Ο Ντάνιελ κι εγώ αρχίσαμε να ζούμε μαζί λίγους μήνες μετά τη γνωριμία μας. Δεν έβλεπα τίποτα κακό σε αυτό — ήμασταν και οι δύο πάνω από 30, ενήλικες, μπορούσε κανείς να σκεφτεί και την οικογένεια. Μου φαινόταν ήρεμος και αξιόπιστος: δούλευε στον τομέα της πληροφορικής, δεν έπινε, δεν εξαφανιζόταν τη νύχτα, αγαπούσε την τάξη και την ησυχία. Ζούσαμε στο διαμέρισμά του.
Έζησα με έναν άντρα δύο μήνες και όλα ήταν απολύτως φυσιολογικά — ακριβώς μέχρι τη στιγμή που πρότεινε να με γνωρίσει στη μητέρα του. Ήδη μετά από 30 λεπτά στο δείπνο κατάλαβα ότι δεν άντεχα άλλο και απλώς έφυγα από αυτό το σπίτι και από αυτή την παράξενη οικογένεια.
Δεν είχαν περάσει ούτε δύο μήνες όταν μια μέρα ο σύντροφός μου είπε ξαφνικά:
— Λίνα, σε πειράζει αν καλέσω τη μαμά μου για δείπνο; Θέλω να σας γνωρίσω. Να ξέρεις μόνο ότι είναι αυστηρή, δούλευε παλιά σε σχολείο. Αλλά είμαι σίγουρος ότι θα της αρέσεις.
Συμφώνησα. Αγόρασα επιδόρπιο και διάλεξα ένα απλό φόρεμα, χωρίς υπερβολές. Ήμουν αγχωμένη, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος πριν από την πρώτη συνάντηση με τη μητέρα του άντρα με τον οποίο ζει.
Την ημέρα της συνάντησης, η μελλοντική μου συγγενής — λεγόταν Ταμάρα — ήρθε ακριβώς στις επτά. Μπήκε με αυτοπεποίθηση και κοίταξε γύρω της σαν να μην ήρθε για επίσκεψη, αλλά για έλεγχο. Πέρασε το βλέμμα της από το χωλ, στάθηκε λίγο σε ένα ράφι, έγνεψε ελαφρά και πήγε στην κουζίνα.
Στο τραπέζι κάθισε ίσια, ένωσε τα χέρια της και με κοίταξε προσεκτικά, σχεδόν χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια.
— Λοιπόν, — είπε. — Ας γνωριστούμε κανονικά. Πείτε μου για εσάς.
— Εργάζομαι σε εταιρεία logistics, — απάντησα. — Εδώ και αρκετά χρόνια.
— Και το εισόδημα είναι σταθερό; — ρώτησε αμέσως. — Το συμβόλαιο είναι επίσημο ή, όπως συνηθίζεται σήμερα, μόνο στα λόγια; Μπορείτε να δείξετε βεβαίωση;
Τα έχασα, αλλά προσπάθησα να μείνω ήρεμη.
— Το εισόδημα είναι επίσημο και μου αρκεί για τη ζωή μου.
Ο Ντάνιελ εκείνη τη στιγμή σέρβιρε το φαγητό και έκανε πως δεν συμβαίνει τίποτα.
— Καλά, — συνέχισε. — Έχετε δικό σας σπίτι ή μετακομίσατε κατευθείαν εδώ;
— Έχω δικό μου διαμέρισμα, — απάντησα. — Αυτή την περίοδο το νοικιάζω.
— Καταλαβαίνω, — ένευσε. — Απλώς δεν θέλουμε εκπλήξεις. Συμβαίνει γυναίκες να φαίνονται ανεξάρτητες στην αρχή και μετά να κρεμιούνται από τον άντρα.
Ένιωσα την ένταση να ανεβαίνει μέσα μου, αλλά ακόμα ήλπιζα ότι η συζήτηση ήταν απλώς άβολη.
Δεν ήταν.
Οι ερωτήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Αν ήμουν παντρεμένη, γιατί χώρισα, με ποιον ζουν οι γονείς μου, αν υπάρχουν προβλήματα υγείας, πώς βλέπω το αλκοόλ και τα χρέη. Απαντούσα σύντομα, κρατώντας τον έλεγχο. Ο Ντάνιελ όλη την ώρα σιωπούσε και κοιτούσε το πιάτο του.
Μετά από περίπου μισή ώρα, έσπρωξε το φλιτζάνι και είπε κάτι, μετά το οποίο απλώς έφυγα από αυτό το σπίτι… 😢😢
— Λοιπόν, ας πάμε στο βασικό. Έχετε παιδιά;
— Όχι, — απάντησα. — Και θεωρώ ότι αυτό είναι προσωπικό θέμα.
— Δεν είναι προσωπικό, — είπε απότομα. — Ζείτε με τον γιο μου. Πρέπει να ξέρουμε τι να περιμένουμε. Εκείνος θέλει οικογένεια, δικά του παιδιά, ξένα παιδιά δεν μας χρειάζονται. Και επιπλέον πρέπει να πάτε σε γιατρό και να μου φέρετε βεβαίωση ότι είστε υγιής και μπορείτε να μου κάνετε εγγόνια. Φυσικά, όλα τα έξοδα για εξετάσεις θα τα πληρώσετε εσείς.
Κοίταξα τον Ντάνιελ, περιμένοντας να επέμβει, αλλά απλώς σήκωσε τους ώμους.
— Λίνα, — είπε χαμηλόφωνα. — Η μαμά απλώς ανησυχεί. Ίσως να πας σε γιατρό, να φέρεις μια βεβαίωση. Για να είναι όλοι ήρεμοι.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ξεκάθαρα πού βρισκόμουν και ποιον ρόλο μου είχαν δώσει.
Σηκώθηκα από το τραπέζι.
— Πού πάτε; — ρώτησε έκπληκτη η μητέρα του. — Δεν τελειώσαμε.
— Εγώ τελείωσα, — απάντησα ήρεμα. — Χάρηκα για τη γνωριμία, αλλά αυτή είναι η τελευταία μας συνάντηση.
Πήγα στο χωλ, ο Ντάνιελ με ακολούθησε.
— Τα παίρνεις όλα πολύ προσωπικά, — είπε. — Η μαμά απλώς θέλει το καλύτερο για μένα.
— Ντάνιελ, — του απάντησα, φορώντας το μπουφάν μου. — Η μητέρα σου δεν ψάχνει σύζυγο, αλλά υπηρέτρια. Και εσύ συμφωνείς απόλυτα. Εμένα αυτό δεν με ενδιαφέρει.
Μάζεψα τα πράγματά μου γρήγορα. Δεν ήταν πολλά. Γύρισα στο σπίτι μου και ένιωσα ανακούφιση.
Αργότερα μου έγραφε και με έπαιρνε τηλέφωνο, λέγοντας ότι υπερέβαλα και ότι οι κανονικές γυναίκες ξέρουν να προσαρμόζονται στην οικογένεια του άντρα τους. Δεν απάντησα.
Ήμουν ευγνώμων μόνο για ένα πράγμα — ότι αυτό συνέβη τώρα και όχι μετά τον γάμο και χρόνια κοινής ζωής.