Για πέντε χρόνια στη σειρά η Άννα ξυπνούσε από πόνο στην κοιλιά.
Στην αρχή άντεχε και πίστευε ότι θα περάσει.
Ύστερα συνήθισε — όπως συνηθίζει κανείς τη μόνιμη κούραση ή τον θόρυβο έξω από το παράθυρο.
Ο σύζυγός της έλεγε κάθε φορά το ίδιο:
— Είναι γαστρίτιδα. Μην επινοείς πράγματα.
Δούλευε ως γιατρός και η Άννα τον πίστευε.
Έπαιρνε τα χάπια που της έφερνε, προσπαθούσε να μη διαμαρτύρεται και να μη δημιουργεί σκηνές.
Με τον καιρό όμως ο πόνος άλλαξε.
Δεν ήταν απλώς τραβηχτικός ή καυστικός — ήταν παράξενος.
Μερικές φορές ένιωθε σαν κάτι να μετακινείται μέσα της, να αλλάζει θέση, να πιέζει από μέσα.
— Μου φαίνεται πως κάτι κινείται εκεί μέσα, — είπε κάποτε.
Ο άντρας της χαμογέλασε ενοχλημένος:
— Τα φαντάζεσαι. Από τον πόνο νομίζει κανείς τα πάντα.
Εκείνη τη νύχτα η Άννα ξύπνησε γύρω στις τρεισήμισι.
Ο πόνος ήρθε ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση.
Σαν να της είχαν καρφώσει ένα μαχαίρι κάτω από τα πλευρά και να το γύριζαν αργά.
Διπλώθηκε, έπιασε τα σεντόνια και δεν μπορούσε να αναπνεύσει κανονικά.
Ο σύζυγος ξύπνησε, άναψε το φως και έβγαλε χάπια.
— Πάλι γαστρίτιδα. Πάρε τα και κοιμήσου.
Η Άννα προσπάθησε να πει ότι δεν ήταν το στομάχι.
Ότι ο πόνος ήταν διαφορετικός.
Αλλά η φωνή της έσπασε και βγήκε μόνο ένας βραχνός ήχος.
— Σε παρακαλώ… — ψιθύρισε. — Εκεί μέσα… κινείται. Κάλεσε ασθενοφόρο.
Ο άντρας την κοίταξε ενοχλημένος.
— Σταμάτα. Και μην τηλεφωνήσεις πουθενά.
Το πρωί ο άντρας έφυγε για τη δουλειά και η Άννα έμεινε μόνη.
Μέχρι το μεσημέρι η κοιλιά της είχε φουσκώσει σαν να ήταν στους τελευταίους μήνες εγκυμοσύνης.
Έφτασε με δυσκολία στον καθρέφτη, σήκωσε το νυχτικό — και πάγωσε.
Κάτω από το δέρμα φαινόταν αργή κίνηση.
Χτύπησε η πόρτα.
Η γειτόνισσα έφερε φαγητό, αλλά ακούγοντας το βογκητό της Άννας, κάλεσε η ίδια ασθενοφόρο.
Ο γιατρός εξέτασε την κοιλιά, σώπασε και την ψηλάφησε ξανά.
Το πρόσωπό του έγινε γκρίζο.
— Πώς αντέξατε να φτάσετε μέχρι σήμερα; — είπε χαμηλόφωνα.
Η Άννα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και οδηγήθηκε αμέσως στο χειρουργείο.
Όταν ο χειρουργός άνοιξε την κοιλιακή κοιλότητα, πάγωσε για μια στιγμή από αυτό που είδε. 😲😢
Όταν ο χειρουργός άνοιξε την κοιλιακή κοιλότητα, σταμάτησε.
Μέσα υπήρχε ένα τεράστιο απόστημα — μια προχωρημένη πυώδης βλάβη που μεγάλωνε επί χρόνια.
Πίεζε τα όργανα και δημιουργούσε την αίσθηση κίνησης.
— Αυτό δεν μπορούσε να εμφανιστεί σε έναν μήνα ή ούτε καν σε έναν χρόνο, — είπε αργότερα ο χειρουργός. — Πρόκειται για τουλάχιστον αρκετά χρόνια. Είναι αδύνατο να μην το προσέξει κανείς.
Η Άννα επέζησε από καθαρή τύχη.
Οι γιατροί το είπαν ξεκάθαρα: λίγο ακόμη — και θα είχε υπάρξει ρήξη.
Λίγες μέρες αργότερα, ένας άλλος γιατρός την πλησίασε και τη ρώτησε σιγανά:
— Ο σύζυγός σας γνώριζε εδώ και καιρό τη διάγνωση;
Αποδείχθηκε ότι το γνώριζε.
Υπήρχαν εξετάσεις, υπήρχαν απεικονίσεις.
Έβλεπε τι συνέβαινε μέσα.
Αλλά αντιμετώπιζε «γαστρίτιδα».
Δεν παρέπεμπε σε εξετάσεις, δεν επέμενε σε επέμβαση.
Αργότερα αποκαλύφθηκε και κάτι ακόμη.
Είχε εδώ και καιρό άλλη γυναίκα.
Και η βαριά ασθένεια της συζύγου του ήταν για εκείνον μια βολική δικαιολογία.
Όλα έδειχναν φυσικά: εκείνη «μαραζώνει μόνη της», εκείνος «δεν μπορεί να κάνει τίποτα».
Το απόστημα μεγάλωνε.
Και εκείνος περίμενε.
Η Άννα έμεινε για καιρό στον θάλαμο και δεν σκεφτόταν τον πόνο.
Σκεφτόταν ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν την αγνόησαν απλώς —
την σκότωναν αργά με τη σιωπή.
Μετά την έξοδό της, κατέθεσε μήνυση.