Ταξίδευα με τρένο με μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία με κοίταζε ύποπτα όλη την ώρα και κρατούσε την τσάντα της σφιχτά στο στήθος. Αλλά όταν το τρένο φρέναρε απότομα, η τσάντα γλίστρησε από τα χέρια της και έπεσε στο πάτωμα 😲
Και αυτό που έπεσε από μέσα με γέμισε πραγματικό τρόμο 😨😱
Δεν πήγαινα σε αυτήν την πόλη για καλό λόγο. Μετά το διαζύγιο, έπρεπε να πουλήσω το διαμέρισμά μου και να πετάξω επειγόντως στη θεία μου για να σταθώ στα πόδια μου, έστω προσωρινά. Βαλίτσα — μία, χρήματα — λιγοστά, στο μυαλό — πλήρες χάος. Ακόμα και το φθηνότερο εισιτήριο πήρα, στο κουπέ, αρκεί να φύγω και να μην δω τους γνωστούς δρόμους.
Όταν μπήκα στο κουπέ, την είδα αμέσως.
Ηλικιωμένη γυναίκα περίπου εβδομήντα πέντε ετών. Μαντήλι δεμένο με παλιό στυλ, ζεστό πλεκτό πουλόβερ, σκούρα φούστα. Και αυτό το δίχτυ στο χέρι της — παλιό, οικιακό, σαν από τη δεκαετία του ’90. Κάθισε δίπλα στο παράθυρο και κρατούσε την τσάντα τόσο σφιχτά, σαν κάποιος να επρόκειτο να την πάρει.
Την χαιρέτησα. Έκανε νεύμα, αλλά το βλέμμα της ήταν καχύποπτο. Σαν να είχα ήδη σκεφτεί κάτι κακό.
Το τρένο ξεκίνησε. Προσπάθησα να ασχοληθώ με το τηλέφωνό μου, αλλά ένιωθα πως με παρατηρούσε από πάνω. Μόλις κινούνταν το σώμα μου, τα δάχτυλά της έσφιγγαν ακόμα πιο πολύ τις λαβές του διχτυού.
Μετά από λίγες ώρες δεν άντεξα.
— Μην ανησυχείτε, δεν αγγίζω τίποτα, — είπα προσπαθώντας να χαμογελάσω.
Άνοιξε ξαφνικά τα μάτια της.
— Δεν σε αφορά, κοίτα μπροστά…
Τα λόγια ακούστηκαν σαν κατηγορία.
Θύμωσα και σωπάθησα.
Η γιαγιά καθόταν όλη τη διαδρομή στην ίδια στάση, δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, ούτε πρόσεχε τους ανθρώπους γύρω. Και αυτό ήταν εξαιρετικά περίεργο.
Το βράδυ το τρένο τράβηξε απότομα σε μια αλλαγή γραμμής. Το δίχτυ γλίστρησε από τα χέρια της και έπεσε στο πάτωμα. Κάτι βαρύ έπεσε μέσα, χτυπώντας βουβό στο πάτωμα.
Αυτόματα σκύψαμε για να βοηθήσω — και πάγωσα όταν είδα τι υπήρχε μέσα στην τσάντα 😨😱
Από την τσάντα έπεσαν δεσμίδες χρημάτων, δεμένες με ταινία τράπεζας. Μερικές χοντρές στοίβες. Για κάποιον που ταξιδεύει σε κουπέ με ένα παλιό διχτυωτό σακούλι — αυτό φαινόταν… απίστευτο.
Κοίταξα τα μάτια της. Χλώμιασε.
— Δεν είναι δικά μου, — ψιθύρισε. — Απλώς πρέπει να τα παραδώσω.
Στο βαγόνι υπήρχε θόρυβος, αλλά μου φάνηκε ότι ξαφνικά έγινε πολύ ήσυχα.
— Πού; — ρώτησα.
Σιώπησε για πολύ καιρό, μετά είπε:
— Στο νοσοκομείο. Για τον εγγονό μου. Αν αύριο δεν καταβληθεί η πληρωμή για την εγχείρηση — δεν θα τον δεχτούν.
Κοίταζα αυτά τα χρήματα και δεν καταλάβαινα γιατί ταξιδεύει μόνη της. Γιατί χωρίς συνοδεία. Γιατί με τόσο μεγάλο ποσό — σε ένα συνηθισμένο τρένο.
— Και αν κάποιος το μάθει; — ρώτησα σιγά.
Ταξίδευα στο τρένο με μια ηλικιωμένη γυναίκα που με κοίταζε όλη την ώρα με καχυποψία και κρατούσε σφιχτά την τσάντα στο στήθος της. Αλλά όταν το τρένο φρέναρε απότομα, η τσάντα γλίστρησε από τα χέρια της και έπεσε στο πάτωμα.
Μου κοίταξε απευθείας στα μάτια.
— Γι’ αυτό κρατάω την τσάντα τόσο σφιχτά.
Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί με κοιτούσε όλη μέρα με καχυποψία. Δεν φοβόταν εμένα — φοβόταν να χάσει τη μοναδική ευκαιρία να σώσει το παιδί.
Το βράδυ δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου. Και το πρωί, όταν έφτασε το τρένο, βγήκα μαζί της και την συνόδευσα μέχρι την έξοδο. Και μόνο όταν μπήκε στο ταξί, συνειδητοποίησα: Στη θέση μου θα μπορούσε να είναι ένας πολύ κακός άνθρωπος.
Και με αυτή τη σκέψη, τρόμαξα πραγματικά.