Σήμερα το πρωί ετοιμαζόμουν, όπως πάντα, να πάω στη δουλειά. Όλα κυλούσαν σύμφωνα με τη συνηθισμένη ρουτίνα: γρήγορο πρωινό, η τσάντα στον ώμο, τα κλειδιά στο χέρι.
Βγαίνοντας από το σπίτι, πήγαινα βιαστικά προς το αυτοκίνητο – οι σκέψεις μου ήταν ήδη γεμάτες με τις δουλειές και τα ραντεβού της ημέρας. Αλλά ακριβώς τη στιγμή που έκανα μερικά βήματα, κάτι παράξενο τράβηξε την προσοχή μου.
Κάτω από το αυτοκίνητο φάνηκε μια σκοτεινή σκιά. Πάγωσα. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν φαντασία – ίσως ο άνεμος είχε σπρώξει εκεί μια σακούλα σκουπιδιών. Αλλά μόλις έκανα άλλο ένα βήμα, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά: ήταν κάτι διαφορετικό.
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης λειτούργησε αμέσως. Σταμάτησα και δεν τολμούσα να πλησιάσω.
Στο μυαλό μου πέρασαν πολλές εκδοχές – ένα παλιό κομμάτι ύφασμα, μια πεταμένη κούκλα, ίσως μια γάτα. Όμως όσο περισσότερο κοιτούσα, τόσο πιο πολύ με κυρίευε η ανησυχία.
Έσκυψα προσεκτικά για να δω καλύτερα, και την επόμενη στιγμή ούρλιαξα τόσο δυνατά που η αυλή αντήχησε. Κάτω από το αυτοκίνητό μου βρισκόταν ένας αληθινός κροκόδειλος.
Ζωντανός, όχι πολύ μεγάλος, αλλά αρκετός για να μου παγώσει το αίμα στις φλέβες. Τα μάτια του έλαμπαν, η ουρά του κινούνταν ελαφρά, και το θέαμα με γέμισε με πανικό.
Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς πληκτρολογούσα βιαστικά τον αριθμό έκτακτης ανάγκης. Με δυσκολία μπορούσα να εξηγήσω τι έβλεπα μπροστά μου. Ο τηλεφωνητής με ρώτησε αρκετές φορές αν αστειευόμουν.
Αλλά όχι, δεν ήταν ούτε όνειρο ούτε φαντασία – κάτω από το αυτοκίνητό μου κρυβόταν πραγματικά ένας κροκόδειλος.
Λίγα λεπτά αργότερα έφτασαν οι ειδικοί. Ενεργούσαν ήρεμα και με σιγουριά, σαν να ήταν αυτή για αυτούς μια καθημερινή δουλειά.
Αργότερα έμαθα ότι το ερπετό είχε δραπετεύσει από μια κοντινή κτηνιατρική κλινική. Ανήκε σε έναν παράξενο τύπο που κρατούσε στο σπίτι του ένα εξωτικό κατοικίδιο, το τάιζε με κρέας και το πήγαινε μέχρι και για εμβόλια.
Ευτυχώς το ζώο ήταν χορτάτο και δεν έδειξε επιθετικότητα, οπότε δεν μου συνέβη τίποτα.
Αλλά το σοκ άφησε το σημάδι του: τώρα κάθε φορά που πλησιάζω το αυτοκίνητο, κοιτάζω ασυναίσθητα από κάτω και παγώνω για μια στιγμή, φοβούμενη μήπως ξαναδώ κάτι εκεί.