Το αεροπλάνο μόλις είχε φτάσει στο ύψος πτήσης. Καθόμουν στο παράθυρο, είχα βάλει τα ακουστικά μου και διάβαζα ένα βιβλίο. Όλα ήταν ήσυχα, μέχρι που κάτι κρύο και δυσάρεστο άγγιξε το μπράτσο μου.
Γύρισα αργά — και πάγωσα. Πάνω στο μπράτσο μου ήταν ένα βρώμικο πόδι μέσα σε μια λευκή, αλλά πολύ λερωμένη κάλτσα.
— Ε! Τι είναι αυτό; — είπα εξαγριωμένη.
Ο άντρας πίσω μου δεν μπήκε καν στον κόπο να το μαζέψει.
— Χαλάρωσε, μωρό. Είναι στενά εδώ, — είπε βαριεστημένα.
— Στενά; Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να βάζεις τα πόδια σου όπου θέλεις! — απάντησα κοφτά.
Με κοίταξε, χαμογέλασε ειρωνικά και είπε:
— Αν δεν σου αρέσει, πήγαινε στην business class. Έχει περισσότερο χώρο.
Μερικοί επιβάτες γύρισαν να κοιτάξουν. Ένιωσα να κοκκινίζω.
— Θες και μαξιλάρι μήπως; Ή να σου κάνω πεντικιούρ;
— Είσαι πολύ νευρική, — είπε. — Δεν πειράζω κανέναν.
— Εκτός από το ότι το πόδι σου είναι πάνω στο μπράτσο μου, — απάντησα. — Ωραία αρχή πτήσης.
Αντί να μαλώσω, αποφάσισα να του δώσω ένα μάθημα ευγένειας που δεν θα ξεχάσει ποτέ 🤔🫣
Ζήτησα από τη συνοδό να μου φέρει ένα φλιτζάνι μαύρο τσάι, καυτό, χωρίς ζάχαρη.
Λίγα λεπτά αργότερα το φλιτζάνι ήταν έτοιμο. Ξανά ένιωσα τη φτέρνα του να αγγίζει τον αγκώνα μου.
Γύρισα, χαμογέλασα και του είπα ήρεμα:
— Ξέρεις, είχες δίκιο… πρέπει να χαλαρώσουμε.
Και «κατά λάθος» έχυσα το καυτό τσάι πάνω στο πόδι του.
— Ααα! Τι κάνεις εκεί;! — φώναξε τραβώντας το πόδι του πίσω.
— Ωχ, συγγνώμη, — είπα με αθώο ύφος. — Είναι απλώς στενά εδώ… καταλαβαίνεις.
Οι επιβάτες χαμογελούσαν, και η αεροσυνοδός μου έκλεισε το μάτι.
Το υπόλοιπο της πτήσης έμεινε ήσυχος, με τα πόδια του κάτω από το κάθισμα.
Μάθημα ευγένειας: ολοκληρώθηκε ✅