Ένας θρασύς τροχονόμος μου αφαίρεσε το δίπλωμα όταν μετέφερα την έγκυο γυναίκα μου στο νοσοκομείο. Έναν χρόνο αργότερα έκανα κάτι για το οποίο το μετάνιωσε πικρά 🤔😢
Εκείνο το βράδυ ο δρόμος μετατράπηκε σε έναν αδιάκοπο λευκό τοίχο. Οι υαλοκαθαριστήρες δεν καθάριζαν το τζάμι, απλώς άπλωναν το βρεγμένο χιόνι. Κρατούσα το τιμόνι σχεδόν στα τυφλά και ένιωθα τα πάντα μέσα μου να σφίγγονται.
Η Γιούλια καθόταν δίπλα μου, χλωμή, με τα βρεγμένα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο.
«Ξεκίνησε… πιο δυνατά…», ψιθύρισε και έπιασε την κοιλιά της.
Η ημερομηνία τοκετού ήταν σε δύο εβδομάδες. Δεν περίμενα ότι θα συνέβαινε τόσο νωρίς. Το ασθενοφόρο αρνήθηκε να έρθει στο εξοχικό μας. Είπαν: «Έχει αποκλειστεί από το χιόνι. Αν θέλετε να προλάβετε — πηγαίνετε μόνοι σας».
Ανέβασα ταχύτητα. Ναι, είδα την πινακίδα. Αλλά όταν η γυναίκα σου ουρλιάζει από τον πόνο, δεν μετράς χιλιόμετρα.
Μπροστά άναψαν μπλε φώτα. Με σταμάτησαν.
Ο τροχονόμος βγήκε αργά από το φυλάκιο, σαν να βαριόταν. Ψηλός, βαρύς, αυτάρεσκος. Πλησίασε και χτύπησε το τζάμι με το ραβδί.
«Πού πετάμε;» ρώτησε ειρωνικά. «Γραφτήκατε σε αγώνες;»
«Η γυναίκα μου γεννά. Πρέπει επειγόντως να πάμε στην πόλη. Σας παρακαλώ, αφήστε μας», είπα.
Έσκυψε και κοίταξε τη γυναίκα μου. Ανέπνεε με δυσκολία.
«Ή μήπως φαντάστηκα τη μυρωδιά στο αυτοκίνητο;» είπε μισοκλείνοντας τα μάτια.
Απάντησα ειλικρινά:
«Το μεσημέρι ήπια ένα ποτήρι. Πριν από ώρες. Είμαι καλά. Δεν είναι αυτό το θέμα τώρα».
Δεν άκουσε καν μέχρι το τέλος.
«Βγες έξω. Έλεγχος.»
Βγήκα στο χιόνι φορώντας μόνο ένα χοντρό φούτερ. Τα χέρια μου έτρεμαν όχι από το κρύο, αλλά από τον θυμό.
Το αλκοτέστ έδειξε 0,18.
Κάθε λογικός άνθρωπος θα έλεγε: «Εντάξει, πήγαινε». Όχι όμως αυτός.
«Υπέρβαση ταχύτητας. Αλκοόλ. Αφαίρεση διπλώματος», είπε ψυχρά.
«Σοβαρά μιλάτε; Γεννάει από στιγμή σε στιγμή! Αφήστε με να τη μεταφέρω, θα έρθω μετά μόνος μου!»
Σήκωσε τους ώμους.
«Ο νόμος είναι ίδιος για όλους. Το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ. Μετά κάντε ό,τι θέλετε.»
«Έχετε υπηρεσιακό όχημα. Μεταφέρετέ τη εσείς!»
Χαμογέλασε ειρωνικά.
«Δεν είμαι οδηγός σας.»
Γύρισε στο φυλάκιο και εγώ έμεινα στον δρόμο με τη γυναίκα μου στην αγκαλιά.
Μείναμε εκεί περίπου τριάντα λεπτά. Την προστάτευα από τον άνεμο με το σώμα μου. Σχεδόν δεν μπορούσε να μιλήσει. Ευτυχώς, κάποιος κάλεσε τελικά ασθενοφόρο. Δέκα λεπτά μετά την πήραν.
Την ίδια νύχτα γέννησε τον γιο μας.
Υγιή.
Και την ίδια νύχτα έδωσα στον εαυτό μου μια υπόσχεση: αυτόν τον τροχονόμο δεν θα τον ξεχάσω. Και μόλις έναν χρόνο μετά έκανα κάτι για το οποίο το μετάνιωσε βαθιά 😱😢
Πέρασε ένας χρόνος.
Μέσα σε αυτό το διάστημα άλλαξα δουλειά. Έφυγα από μια ιδιωτική εταιρεία και επέστρεψα στο σύστημα. Δούλευα χωρίς ρεπό. Πέρασα την αξιολόγηση. Πήρα θέση.
Και μια μέρα βρέθηκε στο γραφείο μου ένας φάκελος με τον προσωπικό φάκελο του επιθεωρητή. Μπήκε στο γραφείο με σίγουρο βήμα. Δεν με αναγνώρισε αμέσως.
— Σύντροφε αντισυνταγματάρχη, ο ταγματάρχης κατόπιν κλήσεώς σας.
Σήκωσα το βλέμμα. Σιώπησε. Με αναγνώρισε.
Ο θρασύς επιθεωρητής μου είχε αφαιρέσει το δίπλωμα όταν μετέφερα την έγκυο γυναίκα μου στο νοσοκομείο. Έναν χρόνο μετά έκανα κάτι που το μετάνιωσε πικρά.
Η αυτοπεποίθηση χάθηκε από το πρόσωπό του.
— Θυμάστε εκείνη τη νύχτα. Τη χιονοθύελλα. Την έγκυο γυναίκα. Είπατε: «Δεν με νοιάζει».
Χλόμιασε.
— Ενήργησα σύμφωνα με τον νόμο…
— Όχι, — τον διέκοψα. — Ενεργήσατε σύμφωνα με τη διάθεσή σας.
Άνοιξα τον φάκελο.
— Οκτώ καταγγελίες σε έναν χρόνο. Τρεις υπερβάσεις εξουσίας. Δύο περιπτώσεις αγενoύς συμπεριφοράς προς πολίτες. Απλώς παλαιότερα έκλειναν τα μάτια.
Άρχισε να δικαιολογείται. Μιλούσε για την υπηρεσία, για την προϋπηρεσία, για τη δύσκολη δουλειά.
Τον άκουγα σιωπηλά.
— Ξέρετε τι σας έσωσε τότε; — είπα ήρεμα. — Το ότι η γυναίκα μου και το παιδί μου επέζησαν.
Στο γραφείο επικράτησε σιωπή.
— Σήμερα θα γίνει έκτακτος έλεγχος. Πλήρης υπηρεσιακή αξιολόγηση. Και θα τη διενεργήσω προσωπικά.
Δύο εβδομάδες αργότερα η επιτροπή υπέγραψε την απόφαση.
Υποβιβασμός. Στέρηση πριμ. Μεταφορά στο πιο δύσκολο τμήμα του δρόμου — εικοσιτετράωρες βάρδιες στο κρύο, χωρίς ζεστό φυλάκιο, χωρίς «ήσυχες» βάρδιες.
Αλλά αυτό δεν μου ήταν αρκετό. Πέτυχα την επανεξέταση των παλαιών φακέλων του. Βρέθηκαν αρκετές παραβάσεις για να κλείσει το ζήτημα οριστικά.
Έναν μήνα αργότερα παρέδωσε τη στολή.