Το αφεντικό της μαφίας διέταξε να ρίξουν το κορίτσι, που τόλμησε να πάει εναντίον του, σε ένα κλουβί με εξαγριωμένα σκυλιά για να τη διαμελίσουν: όμως αυτό που έκαναν αυτά τα σκυλιά σόκαρε όλο το πλήθος 😳😮
Το αφεντικό της μαφίας είχε προσέξει εδώ και καιρό το κορίτσι από τη γειτονική συνοικία — την κόρη ενός απλού σιδερά, που είχε περάσει όλη του τη ζωή δουλεύοντας στο καμίνι και μετά βίας τα έβγαζε πέρα. Όμως το ίδιο το κορίτσι έμοιαζε σαν να μην ανήκε σε αυτό το μέρος. Με αυτοπεποίθηση, ίσια στάση σώματος και καθαρό βλέμμα, ποτέ δεν κατέβαζε τα μάτια μπροστά σε κανέναν, ούτε καν μπροστά σε εκείνους που φοβόταν ολόκληρη η πόλη.
Η ομορφιά της συζητιόταν παντού, αλλά ακόμη περισσότερο μιλούσαν για τον χαρακτήρα της. Έλεγαν ότι για κανένα ποσό χρημάτων δεν θα γινόταν το παιχνίδι κάποιου άνδρα — ειδικά όχι δικό του.
Το αφεντικό στην αρχή ενήργησε όπως συνήθιζε. Έστελνε ακριβά δώρα, κοσμήματα, σπάνια υφάσματα, προσέφερε χρήματα που θα μπορούσαν να αλλάξουν τη ζωή όλης της οικογένειάς της. Ο σιδεράς σιωπούσε και το κορίτσι επέστρεφε τα πάντα κάθε φορά. Δεν φώναζε, δεν έκανε σκηνές — απλώς έλεγε ήρεμα ότι δεν πωλείται. Αυτό τον εξόργιζε περισσότερο από οποιαδήποτε προσβολή.
Τότε αποφάσισε να τη λυγίσει αλλιώς. Μέσα από τον φόβο.
Ένα βράδυ οι άνθρωποί του άρπαξαν το κορίτσι прямо στον δρόμο. Κανείς δεν επενέβη. Οι άνθρωποι απλώς γύριζαν το βλέμμα τους αλλού, προσποιούμενοι ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Την πήγαν έξω από την πόλη, εκεί όπου βρισκόταν ένα παλιό τσιμεντένιο κλουβί. Εκεί κρατούσαν σκυλιά για τα οποία κυκλοφορούσαν τρομακτικές φήμες. Αυτά τα σκυλιά είχαν εκπαιδευτεί ειδικά στην επιθετικότητα. Τα τάιζαν ελάχιστα, τους έδιναν μόνο ωμό κρέας και γνώριζαν μόνο μία εντολή — να επιτίθενται και να μην σταματούν.
Το αφεντικό στεκόταν δίπλα και την παρακολουθούσε σαν να είχε ήδη αποφασίσει τα πάντα.
— Ή θα γίνεις δική μου ή θα σε ρίξω εκεί μέσα, — είπε ήρεμα, δείχνοντας το κλουβί.
Το κορίτσι ήταν χλωμό, τα χέρια της έτρεμαν, αλλά η φωνή της δεν έσπασε.
— Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω μαζί σου.
Αυτό ήταν αρκετό.
Το αφεντικό της μαφίας έκανε μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση με το χέρι και την έσπρωξαν μέσα. Η βαριά πόρτα έκλεισε πίσω της με έναν θαμπό ήχο.
Γύρω είχε ήδη μαζευτεί πλήθος. Οι άνθρωποι είχαν έρθει σαν να παρακολουθούσαν θέαμα. Κάποιοι κοιτούσαν με περιέργεια, κάποιοι με τρόμο, αλλά κανείς δεν έφευγε. Όλοι περίμεναν.
Τα σκυλιά στην αρχή στέκονταν μακριά. Τρία τεράστια σκυλιά άρχισαν αργά να πλησιάζουν με τα κεφάλια χαμηλωμένα. Τα σώματά τους ήταν τεντωμένα, οι μύες κινούνταν κάτω από το δέρμα και σάλια έτρεχαν από τα στόματά τους. Το κορίτσι έκανε ένα βήμα πίσω, αλλά ακούμπησε στον παγωμένο τοίχο. Δεν υπήρχε διαφυγή.
Ένα από τα σκυλιά γρύλισε και όρμησε ξαφνικά μπροστά.
Το πλήθος κράτησε την ανάσα του. Και την επόμενη στιγμή συνέβη κάτι που άφησε όλο το πλήθος σε απόλυτο τρόμο 😳😮
Αλλά την τελευταία στιγμή ο σκύλος σταμάτησε. Το γρύλισμα μετατράπηκε σε κάτι άλλο, ακατανόητο. Πλησίασε αργά και… χαμήλωσε το κεφάλι του.
Ο δεύτερος σκύλος πλησίασε επίσης, έκανε κύκλο γύρω από το κορίτσι, τη μύρισε και ξαφνικά άρχισε να κλαψουρίζει σιγανά. Ο τρίτος απλώς κάθισε, χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της.
Το κορίτσι στεκόταν ακίνητο, χωρίς να καταλαβαίνει τι συνέβαινε. Δεν φώναξε ούτε προσπάθησε να φύγει. Τα χέρια της κατέβηκαν αργά και ένας από τους σκύλους ακούμπησε απαλά τη μουσούδα του στην παλάμη της.
Μια παράξενη σιωπή απλώθηκε στο κλουβί.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, τα σκυλιά δεν έμοιαζαν πλέον με θηρία έτοιμα να κατασπαράξουν το θήραμά τους. Την περικύκλωσαν, αλλά όχι για να επιτεθούν. Το ένα ξάπλωσε στα πόδια της, το άλλο στάθηκε δίπλα της σαν να την προστάτευε από κάποιον, και το τρίτο κοιτούσε το πλήθος με τέτοιο βλέμμα, σαν ο πραγματικός κίνδυνος να βρισκόταν εκεί.
Οι άνθρωποι πίσω από τον φράχτη άρχισαν να ψιθυρίζουν. Κάποιος έκανε ένα βήμα πίσω.
Το αφεντικό συνοφρυώθηκε. Αυτό δεν ήταν μέρος του σχεδίου του.
— Μπροστά! — φώναξε απότομα, δίνοντας εντολή.
Αλλά τα σκυλιά δεν κουνήθηκαν καν. Ένα από αυτά γύρισε αργά το κεφάλι του προς το μέρος του και γρύλισε. Όχι στο κορίτσι. Σε εκείνον.
Το πλήθος πάγωσε.
Και εκείνη τη στιγμή έγινε ξεκάθαρο ότι τα αληθινά θηρία σε αυτή την ιστορία δεν ήταν εκείνα που ήταν κλεισμένα στο κλουβί.