Η κόρη μου παραπονιόταν σχεδόν καθημερινά για έντονους πόνους στη γνάθο. Ήταν μόλις δώδεκα ετών, αλλά είχε ήδη σταματήσει να τρώει κανονικά, ξυπνούσε τη νύχτα από τον πόνο και έκλαιγε σιωπηλά στο μαξιλάρι της για να μην την ακούσει κανείς.
Έβλεπα πώς μασούσε προσεκτικά, πώς φοβόταν να ανοίξει το στόμα της, πώς κρατούσε το μάγουλό της όταν νόμιζε ότι δεν την κοιτάζω. Ο σύζυγός μου το υποβάθμιζε. Εκνευρισμένος έλεγε ότι ήταν «θέμα ηλικίας», ότι ήταν απλώς νεογιλά δόντια, ότι όλα τα παιδιά περνούν το ίδιο και ότι θα περάσει με τον καιρό. Όμως μέσα μου μεγάλωνε μια ανησυχία που δεν με άφηνε ήσυχη.
Δεν πίστευα τον άντρα μου, ένιωθα ότι κάτι έκρυβε. Ο πόνος ήταν πολύ δυνατός, ο φόβος στα μάτια του παιδιού μου πολύ αληθινός.
Και μια μέρα, αφού περίμενα να φύγει ο σύζυγός μου για τη δουλειά, έντυσα σιωπηλά την κόρη μου, την έβαλα στο αυτοκίνητο και την πήγα στον οδοντίατρο. Καθόταν δίπλα μου, σφίγγοντας τη ζώνη ασφαλείας, προσπαθώντας να μη βάλει τα κλάματα, αλλά σε κάθε λακκούβα το πρόσωπό της παραμορφωνόταν από τον πόνο.
Στο ιατρείο ο γιατρός αρχικά φάνηκε μπερδεμένος. Την εξέταζε προσεκτικά, έκανε ερωτήσεις, της ζητούσε να ανοίξει περισσότερο το στόμα, αλλά δεν μπορούσε — πονούσε πάρα πολύ.
Στριφογύριζε στην καρέκλα, ανέπνεε κοφτά, τα δάχτυλά της έσφιγγαν σπασμωδικά τα μπράτσα. Τότε ο γιατρός άναψε το επάνω φως, έσκυψε πιο κοντά και άρχισε να εξετάζει πιο σχολαστικά τα φλεγμονώδη ούλα. Οι κινήσεις του έγιναν ξαφνικά πιο αργές, πιο προσεκτικές, και το πρόσωπό του σκλήρυνε.
Με προσοχή πήρε ένα εργαλείο και με μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση έβγαλε από τα ούλα κάτι σκοτεινό. Έπειτα σηκώθηκε, με κοίταξε και είπε χαμηλόφωνα αλλά πολύ καθαρά:
«Διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Καλώ αμέσως την αστυνομία». 😨😱
Μέσα υπήρχε ένα μικρό μαύρο αντικείμενο, περίπου στο μέγεθος ενός κόκκου, ανώμαλο, με οδοντωτή άκρη, σαν να είχε θρυμματιστεί το περίβλημα κάποιου αντικειμένου.
Μέσα σε αυτό το σκοτεινό κομμάτι φαινόταν καθαρά τμήμα ενός σπασμένου δοντιού. Η κόρη μου ούρλιαξε από τον πόνο, και τα πόδια μου λύγισαν.
Αργότερα, σε άλλο γραφείο, όλα έγιναν ξεκάθαρα. Δεν ήταν «ηλικία» ούτε «νεογιλά δόντια». Αποδείχθηκε ότι το δόντι είχε σπάσει από δυνατό χτύπημα. Και αυτό το χτύπημα το είχε προκαλέσει ο σύζυγός μου — δήθεν επειδή η κόρη «δεν φερόταν καλά».
Το υπόλοιπο μέρος του δοντιού είχε αποκοπεί και είχε χωθεί βαθιά στα ούλα, όπου ξεκίνησε μια αργή, βασανιστική, καταστροφική φλεγμονή. Ο πόνος που δεν άφηνε την κόρη μου να φάει και να κοιμηθεί ήταν άμεση συνέπεια αυτού του χτυπήματος.
Όταν η αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια, δυσκολεύτηκα να αναπνεύσω. Κάθε λεπτομέρεια σχημάτιζε μια τρομακτική εικόνα που σε έκανε να θέλεις να ουρλιάξεις.