Ο συνταγματάρχης με το παρατσούκλι «Σφυρί», τον οποίο όλοι στη στρατιωτική σχολή φοβούνταν, ταπείνωσε μια νεαρή νεοσύλλεκτη και την έβαλε να γονατίσει μπροστά σε ολόκληρη τη μονάδα… όμως όταν το κορίτσι έβγαλε σιωπηλά ΑΥΤΟ από την τσέπη της, όλο το προαύλιο πάγωσε από σοκ 😳
Ήταν η πρώτη εβδομάδα της νέας εισαγωγής στη κλειστή στρατιωτική σχολή «Βόρειο Σώμα». Από το πρωί, πάνω από τη βάση επικρατούσε εξαντλητική ζέστη. Στο τεράστιο τσιμεντένιο προαύλιο στέκονταν δεκάδες δόκιμοι με άψογα σιδερωμένες στολές σε παράταξη. Κάποιοι έφτιαχναν νευρικά τον γιακά τους, άλλοι δεν τολμούσαν να σηκώσουν το βλέμμα, γιατί σήμερα την επιθεώρηση έκανε ο ίδιος ο συνταγματάρχης Βίκτορ, τον οποίο όλοι πίσω από την πλάτη του αποκαλούσαν «Σφυρί».
Γι’ αυτόν κυκλοφορούσαν τρομακτικές φήμες. Έλεγαν ότι έσπαγε ακόμα και τους πιο πεισματάρηδες δόκιμους, έκανε τους νεοσύλλεκτους να κλαίνε και του άρεσε να ταπεινώνει ανθρώπους μπροστά σε όλη τη μονάδα. Κανείς δεν τολμούσε να του αντιμιλήσει.
Γι’ αυτό, όταν το βλέμμα του σταμάτησε σε μια νεαρή κοπέλα στο τέλος της σειράς, ένα ψυχρό ρίγος πέρασε από όλο το προαύλιο.
Ήταν μικροκαμωμένη, λεπτή και φαινόταν υπερβολικά ήρεμη για την κατάσταση. Στεκόταν ίσια, χωρίς να κατεβάζει τα μάτια, και αυτό εξόργισε αμέσως τον συνταγματάρχη.
Πλησίασε αργά και ούρλιαξε:
— Δόκιμη, γιατί στέκεσαι σαν άγαλμα; Νομίζεις ότι είσαι κάτι ιδιαίτερο εδώ;
Το κορίτσι απάντησε ήρεμα:
— Όχι, κύριε συνταγματάρχα.
Όμως η ηρεμία της τον εξόργισε ακόμη περισσότερο.
— Τότε γιατί με κοιτάς στα μάτια; Στα γόνατα! Αμέσως!
Σιγή έπεσε στο προαύλιο. Μερικοί δόκιμοι αντάλλαξαν νευρικές ματιές. Όλοι ήξεραν ότι δεν αντιμιλάς στο Σφυρί.
Το κορίτσι γονάτισε αργά, συνεχίζοντας να κοιτά μπροστά. Ο συνταγματάρχης χαμογέλασε ειρωνικά και την έσπρωξε στον ώμο. Το πηλίκιό της έπεσε στο τσιμέντο και ακούστηκαν πνιχτά γέλια.
— Έτσι είναι καλύτερα, είπε ψυχρά. — Τώρα ξέρεις τη θέση σου.
Αλλά εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι παράξενο.
Το κορίτσι σήκωσε το κεφάλι, και στα μάτια της δεν υπήρχε φόβος, αλλά κάτι άλλο. Ψυχρή ηρεμία.
Αργά έβαλε το χέρι της στην τσέπη της στολής.
Ο συνταγματάρχης χαμογέλασε:
— Τι είναι, θα βγάλεις μαντίλι να σκουπίσεις τα δάκρυά σου;
Αλλά ένα δευτερόλεπτο μετά, το χαμόγελο εξαφανίστηκε από το πρόσωπό του όταν είδε τι έβγαλε από την τσέπη το κορίτσι 😳
Στο χέρι του κοριτσιού βρισκόταν ένα βαρύ μαύρο διακριτικό με χρυσή σφραγίδα του Υπουργείου Άμυνας και κόκκινη λωρίδα άνωτατου επιπέδου πρόσβασης. Τέτοια διακριτικά δίνονταν μόνο σε άτομα από το μυστικό τμήμα στρατιωτικής επιθεώρησης.
Ο συνταγματάρχης με το παρατσούκλι «Σφυρί», τον οποίο όλοι στη στρατιωτική σχολή φοβούνταν, είχε ταπεινώσει τη νεαρή νεοσύλλεκτη και την είχε βάλει να γονατίσει μπροστά σε ολόκληρη τη μονάδα… όμως όταν το κορίτσι έβγαλε σιωπηλά ΑΥΤΟ από την τσέπη της, όλο το προαύλιο πάγωσε από σοκ.
Στη συνέχεια έβγαλε ένα μικρό υπηρεσιακό δελτίο.
Στη φωτογραφία ήταν η ίδια. Κάτω από τη φωτογραφία αναγραφόταν:
«Αλίνα Β.. Ειδική εντεταλμένη της Ανώτατης Διοίκησης. Τμήμα Εσωτερικού Ελέγχου.»
Ο συνταγματάρχης χλώμιασε απότομα. Ένας φοβισμένος ψίθυρος απλώθηκε στη γραμμή.
— Αυτό δεν γίνεται… — είπε χαμηλόφωνα ένας αξιωματικός.
Το κορίτσι σηκώθηκε ήρεμα, τίναξε τη σκόνη από τη στολή της και κοίταξε κατευθείαν τον Σφυρί.
— Συνταγματάρχη, — είπε ψυχρά, — η βάση σας βρισκόταν υπό μυστικό έλεγχο τους τελευταίους τρεις μήνες. Και μόλις τον αποτύχατε.
Το πρόσωπο του Σφυρί έγινε πέτρινο.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ολόκληρο το προαύλιο είδε έναν άνθρωπο που όλοι φοβούνταν, να μην μπορεί να πει ούτε λέξη.