Τρεις χούλιγκαν επιτέθηκαν σε μια ανυπεράσπιστη κοπέλα, προσπάθησαν να τη ληστέψουν και ήταν σίγουροι πως μπροστά τους είχαν απλώς ένα φοβισμένο και αβοήθητο θύμα: όμως δεν μπορούσαν καν να φανταστούν τι θα συνέβαινε σε ένα λεπτό 😱😨
Ανυπεράσπιστη; Αυτό πραγματικά πίστευαν.
Το πρωινό στο πάρκο ήταν ήρεμο και ζεστό. Η Βερόνικα είχε τελειώσει το τρέξιμό της, στάθηκε σε ένα πλάγιο μονοπάτι και προσπαθούσε να επαναφέρει την αναπνοή της. Η προπόνηση ήταν δύσκολη, αλλά ευχάριστη. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε ψηλή αλογοουρά, στον λαιμό της φορούσε μια λεπτή χρυσή αλυσίδα και στο χέρι της ένα αθλητικό ρολόι. Αγαπούσε αυτά τα σπάνια Σαββατοκύριακα, όταν μπορούσε απλώς να μείνει μόνη.
Το μονοπάτι ήταν σχεδόν άδειο. Ο υγρός αέρας μετά τη νυχτερινή βροχή μύριζε φύλλα και φρεσκάδα. Η Βερόνικα ετοιμαζόταν να φύγει, όταν πίσω της ακούστηκαν απότομα βρυχηθμοί μηχανών.
Τρεις μοτοσικλέτες βγήκαν από τη στροφή και σταμάτησαν ακριβώς μπροστά της. Από πάνω τους πήδηξαν τρεις γεροδεμένοι άντρες. Φτηνές φόρμες, τατουάζ στα χέρια και στον λαιμό, θρασείς χαμόγελα.
Ο αρχηγός έκανε ένα βήμα μπροστά και την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.
— Λοιπόν, όμορφη, μόνη βολτάρεις; — είπε ειρωνικά.
— Το κινητό σου μάλλον είναι ακριβό. Δώσ’ το εδώ πριν το σπάσεις.
Η Βερόνικα δεν μιλούσε. Το πρόσωπό της ήταν σοβαρό, αλλά στα μάτια της φαινόταν η ένταση.
Ο δεύτερος την πλησίασε από το πλάι.
— Κοίτα πόσο προσεγμένη είναι. Ωραίο ρολόι. Η αλυσίδα γυαλίζει. Έχει πράγματα να πάρουμε.
— Μην τρέμεις, θα το κάνουμε προσεκτικά, — πρόσθεσε ο τρίτος και γέλασε χαμηλά.
Στέκονταν πολύ κοντά και της έκλειναν τον δρόμο προς τα πίσω.
— Καταλαβαίνεις ότι εδώ δεν πρόκειται να έρθει βοήθεια; — είπε ο αρχηγός. — Δώσε τα όλα ήσυχα και φύγε.
— Αλλιώς τι; — ρώτησε ήρεμα η Βερόνικα, προσπαθώντας να μην τρέμει η φωνή της.
Οι άντρες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.
— Αλλιώς θα είναι δυσάρεστα, — απάντησε ένας. — Δεν μας αρέσει όταν μας αντιμιλούν.
Γελούσαν, μιλούσαν μεταξύ τους και σχολίαζαν το κινητό της, τα παπούτσια της, την αλυσίδα της. Ένας μάλιστα άπλωσε το χέρι προς τον ώμο της, σαν να δοκίμαζε πόσο φοβισμένη ήταν.
Έβλεπαν μπροστά τους απλώς μια μοναχική, ανυπεράσπιστη γυναίκα μετά την προπόνηση.
Αλλά δεν ήξεραν τι θα συνέβαινε σε ένα λεπτό. 😱😨
Ο αρχηγός έκανε ξανά ένα βήμα πιο κοντά και έσκυψε προς το μέρος της.
— Λοιπόν; Θα το δώσεις με το καλό ή να σου το εξηγήσουμε;
Η Βερόνικα τον κοίταξε προσεκτικά. Ούτε φωνές, ούτε πανικός. Μόνο ένταση στα μάτια και ψυχρή συγκέντρωση.
— Πραγματικά πιστεύετε ότι αυτή είναι καλή ιδέα; — ρώτησε χαμηλόφωνα.
Οι τύποι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και γέλασαν.
— Το ακούσατε; Προσπαθεί να μας φοβίσει.
— Κορίτσι, ξέρεις καν με ποιον μιλάς;
— Δεν υπάρχει κανείς εδώ. Μόνο εμείς κι εσύ.
Η Βερόνικα χαμογέλασε ξαφνικά.
— Ακριβώς. Μόνο εσείς κι εγώ.
Ένας από αυτούς πάγωσε.
— Γιατί χαμογελάς;
— Γιατί δεν έχετε ιδέα σε τι μπλέξατε, — απάντησε.
Ο αρχηγός έκανε εκνευρισμένος ένα βήμα μπροστά.
— Σταμάτα να κάνεις την έξυπνη. Τηλέφωνο και αλυσίδα. Τώρα.
Και εκείνη τη στιγμή, από τη στροφή του στενού, μέσα από τη σκιά των δέντρων, εμφανίστηκαν αργά δύο μεγαλόσωμοι άνδρες. Ήταν οι σωματοφύλακές της. Ψηλοί, με μαύρα ρούχα και ψυχρά πρόσωπα. Κινούνταν ήρεμα, χωρίς βιασύνη, αλλά με δύναμη.
Οι τύποι δεν είχαν ιδέα ότι μόλις είχαν προσπαθήσει να ληστέψουν την κόρη ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους.
Γύρισαν.
Τρεις νταήδες επιτέθηκαν σε ένα φαινομενικά ανυπεράσπιστο κορίτσι, προσπαθώντας να τη ληστέψουν, σίγουροι ότι είχαν μπροστά τους ένα φοβισμένο και αδύναμο θύμα — αλλά δεν μπορούσαν καν να φανταστούν τι θα συνέβαινε το επόμενο λεπτό.
— Ποιοι είναι αυτοί;
Ένας από τους σωματοφύλακες πλησίασε και είπε σύντομα:
— Πρόβλημα;
Η Βερόνικα δεν γύρισε καν.
— Όχι πια, — απάντησε ήρεμα.
Τα χαμόγελα εξαφανίστηκαν από τα πρόσωπά τους.