εκεί 😱😨
Αυτό που είδε την γέμισε πραγματικό τρόμο 😢
Εδώ και αρκετές ημέρες, η καθαρίστρια άκουγε περίεργους ήχους από το δωμάτιο 7. Ήταν κραυγές. Όχι δυνατές — αντίθετα, πνιχτές, χαμηλές, σαν κάποιος να φοβόταν μήπως τον ακούσουν. Κάθε φορά συνέβαινε περίπου την ίδια ώρα — αργά το βράδυ, όταν οι διάδρομοι άδειαζαν και τα φώτα χαμήλωναν.
Σταματούσε με τον κουβά της στη μέση του διαδρόμου και άκουγε. Το νοσοκομείο ήταν ήδη τρομακτικό, αλλά αυτό το κλάμα της τρυπούσε τα νεύρα. Δεν έμοιαζε με συνηθισμένο πόνο.
Η καθαρίστρια εργαζόταν εκεί πολλά χρόνια. Η δουλειά ήταν δύσκολη, ο μισθός χαμηλός, αλλά άντεχε. Είχε συνηθίσει τις μυρωδιές, τις νυχτερινές βάρδιες και τον πόνο των άλλων. Όμως το δωμάτιο 7 την ανησυχούσε όλο και περισσότερο.
Εκεί βρισκόταν μια ηλικιωμένη ασθενής — ήσυχη, τακτική, πάντα ευχαριστούσε για τη βοήθεια. Είχε σπασμένο ισχίο και έπρεπε να μένει στο κρεβάτι. Σχεδόν ποτέ δεν παραπονιόταν, αλλά κοιτούσε όλο και πιο συχνά το πάτωμα και τρόμαζε με δυνατούς ήχους.
Και μετά εμφανίστηκε ένας περίεργος επισκέπτης.
Ο άντρας ερχόταν τα βράδια. Πάντα μόνος. Καλοντυμένος, σίγουρος για τον εαυτό του, μιλούσε ήρεμα και ευγενικά. Παρουσιαζόταν ως συγγενής.
Μετά τις επισκέψεις του, η ηλικιωμένη γυναίκα άλλαζε: τα μάτια της κοκκίνιζαν, τα χείλη της έτρεμαν, τα χέρια της πάγωναν. Μια φορά η καθαρίστρια παρατήρησε ακόμα και έναν μώλωπα στον καρπό της.
Προσπάθησε να μάθει περισσότερα, αλλά η ασθενής χαμήλωσε το βλέμμα και ψιθύρισε ότι όλα ήταν καλά.
Οι συνάδελφοι της είπαν να μην ανακατεύεται.
— Δεν είναι δική σου υπόθεση. Αν είναι συγγενής, έχει δικαίωμα, — της είπαν.
Αλλά το κλάμα συνέχιζε να επιστρέφει.
Ένα βράδυ η καθαρίστρια άκουσε βήματα έξω από το δωμάτιο. Μετά — πνιχτές φωνές. Εκείνος μιλούσε απότομα. Η ηλικιωμένη γυναίκα ψιθύριζε κάτι, σαν να απολογούνταν. Ακούστηκε ένας βαρύς ήχος. Και μια σύντομη κραυγή.
Εκείνο το βράδυ η καθαρίστρια δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Σκέφτηκε ένα σχέδιο για να μάθει την αλήθεια. Αν κανείς δεν ήθελε να δει — θα έβλεπε εκείνη.
Την επόμενη φορά μπήκε στο δωμάτιο νωρίτερα. Το φως ήταν χαμηλό, η ασθενής κοιμόταν. Η καθαρίστρια ξάπλωσε στο πάτωμα και με δυσκολία σύρθηκε κάτω από το κρεβάτι. Σκόνη, παγωμένο λινόλεουμ, σκουριασμένα ελατήρια πάνω από το κεφάλι της. Ήταν τρομοκρατημένη.
Βήματα στον διάδρομο. Η πόρτα έτριξε. Εκείνος μπήκε.
Η καθαρίστρια έβλεπε μόνο τα παπούτσια του και την άκρη του κρεβατιού. Στην αρχή — σιωπή. Μετά η φωνή του. Έλεγε κάτι στην ηλικιωμένη γυναίκα — αργά, επίμονα. Εκείνη άρχισε να κλαίει.
Στην αρχή μιλούσε ήρεμα. Πολύ ήρεμα. Εξηγούσε στην ηλικιωμένη ασθενή ότι το σπίτι έτσι κι αλλιώς θα «χαθεί», ότι δεν το χρειαζόταν μόνη της και ότι έπρεπε να υπογράψει τα έγγραφα. Της είπε ότι αν δεν το έκανε με τον καλό τρόπο, θα τη «βοηθούσε».
Η ηλικιωμένη γυναίκα έκλαιγε. Τον παρακαλούσε να την αφήσει ήσυχη. Έλεγε ότι δεν θα υπογράψει τίποτα.
Τότε η φωνή του άλλαξε.
Έσκυψε πάνω από το κρεβάτι και άρχισε να την απειλεί. Της είπε ότι είχε φάρμακα που έπρεπε να παίρνει. Ότι ήξερε πώς να κάνει ώστε οι γιατροί να μην καταλάβουν τίποτα. Ότι αν συνέχιζε να είναι πεισματάρα, η κατάστασή της θα χειροτέρευε. Πολύ περισσότερο.
Η καθαρίστρια κράτησε την αναπνοή της.
Είδε να βγάζει μια σύριγγα. Όχι νοσοκομειακή. Μια άλλη. Σκούρα, χωρίς σήμανση. Άρχισε να της κάνει ένεση παρά την αντίστασή της. Η ηλικιωμένη γυναίκα ούρλιαξε και το χέρι της έπεσε αδύναμα πάνω στο σεντόνι.
Η καθαρίστρια πανικοβλήθηκε.
Πετάχτηκε έξω από κάτω από το κρεβάτι, ούρλιαξε και άνοιξε με δύναμη την πόρτα. Επικράτησε αναστάτωση, έτρεξαν νοσοκόμες και ο εφημερεύων γιατρός. Ο άντρας συνελήφθη επί τόπου. Η σύριγγα κατασχέθηκε. Στην τσάντα του βρέθηκαν έγγραφα — έτοιμα, με χώρο για υπογραφή.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι ενέσεις δεν ήταν φάρμακα. Εξαιτίας τους η κατάσταση της ηλικιωμένης γυναίκας επιδεινωνόταν απότομα.