Ο πρώην σύζυγός μου ήρθε στο επετειακό μου πάρτι για να με ταπεινώσει μπροστά σε όλους τους καλεσμένους και να καυχηθεί για τη νεαρή αρραβωνιαστικιά του. Όμως μόλις είδε τον «ιδιαίτερο» καλεσμένο μου, ζήτησε αμέσως συγγνώμη και έφυγε βιαστικά από τη γιορτή 😲🤔
— Ωραία τα έχετε εδώ, σαν για συνταξιούχους, — δήλωσε ο πρώην άντρας μου από την πόρτα, μόλις μπήκε στην αίθουσα όπου γιόρταζα το επετειακό μου πάρτι με τις φίλες μου. Δεν έβγαλε καν το παλτό του. Πήγε κατευθείαν προς το μέρος μου.
— Γεια σου, πρώην αγαπημένη μου, — πρόσθεσε με στραβό χαμόγελο.
Στο μπράτσο του κρατούσε μια κοπέλα με στενό μπεζ φόρεμα. Περίπου είκοσι πέντε χρονών, όχι περισσότερο. Συνομήλικη με τη μεγαλύτερη κόρη μας.
Η μουσική σταμάτησε από μόνη της. Πριν από ένα λεπτό οι καλεσμένοι γελούσαν, συζητούσαν και τα ποτήρια κουδούνιζαν. Τώρα στην αίθουσα επικρατούσε σιωπή. Στεκόμουν δίπλα στο τραπέζι και έσφιγγα τόσο δυνατά το ποτήρι, που τα δάχτυλά μου άσπρισαν.
Δεν είχαμε δει ο ένας τον άλλον τρία χρόνια. Από τη μέρα που είπε ότι «ξεπέρασε τη σχέση μας» και έφυγε για να βρει έμπνευση. Προφανώς τη βρήκε.
— Λοιπόν, χρόνια πολλά για την επέτειο. Τα πενήντα είναι αξιοσέβαστη ηλικία. Μακάρι να φτάσουν όλοι ως εκεί, — είπε και μου έδωσε μια σακούλα.
Μέσα υπήρχαν καλλυντικά αντιγήρανσης.
— Να σας γνωρίσω: αυτή είναι η Άννα, η αρραβωνιαστικιά μου. Είναι μοντέλο. Όμορφη, έτσι;
Η Άννα ανοιγόκλεινε τις ψεύτικες βλεφαρίδες της και κοιτούσε τις φίλες μου σαν να είχε βρεθεί σε μουσείο κέρινων ομοιωμάτων — με προσοχή και λίγο φόβο.
— Περάσαμε απλώς να συγχαρούμε. Βλέπω πως όλα είναι όπως παλιά. Οι ίδιες φίλες, οι ίδιες συζητήσεις. Κρίμα που σε τρία χρόνια δεν άλλαξε τίποτα στη ζωή σου. Εγώ όμως, κοίτα, τι πέτυχα. Πηγαίνω γυμναστήριο, κρατάω τη φόρμα μου, έχω δίπλα μου μια νεαρή κοπέλα. Κι εσύ έμεινες η ίδια… Καταλαβαίνεις.
Μιλούσε δυνατά, με επιδεικτική λύπηση. Ήθελε να ακούσουν όλοι πόσο υπέροχα έχει γίνει η ζωή του.
Έβαλα το ποτήρι στο τραπέζι και χαμογέλασα.
— Ευχαριστώ που ήρθατε. Και ευχαριστώ για το δώρο. Παρεμπιπτόντως, θέλω κι εγώ να σε γνωρίσω με κάποιον.
Όταν ο πρώην σύζυγός μου είδε τον «ιδιαίτερο» καλεσμένο μου, έμεινε άφωνος. Ζήτησε γρήγορα συγγνώμη και κυριολεκτικά έφυγε τρέχοντας από τη γιορτή 😨😢
Εκείνη τη στιγμή ένας άντρας πλησίασε προς το μέρος μας. Ψηλός, σίγουρος για τον εαυτό του, με ένα κοστούμι που του ταίριαζε τέλεια. Όλοι στην πόλη τον γνωρίζουν. Μεγάλος επιχειρηματίας, περιζήτητος εργένης για τον οποίο γράφουν στις ειδήσεις. Το αυτοκίνητό του κοστίζει όσο ένα καλό σπίτι.
Με αγκάλιασε ήρεμα από τη μέση.
— Γνώρισέ τον, αυτός είναι ο αρραβωνιαστικός μου. Νομίζω ότι έχεις ακούσει γι’ αυτόν. Αν δεν κάνω λάθος, δουλεύεις στην εταιρεία του.
Είδα το πρόσωπο του πρώην μου να γίνεται πρώτα χλωμό και μετά κόκκινο. Το χέρι που άπλωσε για χειραψία έτρεμε εμφανώς.
Ο άντρας μου χαμογέλασε συγκρατημένα και του έσφιξε το χέρι.
— Χαίρομαι που σας γνωρίζω, είπε ήρεμα, χωρίς περιττά συναισθήματα.
— Χ-χαίρομαι… που σας γνωρίζω… Πρέπει να φύγουμε. Συγγνώμη, — μουρμούρισε ο πρώην μου, αποφεύγοντας το βλέμμα μου.
Η Άννα χαμογέλασε αμήχανα και έσπευσε να τον ακολουθήσει. Ένα λεπτό αργότερα η πόρτα έκλεισε. Η μουσική άρχισε ξανά, οι καλεσμένοι ζωντάνεψαν, κάποιος γέλασε σιγανά.
Σήκωσα το ποτήρι μου και σκέφτηκα ότι η ηλικία δεν έχει σχέση με αριθμούς. Έχει σχέση με το ποιος βρίσκεται δίπλα σου τη σωστή στιγμή.