Αμέσως μετά τον γάμο, οι καλεσμένοι άκουσαν κραυγές από την κρεβατοκάμαρα των νεόνυμφων: όταν έτρεξαν μέσα, είδαν κάτι τρομακτικό 😱😨
Το γαμήλιο βράδυ έφτανε στο τέλος του. Η μουσική είχε σταματήσει, οι καλεσμένοι είχαν καθίσει άνετα στο πολυτελές σαλόνι, τσουγκρίζοντας ποτήρια και θυμούμενοι με γέλιο τις αστείες στιγμές της γιορτής. Οι νεόνυμφοι, κουρασμένοι από τη μεγάλη μέρα, ανέβηκαν στον δεύτερο όροφο της έπαυλης — εκεί όπου τους περίμενε το στολισμένο με ροδοπέταλα υπνοδωμάτιο.
«Πολλά γερά εγγόνια να έχεις!» είπε ένας από τους καλεσμένους, σηκώνοντας το ποτήρι προς τον πατέρα του γαμπρού. Όλοι γέλασαν και συμφώνησαν. Έμοιαζε πως η γιορτή θα κρατούσε ως το πρωί.
Αλλά εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από πάνω μια διαπεραστική κραυγή — τόσο δυνατή που όλοι ένιωσαν ρίγος στη ραχοκοκαλιά τους.
Οι καλεσμένοι έτρεξαν πανικόβλητοι στον επάνω όροφο. Το τρίξιμο των σκαλοπατιών, βιαστικά βήματα — και σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκαν μπροστά στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Όταν την άνοιξαν, αυτό που είδαν τους πάγωσε.
Ο γαμπρός στεκόταν στο κέντρο του δωματίου με το πουκάμισό του ανοιχτό. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό, τα μάτια του γεμάτα τρόμο. Και η νύφη… 😱😱
Δίπλα του, πάνω στο κρεβάτι, ήταν η νύφη. Το σώμα της τιναζόταν σπασμωδικά, τα χέρια της έτρεμαν ανεξέλεγκτα, τα μάτια της μισάνοιχτα και τα χείλη της ψέλλιζαν ασύνδετες λέξεις.
— Θεέ μου… τι της συμβαίνει;! — φώναξε μια από τις γυναίκες.
— Γιατρό! Φέρτε γιατρό γρήγορα! — φώναξε ένας από τους άντρες.
Ο γαμπρός έτρεξε στη γυναίκα του, χωρίς να καταλαβαίνει τι συνέβαινε. Κρατούσε τα χέρια της, επαναλαμβάνοντας το όνομά της, μα ήταν φανερό: ποτέ δεν την είχε δει έτσι. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένος ο τρόμος και η αδυναμία.
Μετά από λίγα λεπτά, που φάνηκαν αιώνας, οι σπασμοί σταμάτησαν. Η νύφη άνοιξε τα μάτια της και, ανασαίνοντας βαριά, προσπάθησε να ανασηκωθεί. Το δωμάτιο ήταν απόλυτα σιωπηλό, εκτός από την ακανόνιστη ανάσα της.
— Συγγνώμη… — ψιθύρισε με τρεμάμενη φωνή. — Έπρεπε να το είχα πει νωρίτερα… Έχω επιληψία.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Εξήγησε ότι η ασθένεια την ταλαιπωρούσε χρόνια, αλλά φοβόταν να το παραδεχτεί. Νόμιζε ότι η αλήθεια θα κατέστρεφε την ευτυχία της, ότι ο γαμπρός και η οικογένειά του θα την απέρριπταν.
Έτσι έκρυβε τις κρίσεις της και ήλπιζε πως την ημέρα του γάμου όλα θα πήγαιναν καλά.
Ο γαμπρός άκουγε με το κεφάλι σκυμμένο. Από το πρόσωπό του φαινόταν: δεν ήξερε τίποτα. Όμως, αντί για θυμό ή μομφή, την αγκάλιασε και είπε:
— Έπρεπε να ήμουν δίπλα σου και να το ξέρω. Τώρα δεν θα σε αφήσω ούτε λεπτό μόνη.
Οι καλεσμένοι κοιτάχτηκαν σιωπηλά. Η ευθυμία που επικρατούσε κάτω φαινόταν τώρα ξένη και περιττή. Όλοι καταλάβαιναν: εκείνη η νύχτα θα ήταν μια δοκιμασία που θα άλλαζε για πάντα την έννοια της οικογένειας γι’ αυτούς.