Κάθε πρωί, μια γάτα έρχεται στο μικρό μας ιχθυοπωλείο.
Γκρίζα, αδέσποτη, αλλά με έξυπνα μάτια – σαν να καταλαβαίνει τα πάντα.
Στο στόμα της κρατάει προσεκτικά ένα φύλλο. Κάθεται μπροστά στον πάγκο και περιμένει να τη δω.
Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν τυχαίο. Μετά κατάλαβα: όχι, το κάνει επίτηδες.
Κάθε μέρα αφήνει το «πληρωμένο» της μπροστά μου και με κοιτάζει σαν να λέει:
— Ορίστε τα λεφτά μου. Πού είναι το ψάρι μου;
Οι γείτονες γελούσαν, αλλά εγώ δεν άντεξα – της έδινα πάντα ένα κομμάτι φρέσκο ψάρι.
Έτσι συνέχισε για εβδομάδες: φύλλο — και το γεύμα έτοιμο.
Μια μέρα όμως άνοιξα την πόρτα και σχεδόν μου έπεσε το μαχαίρι.
Μπροστά στο μαγαζί κάθονταν τρεις γάτες, και ο παλιός μου γνωστός στεκόταν ανάμεσά τους – σοβαρός, περήφανος, σαν πραγματικός αρχηγός.
😲😲 Και τότε έκαναν κάτι που δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω…
Ένα πρωί η γάτα μου ήρθε με φίλους.
Τρεις γκρίζες, ριγέ, αφράτες γάτες.
Καθεμιά κρατούσε στο στόμα της ένα φύλλο, σαν μικρό εισιτήριο για το «μαγαζί» μας.
Η παλιά μου γνώριμη μοίρασε τα φύλλα στους φίλους της, τα τακτοποίησε μπροστά τους,
και οι τρεις κάθισαν ήσυχα, περιμένοντας με υπομονή.
Τα μάτια τους έλαμπαν, οι ουρές κινούνταν – ήξεραν τον κανόνα: φύλλο σημαίνει ψάρι.
Δύσκολα κρατήθηκα να μη γελάσω.
Οι γείτονες κοίταζαν και ψιθύριζαν: «Τι τσίρκο είναι αυτό σήμερα;»
Αλλά εγώ ήξερα: δεν ήταν παιχνίδι.
Οι γάτες ήξεραν ακριβώς τι έκαναν και περίμεναν να δώσω σε καθεμιά λίγο φρέσκο ψάρι.
Κάθισαν ήρεμες, σαν να έλεγχαν αν είμαι δίκαιη.
Και μόλις έβαλα το ψάρι μπροστά τους, όλες μαζί νιαούρισαν – ικανοποιημένες και περήφανες.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ποτέ δεν είχα ξαναδεί τόσο καλά οργανωμένο «γατομάγαζο».