Ο εγγονός στεκόταν στην άκρη της προβλήτας και χαμογελούσε σαν να επρόκειτο να κάνει κάτι αθώο.
Ο εγγονός έσπρωξε τη γιαγιά του στη λίμνη, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν ήξερε να κολυμπά και φοβόταν το νερό, απλώς για πλάκα: οι συγγενείς στέκονταν δίπλα και γελούσαν, χωρίς κανείς τους να φαντάζεται τι θα έκανε αυτή η γυναίκα μόλις έβγαινε από το νερό.
— Γιαγιά, θυμάσαι που έλεγες ότι δεν ξέρεις να κολυμπάς και πάντα ονειρευόσουν να μάθεις;
Εκείνη διόρθωσε νευρικά το μαντήλι της και κοίταξε το νερό. Η λίμνη φαινόταν σκοτεινή και κρύα.
— Ναι, το έλεγα. Αλλά φοβάμαι το νερό. Πολύ. Μην αστειεύεσαι έτσι.
— Σταμάτα να δραματοποιείς, — γέλασε ο δεκαεννιάχρονος εγγονός. — Απλώς τα φαντάζεσαι.
Έκανε ένα βήμα πίσω, αλλά εκείνος ήταν πιο γρήγορος.
Ένα ελαφρύ σπρώξιμο στην πλάτη — και το σώμα της έχασε την ισορροπία. Έπεσε, χτύπησε στο νερό και για μια στιγμή εξαφανίστηκε κάτω από την επιφάνεια.
Όταν ξαναβγήκε, στα μάτια της υπήρχε αληθινός φόβος.
— Βοηθήστε… δεν μπορώ… — η φωνή της έσπασε.
Προσπαθούσε να πιαστεί από τις σανίδες της προβλήτας, αλλά τα χέρια της γλιστρούσαν στο βρεγμένο ξύλο. Τα ρούχα την τραβούσαν προς τα κάτω, η αναπνοή της κοβόταν. Πάλευε, κατάπινε νερό, ξαναβυθιζόταν.
Στην προβλήτα γελούσαν.
— Τράβα βίντεο, τράβα, είναι επικό, — είπε η νύφη κρατώντας το τηλέφωνο.
— Γιαγιά, μπράβο, ηθοποιός της χρονιάς, — φώναξε ο δεύτερος εγγονός.
Ο ίδιος της ο γιος στεκόταν στην άκρη με ένα στραβό χαμόγελο.
— Απλώς μας τρομάζει, θέλει προσοχή, — είπε ήρεμα, σαν να μιλούσε για τον καιρό.
Βυθίστηκε ξανά και για μια στιγμή επικράτησε σιωπή. Όμως όταν ξαναβγήκε βήχοντας, τα γέλια συνεχίστηκαν.
— Εντάξει, φτάνει το τσίρκο, βγες πια, — είπε εκνευρισμένη η νύφη.
Κανείς δεν της έδωσε το χέρι.
Ο εγγονός έσπρωξε τη γιαγιά του στη λίμνη, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν ήξερε να κολυμπά και φοβόταν το νερό, απλώς για πλάκα: οι συγγενείς στέκονταν δίπλα και γελούσαν, χωρίς κανείς τους να φαντάζεται τι θα έκανε αυτή η γυναίκα μόλις έβγαινε από το νερό.
Κάποια στιγμή κατάφερε να φτάσει στην άκρη της προβλήτας, στηρίχτηκε στους αγκώνες και με μεγάλη δυσκολία βγήκε. Ήταν ξαπλωμένη στις σανίδες, ανέπνεε βαριά, το νερό έσταζε από τα μαλλιά της, τα χείλη της έτρεμαν.
Τα γέλια άρχισαν σιγά σιγά να σβήνουν.
Σηκώθηκε αργά. Τους κοίταζε για πολλή ώρα, χωρίς φωνές, χωρίς υστερία. Μόνο ένα βλέμμα χωρίς δάκρυα και χωρίς παράκληση.
Και τότε έκανε κάτι που τους άφησε άφωνους. 😲😱
Το νερό έτρεχε από πάνω της, το φόρεμα είχε κολλήσει στο σώμα της, τα χέρια της έτρεμαν όχι από το κρύο, αλλά από την ταπείνωση.
Ο εγγονός ακόμα χαμογελούσε, αν και όχι πια με τόση σιγουριά.
— Έλα τώρα, γιαγιά, ήταν απλώς ένα αστείο…
Δεν απάντησε. Αργά έβγαλε το τηλέφωνο από την τσάντα της. Τα δάχτυλά της ήταν βρεγμένα, αλλά το κρατούσε σφιχτά.
— Αλλό. Αστυνομία; Θέλω να αναφέρω απόπειρα δολοφονίας. Έχω αποδείξεις. Το βίντεο αρκεί.
Τα πρόσωπα άλλαξαν αμέσως.
— Τι κάνεις; — ψιθύρισε η νύφη, χλωμή.
— Αυτό που έπρεπε να είχα κάνει εδώ και καιρό, — είπε ήρεμα η γυναίκα.
Η νύφη τινάχτηκε απότομα και προσπάθησε να διαγράψει το βίντεο από το τηλέφωνό της.
— Θα τα διαγράψουμε όλα και θα φύγουμε, μαμά, μην κάνεις σκηνή, — παρενέβη ο γιος.
Αλλά η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν πιο γρήγορη. Άρπαξε το τηλέφωνο από τα χέρια της νύφης τόσο απότομα που εκείνη δεν πρόλαβε να αντιδράσει.
— Μην τολμήσεις καν, — είπε χαμηλόφωνα.
Ο εγγονός σταμάτησε για πρώτη φορά να χαμογελά.
— Γιαγιά, δεν το εννοείς σοβαρά…
— Ο κακοαναθρεμμένος γιος σου θα τιμωρηθεί, — τον διέκοψε κοιτάζοντας τη νύφη. — Και εσύ θα μετανιώσεις που μεγάλωσες έναν τέτοιο άνθρωπο. Αν και απλώς έγινε ίδιος με εσένα.
Ο γιος έκανε ένα βήμα μπροστά.
— Μαμά, το παρατραβάς. Είμαστε οικογένεια.
— Η οικογένεια δεν σπρώχνει στο νερό κάποιον που φοβάται και δεν ξέρει να κολυμπά, — απάντησε εκείνη.
Στάθηκε όρθια, σαν το νερό να είχε ξεπλύνει από πάνω της όχι μόνο τη βρωμιά, αλλά και τον φόβο.
— Αύριο κιόλας αδειάζετε το διαμέρισμά μου. Δεν θα σας συντηρώ άλλο. Δεν με νοιάζει που δεν έχετε λεφτά. Είστε ενήλικες. Μάθετε να απαντάτε για τις πράξεις σας.
Κανείς δεν γελούσε πια.
— Θα μετανιώσετε πολύ για τη συμπεριφορά σας απέναντί μου, — είπε ήρεμα.
Στο βάθος ακούγονταν ήδη σειρήνες.