Εκείνη την ημέρα η θάλασσα ήταν ήρεμη. Ο ήλιος αντανακλούσε στο νερό και το πλοίο γλιστρούσε σταθερά πάνω στην επιφάνεια. Το πλήρωμα περίμενε μια συνηθισμένη βάρδια, ώσπου ξαφνικά είδαν κάτι παράξενο μπροστά τους.
Από το βάθος υψωνόταν μια τεράστια πράσινη σφαίρα. Έμοιαζε μεταλλική, αλλά υπερβολικά λεία και τέλεια συμμετρική.
Στην αρχή οι ναυτικοί νόμισαν πως ήταν σημαδούρα ή κάποιο τμήμα ερευνητικού εξοπλισμού που χάθηκε σε καταιγίδα. Όμως όσο πλησίαζαν, τόσο μεγάλωνε η ανησυχία.
— Είναι… νάρκη; — ψιθύρισε ένας ναύτης.
Ο καπετάνιος κοίταξε με τα κιάλια, παρατήρησε τις περίεργες προεξοχές στην επιφάνεια και συνοφρυώθηκε. Κανένα όργανο δεν έπιανε σήμα — και αυτό αύξανε τον φόβο.
Στο κατάστρωμα επικράτησε σιωπή. Όλοι ευχόντουσαν να ήταν απλώς σκουπίδι και όχι κάτι απόρρητο.
Πλησιάζοντας, είδαν στηρίγματα και ανάγλυφα σημεία. Ένας ναύτης χτύπησε προσεκτικά τη σφαίρα με ένα γάντζο. Ακούστηκε ένας βαθύς μεταλλικός ήχος — μέσα υπήρχε κάτι.
Οι ναυτικοί σοκαρίστηκαν όταν έμαθαν τι ήταν 😲😨
Αργότερα αποδείχθηκε πως ήταν κομμάτι πειραματικού ωκεανογραφικού εξοπλισμού. Τέτοιες σφαίρες χρησιμοποιούνται για τη μελέτη των ρευμάτων και των βαθιών υδάτων.
Συνήθως αγκυροβολούνται και φέρουν αισθητήρες. Όμως μια καταιγίδα ή βλάβη μπορεί να τις αποσπάσει — κι έτσι αυτό το «μάτι του ωκεανού» είχε αφεθεί να παρασύρεται.
Ωστόσο, υπήρχε κάτι παράξενο: δεν υπήρχε καμία σήμανση, κανένας αριθμός. Μόνο πράσινο μέταλλο, σαν κάποιος να είχε σκόπιμα αφαιρέσει κάθε ταυτότητα.
Ο καπετάνιος διέταξε να καταγραφούν οι συντεταγμένες και να σταλεί αναφορά. Όμως, όπως παραδέχτηκαν οι ναύτες αργότερα, όλοι είχαν σκεφτεί το ίδιο:
Κι αν δεν ήταν επιστημονικό όργανο, αλλά κάτι πιο σοβαρό — κάτι που δεν θα εμφανιστεί ποτέ σε επίσημα έγγραφα;
Η θάλασσα — όπως πάντα — κράτησε το μυστικό της.