Ένας άντρας βρήκε σε μια χωματερή μια παλιά, φθαρμένη πολυθρόνα και την πήγε στο σπίτι του. Όταν άνοιξε την πολυθρόνα και είδε τι υπήρχε μέσα, όλοι έμειναν σοκαρισμένοι.
Ο ηλικιωμένος άντρας είχε πάντα μια συνήθεια — κάθε πρωί περνούσε δίπλα από τους κάδους σκουπιδιών. Έλεγε ότι έτσι «η μέρα αρχίζει καλά». Στην πραγματικότητα όμως του άρεσε επίσης να βλέπει μήπως κάποιος είχε πετάξει κάτι χρήσιμο.
Με τα χρόνια είχε βρει εκεί παλιές λάμπες, καρέκλες και ακόμη και μικρά ντουλάπια, τα οποία μετά επισκεύαζε μόνος του.
Εκείνη την ημέρα περπατούσε όπως συνήθως, όταν κοντά στους μεγάλους κάδους σκουπιδιών πρόσεξε μια παλιά, φθαρμένη πολυθρόνα. Ήταν αρκετά βαριά και σκονισμένη, το ύφασμα σε μερικά σημεία ήταν σκισμένο, αλλά ο σκελετός φαινόταν γερός.
Πλησίασε, την γύρισε γύρω-γύρω μερικές φορές, πίεσε το ξύλο με το χέρι και σκέφτηκε:
— Λίγη επισκευή — και θα χρησιμεύσει ακόμη.
Επειδή η πολυθρόνα ήταν αρκετά βαριά, έπρεπε να την σέρνει και να την κυλά αργά μέχρι το σπίτι. Στον δρόμο αρκετοί γείτονες τον είδαν και τον ρώτησαν με απορία:
— Γιατί τη χρειάζεσαι; Γιατί κουβαλάς ένα τόσο παλιό πράγμα;
Αυτός απάντησε χαμογελώντας:
— Το παλιό μπορεί πάντα να γίνει καινούργιο.
Στο σπίτι, η γυναίκα του τον κοίταξε πρώτα δυσαρεστημένα.
— Πάλι κάτι από τα σκουπίδια έφερες; — είπε.
Όμως ο άντρας είχε ήδη αρχίσει να δουλεύει. Γύρισε την πολυθρόνα ανάποδα, πήρε εργαλεία και άρχισε να λύνει το ξύλινο μέρος του καθίσματος για να δει σε τι κατάσταση ήταν μέσα.
Κάποια στιγμή σήκωσε το ξύλινο κάθισμα με ένα κατσαβίδι…
και αυτό που είδε μέσα τους σόκαρε και τους δύο.
Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα και η ανάσα του κόπηκε.
Μέσα στην πολυθρόνα, σε μια κρυφή ξύλινη θήκη, ήταν τακτοποιημένα προσεκτικά χοντρά πακέτα χρημάτων. Ήταν τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο και το ένα δίπλα στο άλλο. Πράσινα, κόκκινα και διαφόρων χρωμάτων χαρτονομίσματα, δεμένα προσεκτικά με λαστιχάκια.
Ο άντρας απλώς κοιτούσε για λίγα δευτερόλεπτα, χωρίς να πιστεύει στα μάτια του.
— Έλα να δεις… — ψιθύρισε στη γυναίκα του.
Η γυναίκα πλησίασε, κοίταξε μέσα και αμέσως σκέπασε το στόμα της με το χέρι της.
Η κρυφή θήκη της πολυθρόνας ήταν γεμάτη με ένα μεγάλο ποσό χρημάτων. Υπήρχαν δεκάδες πακέτα — τόσα πολλά που όλος ο ξύλινος χώρος ήταν εντελώς γεμάτος. Έμοιαζε σαν κάποιος να είχε φυλάξει εκεί χρήματα για χρόνια, χωρίς να το πει σε κανέναν.
Για λίγα λεπτά στο δωμάτιο επικρατούσε απόλυτη σιωπή.
Η παλιά, φθαρμένη πολυθρόνα που κάποιος απλώς είχε πετάξει στα σκουπίδια… έκρυβε μέσα της μια μικρή περιουσία. Και το ηλικιωμένο ζευγάρι ακόμη δεν μπορούσε να πιστέψει ότι όλα αυτά βρίσκονταν τώρα στο σπίτι τους.
Υπήρχαν τόσα χρήματα που μπορούσαν να περάσουν όλη την υπόλοιπη ζωή τους χωρίς να κάνουν τίποτα — απλώς απολαμβάνοντας αυτή την απρόσμενη ανακάλυψη.