Στο αεροπλάνο ένας νεαρός άντρας έβαλε το βρώμικο και τρομερά δύσοσμο πόδι του прямо στο κάθισμά μου: του ζήτησα πολλές φορές να το κατεβάσει, αλλά τελικά κατάλαβα ότι δεν καταλαβαίνει με το καλό — και του έδωσα ένα σκληρό μάθημα 😨😲
Πετούσα προς τους γονείς μου και περίμενα αυτή τη μέρα σχεδόν έναν χρόνο. Σχεδόν έναν χρόνο δεν είχαμε ιδωθεί, και ήθελα τουλάχιστον στο αεροπλάνο να καθίσω ήρεμα, να κλείσω τα μάτια και να ξεκουραστώ λίγο. Η πτήση ήταν μεγάλη, σχεδόν πέντε ώρες, και ήδη φανταζόμουν πώς θα βολευτώ και απλώς θα κοιμηθώ.
Αλλά αυτό είναι αδύνατο όταν δίπλα σου κάθονται άνθρωποι που νομίζουν ότι τους επιτρέπονται όλα.
Μόλις απογειωθήκαμε, ένιωσα μια περίεργη μυρωδιά. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, νόμιζα ότι ερχόταν από την κουζίνα ή ότι κάποιος είχε χύσει κάτι. Αλλά η μυρωδιά γινόταν όλο και πιο έντονη και δυσάρεστη, και μετά από λίγα δευτερόλεπτα κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό.
Κατέβασα το βλέμμα μου και είδα прямо στο μπράτσο του καθίσματος ένα ξένο πόδι. Βρώμικο. Ξυπόλητο. Και μύριζε τόσο άσχημα που ήταν δύσκολο να αναπνεύσω.
Γύρισα πίσω. Πίσω μου καθόταν ένας νεαρός που έμοιαζε σαν να μην καταλαβαίνει καν πού βρίσκεται. Καθόταν χαλαρά στο κάθισμα και φαινόταν να θεωρεί όλο αυτό απολύτως φυσιολογικό.
Οι γύρω άρχισαν ήδη να γυρίζουν. Κάποιοι μορφάζαν, άλλοι ψιθύριζαν μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο τεταμένη.
Προσπάθησα να μιλήσω ήρεμα.
— Σε παρακαλώ, κατέβασε το πόδι σου.
Δεν με κοίταξε καν αμέσως, σαν να τον διέκοψα από κάτι σημαντικό.
— Δεν θα το κάνω. Έτσι βολεύομαι.
Συγκρατήθηκα και επανέλαβα:
— Αυτό είναι το μπράτσο μου.
Χαμογέλασε ειρωνικά και σήκωσε τους ώμους.
— Τότε άλλαξε θέση. Δεν πρόκειται να το κατεβάσω.
Από αυτή την απάντηση ένιωσα τα πάντα μέσα μου να σφίγγονται. Έσπρωξα προσεκτικά το πόδι του προς τα κάτω, αλλά μέσα σε ένα δευτερόλεπτο το έβαλε ξανά στη θέση του, σαν να ήταν παιχνίδι.
Η μυρωδιά έγινε ακόμη πιο έντονη. Οι γύρω άρχισαν να εκφράζουν ανοιχτά τη δυσαρέσκειά τους.
— Το πόδι σου μυρίζει απαίσια, — είπα πιο αυστηρά. — Κατέβασέ το, σε παρακαλώ. Ενοχλεί όλους.
Με κοίταξε βαριεστημένα και απάντησε εκνευρισμένος:
— Κλείσε τη μύτη σου. Και το στόμα μαζί.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είναι μάταιο να συζητάς με τέτοιον άνθρωπο και ότι δεν καταλαβαίνει τα καλά λόγια. Και τότε μου ήρθε ένα απλό αλλά αποτελεσματικό σχέδιο για να του δώσω ένα μάθημα.
Να τι έκανα 😒😧
Γύρισα αλλού το βλέμμα, έκανα πως ηρέμησα και πάτησα το κουμπί για την αεροσυνοδό.
Όταν ήρθε, ζήτησα ζεστό τσάι. Το πιο απλό. Το έφερε μετά από λίγα λεπτά. Πήρα το ποτήρι, ήπια μερικές γουλιές και καθόμουν ήρεμα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Και τότε, σε μια στιγμή, έγειρα ελαφρά το χέρι. Το τσάι χύθηκε. Όχι καυτό, αλλά αρκετά ζεστό ώστε να το νιώσει αμέσως.
Ο νεαρός πετάχτηκε όρθιος, τράβηξε απότομα το πόδι του και άρχισε να φωνάζει σε όλη την καμπίνα.
— Τι κάνεις;!
Η αεροσυνοδός ήρθε σχεδόν αμέσως. Ζήτησα συγγνώμη ήρεμα και είπα ότι έγινε κατά λάθος. Ταυτόχρονα πρόσθεσα ότι το πόδι του βρισκόταν στη θέση μου και ότι του είχα ήδη ζητήσει πολλές φορές να το κατεβάσει.
Οι επιβάτες γύρω άρχισαν να με υποστηρίζουν. Κάποιοι είπαν ότι η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη, άλλοι επιβεβαίωσαν ότι ο νεαρός φερόταν αγενώς από την αρχή.
Στο αεροπλάνο ένας νεαρός είχε βάλει το βρώμικο και τρομερά δύσοσμο πόδι του прямо στο κάθισμά μου: του ζήτησα πολλές φορές να το κατεβάσει, αλλά τελικά κατάλαβα ότι δεν καταλαβαίνει με το καλό — και του έδωσα ένα σκληρό μάθημα.
Η αεροσυνοδός δεν χαμογελούσε πια. Πολύ ήρεμα αλλά αυστηρά του εξήγησε ότι μια τέτοια συμπεριφορά είναι απαράδεκτη και ότι ο κυβερνήτης του αεροσκάφους έχει το δικαίωμα να λάβει μέτρα, μέχρι και να τον παραδώσει στην αστυνομία μετά την προσγείωση.
Ο νεαρός σώπασε αμέσως.
Στην καμπίνα κάποιος γέλασε χαμηλόφωνα, μετά άλλος ένας. Σε λίγα δευτερόλεπτα, οι μισοί επιβάτες τον κοιτούσαν με εμφανή ενόχληση, ενώ κάποιοι δεν έκρυβαν καν το χαμόγελό τους.
Δεν είπε τίποτα άλλο. Για το υπόλοιπο της πτήσης καθόταν ίσια, κρατούσε τα πόδια του κοντά του και προσπαθούσε να μην τραβάει την προσοχή.
Κι εγώ επιτέλους μπόρεσα να ακουμπήσω πίσω και να κλείσω τα μάτια μου.
Μερικές φορές οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο όταν αντιμετωπίζουν τις συνέπειες.